tag:blogger.com,1999:blog-12457176466430549202012-03-03T21:38:27.940-08:00விஜய் கவிதைகள் ....விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.comBlogger421100tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-77752032079682430372012-01-13T06:26:00.000-08:002012-01-13T06:34:27.367-08:00யாருங்க சொன்னது???..உங்களுக்கும் நடக்கலாம். உண்மைச்சம்பவம் .<a href="http://2.bp.blogspot.com/-9AnzFSEbXew/TxBAz_zc5QI/AAAAAAAAAPw/Zrjd5i0Pj3w/s1600/image003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9AnzFSEbXew/TxBAz_zc5QI/AAAAAAAAAPw/Zrjd5i0Pj3w/s400/image003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5697124790668420354" /></a><br /><br />அட என்ன பாக்குறீங்க?..அட எல்லோரும் பொங்கல்க்கு ரிலீஸ் பண்ணும்போது நம்ம பண்ணுல அப்டினா எப்படி? அதான் ஓடி வந்துட்டேன் உங்ககிட்ட ஒண்ணு சொல்லிட்டு போக..இருங்க இருங்க அவசரபடாதீங்க..கண்டிப்பா விளக்கமா சொல்லிட்டு தான் போவேன்.. :) <br /><br />கல்யாணம் அப்டின்னு சொல்லிப்பாருங்க பிரெண்ட்ஸ்ல இருந்து பெரியவங்க வரை,நண்பன்ல இருந்து எதிரி வரைக்கும் சொல்லுற முதல் பதில் "இனி சிறை வாழ்க்கை தான், சுதந்திரம் போய்டும், அப்டி இப்டினு போட்டு தாளி தாளின்னு தாளிச்சு விட்ருவாங்க..இன்னும் சிலபேர் ஒன்னுமே சொல்லாம , மேலையும்,கீழையும் பாத்துட்டு ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரிப்பாங்க பாருங்க,சொன்னவனுக்கு அடிவயிறே கலக்க ஆரம்பிச்சிடும்.<br /><br />அட இன்னமுமா புரியல உங்களுக்கு?..அப்படி சொல்லுடி என் ராசாத்தி, அதே தாண்டிமா, அதேதான் கல்யாணத்த பத்திதாங்க சொல்ல வந்தேன். ஹலோ எனக்கும் தெரியும் கல்யாணத்த பத்தி, நாங்களும் சொல்வோம் உண்மை என்ன அப்டின்னு.இதுக்கு முன்னாடி எழுதி இருந்தா உனக்கென்ன தெரியும் அந்த கஷ்டத்த பத்தி அப்டின்னு கிளம்பி இருப்பீங்க, இப்ப அப்டி சொல்ல முடியாது,இருந்து கேட்டுட்டு தான் போகணும், வேற வழி இல்ல. கல்யாணத்த பத்தி சொல்றேன் அப்டினுட்டு பொய் எல்லாம் சொல்ல மாட்டேங்க, நிசத்த தான் அதுவும் என் கல்யாணத்த பத்தி தான் சொல்ல போறேங்க..அட வாங்க வந்து உட்கார்ந்து கேட்டுட்டு போங்க நண்பா.<br /><br />கைய கிழிச்சுகிட்டு நீ இல்லனா செத்துடுவேன்,உன்ன கொன்னுட்டு நானும் தற்கொலை பண்ணிப்பேன், உனக்காக உயிருள்ளவரை போராடுவேன், நீ இல்லனா கல்யாணம் பண்ணிக்கமா உன்னையே நினைசுகிட்டு இருப்பேன்..அப்டின்னு எல்லாம் சொல்ற, செய்ற அளவுக்கு எனக்கு ஒன்னும் பெரிசா நடக்கல அப்டினாலும், கொஞ்சம் அழகான பொண்ண பாக்குறப்ப, அடடே இந்த பொண்ணு நம்ம மணைவியா வந்தா நல்லா இருக்குமே, அறிவாற்றல், திறமை அதிகமா இருக்குற பொண்ண பாக்குறப்ப, இந்த பொண்ண கட்டினா நம்ம எங்கையோ போய்டுவோம் அப்டினாவது நினைச்சு இருக்கேன். (அப்புறம் இப்படி என்னக்கு தோணவே இல்லைன்னு சொன்னா நீங்க அந்த பக்கம் போயி புளுகுறான் புளுகு மூட்டை அப்டின்னு சொல்லிற மாட்டீங்களா, அதான் உண்மைய சொல்லிட்டேன் இங்க,இப்படி சொன்னதால குடும்பத்துல பிரச்சனை வரலாம், அட வந்தா நீங்க வந்து தீர்த்து வைக்க மாட்டீங்களா?, அந்த தைரியத்துல தான் சொல்லிட்டேன் ).<br /><br />இப்படி இருக்குறப்ப ஒருநாள் வீட்டுல இருந்து ஒரு போன், குமாரு இப்படி ஒரு பொண்ணு இருக்கு அப்டின்னு. பொண்ண எல்லாம் போயி பாத்து அவுங்க நம்மள பிடிக்கல அப்டின்னு சொன்னாலும், நம்ம அவுங்கள பிடிக்கல அப்டின்னு சொன்னாலும் வருத்தம் ,இதுதேவையா அப்டின்னு எனக்கு வேலை இருக்கு அப்டின்னு ஒரு கதைய விட்ட பிறகும், விடாம கூட்டிகிட்டு போயி நிப்பாட்டுரப்ப, வேர்த்து கொட்டும் பாருங்க..அய்யயோ இது அனுபவிச்சவனுக்கு தான் தெரியும்.பொண்ண பார்த்தா நம்ம நினைச்சு பாக்காத, கனவு காணாத ஒரு முகம்.பிடிச்சுருக்கா, பிடிக்கலையா நமக்கு அப்டினே புரியல.இதுல பட்டுன்னு பொண்ணு வீட்டுக்காரர் ஒருத்தர் பொண்ணுக்கு பிடிசுருக்குப்பா, மாப்பிள்ளைக்கு பிடிச்சிருக்கா? அப்டின்னு ஒரு கேள்விய அணுகுண்டு மாதிரி அள்ளி போட்டருபாருங்க, அவ்ளவுதான் ..படபடனு இதயம் துடிக்கும் பாருங்க,பின்ன என்ன நண்பா ஐந்து நிமிசத்துல முடிவ சொல்லுனுமே, எப்படியா முடியும், நல்ல பொண்ணா, குணம் எப்படி,அனுசரிச்சு போவாங்களா ?,இது எல்லாத்துக்கும் மேல நமக்கு இந்த பொண்ண பிடிச்சுதா?..முக்கியமா நம்ம அப்பா அம்மாவுக்கு மரியாதை கொடுப்பாங்களா ?.நம்ம பிடிக்கல அப்டின்னு சொன்னா அந்த பொண்ணு கஷ்டபடாத?..ஏகப்பட்ட கேள்விங்க.<br /><br />இதுல பொண்ண வேற ஏதோ மின்னல் மாதிரிதான் பாத்தேன். அப்படி இப்படின்னு ஒரு ஐந்து நிமிஷம் அவ்வளவு தான், நம்ம ஆளு சரிஅப்டின்னு தலையசைசுட்டான்.அய்யயோ அப்புறம் அப்டின்னு நீங்க ஆர்வமா கேட்டாலும், கேட்குளைனாலும் பாவம் நம்ம பயனுக்கு வேற வழி இல்ல அந்த இடத்துல. அப்புறம் தான் தோணுது நம்ம பயலுக்கு, நம்ம செலக்ட் பண்ணின பொண்ணு நம்ம நினைச்சது மாதிரி சரியான பொண்ணு தான அப்டின்னு, டக்குனு போன் நம்பர் வாங்கி பேச ஆரம்பிச்ச ஒரு ஐந்து ஆறு நாளுல புரிஞ்சுது சூப்பர் பொருத்தம் அப்டின்னு.அப்பதாங்க வாழ்க்கைல ஒரு வெளிச்சம் வந்த மாதிரி ஒரு நிம்மதி.<br /><br />அப்புறம் கல்யாண நாள் வந்துச்சுங்க,அப்பத்தான் நிறையா சின்ன சின்னதா தவறான புரிதல்கள்..அட பொன்னுக்கும் பயனுக்கும் இல்லைங்க.பொண்ணு <br />வீட்டுபக்கத்திலையும், பையன் வீட்டு பக்கத்திலையும்.இவுங்க ஒண்ணு சொன்னா அவுங்க வேண்டாம்ன்கிறாங்க,அவுங்க ஒண்ணு சொன்னா இவுங்க வேண்டாம்கிறாங்க.அய்யயோ என்ன நடக்குனே புரியல.இவுங்க புடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலுங்க்றாங்க, அவுங்க காலே இல்லைங்கறாங்க, அட நம்ம நாளுகாளுண்ணுல படிச்சோம் அப்டின்னு குழப்பம் வேற எனக்கு.<br /><br />இல்ல மாப்பிள எங்க வீட்ல தான் இருக்கணும் இன்னைக்கு அப்டின்னு ஒருபக்கம், இல்ல பொண்ணு எங்க வீட்ல தான் இருக்கணும் இன்னைக்கு.அப்டின்னு பல சின்ன தவறான புரிதல்கள் அப்டின்னு சொல்றத விட, ஒருவிட்டுக்கொடுக்க முடியா அளவுகடந்த அன்பு, தன்பையன் நல்லா இருக்கணும், தன்பொண்ணு நல்லா இருக்கணும் அப்டிங்கற ஒரு அதீத பாசம் அப்டின்னு கூட வைச்சுகலாம்ங்க.எல்லோரும் நல்லா இருக்கணும் அப்டின்னு போராடற ஒருநாள் யுத்தகளம் தானுங்க இந்த கல்யாண நாள்.<br /><br />கல்யாணம் அப்டிங்கறது ஒரு சாதாரண விசியம் இல்லைங்க, இன்னைக்கு இருக்குற எத்தனையோ பிரச்னைக்கு தீர்வுங்க.கள்ளக்காதலனோட காதலி ஓட்டம், கணவனை கொன்றுவிட்டு காதலனை கரம் பிடித்தாள்,காதலி திருமணம்,காதலன் தற்கொலை.ரயில் நிலையத்தில் பிட்பாகட் அடிக்கும் சிறுவன் பிடிபட்டான்.தொடரும் சைக்கோ கொலைகள்,அறுபது பெண்களை சீரழித்தவன் பிடிபட்டான், இன்னும் எத்தனையோ அதிமுக்கிய நிகழ்வுகளுக்கும், சீரழிவுக்கும்,எதோ ஒரு மூலையில் நிச்சயம் அடிப்படை காரணமாய் அமைந்திருப்பது இந்த கல்யாணம் தான் என்பதை நம்பமுடிகிறதா ?.நம்பித்தான் ஆகவேண்டும் நாம்.<br /><br />ஒரு பெண் ஆண் மேல் வயப்படுவதும், ஒரு ஆண் பெண்மேல் வயப்படுவதும் இயற்கையான, தவிர்க்க முடியாத ஒன்று தான், ஒரு சாதாரண மனிதன், தெய்வங்களை போல் ஒரு சக்தி,ஒரு வரம் இப்படி பிறக்காமல்,ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து பிறப்பவன், நிச்சயம் காதல் உணர்வும், காம உணர்வும் பெற்றோரிடமிருந்து நாடி நரம்புகளில் இயற்கையாய் அமைந்திருந்தே ஆகவேண்டும்.அவற்றில் மாற்றம் ஏற்பட்டு இருந்தால் அவர்களுக்கு பைத்தியம்,சூடு சுரணை இல்ல,திருநங்கை, அரவாணி என்றெல்லாம் ஏதோ ஏதோ பட்ட பெயர்கள் வைத்து துரத்திவிடுவோம் என்பது வேறுகதை. <br /><br />இப்படி இருக்க காதல் வரும், காமமும் வரும் வர வேண்டிய வயதில் சரியாய். அதற்க்கான தீர்வு என்பது முட்டுக்கட்டை இடுவது அல்ல.அவற்றை சரியான வழியில் பயணிக்க வைப்பது.ஒரு பதின் வயது பெண், அல்லது ஆண் காதல் வயப்படும்போது சரியான வழியில் பயணிக்க வைப்பது ஒரு பெற்றோரின் மிகமுக்கிய கடமை,இதற்க்கு சரியான பதில் இடாமல் கவனிப்பாரற்று விட்டுசெல்லும் பையனின்,பெண்ணின் கேள்விக்குறியாகிய வாழ்க்கைக்கு பெற்றோர் தான் முதன் பொறுபேற்க வேண்டும்.<br />இன்றைய செயிதித்தால்களில் " மாணவி தற்கொலை,நண்பர்கள் ஆபாசமாக எடுத்த வீடியோ வெளியிட்டதால்".இதற்க்கான அடித்தளம் வாழ்க்கைபற்றிய புரிதல், கல்யாணம் என்பது உலகத்தை பற்றிய புரிதல் , அதற்க்கான வயது, அதுவரை பயணிக்க வேண்டிய பாதை, சாதிக்க வேண்டிய தேவை,என்பதை பற்றிய தெளிந்த கருத்து அவர்களை சரியா சென்றடையாமை என்பதே.<br /><br />பதின்வயதை தாண்டிய பெண் அல்லது ஆண் காதல் வையப்படுபோது, தன் துணையை தேர்ந்தெடுக்கும் பச்சத்தில்,சாதி, மதம், ஏழை, பணக்காரன், அந்தஸ்த்து, கௌரவம் இவைகளை தவிர்த்து, குணநலன், சரியான துணை,பழக்கவழக்கம் இவைகளை மட்டுமே அடிப்படையாய் வைத்து மனம் முடிக்கும் பட்சத்தில் ஒருமனிதனின் வாழ்க்கை சரித்திரத்தையே திரும்பி பார்க்கும் விதத்தில் மாற்றி அமைக்க முடியும். "கணவனை விட்டு காதலனை கரம் பிடித்தாள்",இந்த ஒற்றை வார்த்தையின் வலி பாதிக்கப்பட்டவனின் கரங்களில் ஒப்படைததிற்கு 'திருமணம் 'என்ற சரியாக தேர்ந்துடுக்கபடாத,தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கபடாத நிகழ்வு தான் காரணமாய் இருந்து ஆகவேண்டும்.<br /><br />சரியான துணையை தேர்ந்துடுக்க அனுமதிக்க படாத பட்சத்தில் , "கள்ளதொடர்பை கண்டித்ததால் மனைவி கொலை, கணவன் வெறிச்செயல்'. இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகளின் தடங்கள் நமது தின செய்த்தால்களில் பதிந்து கொண்டு தான் இருக்கும். என்னப்பா இத்தனை நிகழ்வுக்கும் திருமணம் தான் காரணம் அப்டின்னு சொல்றியா, அவை சரியாக அமையாத பட்சத்தில் இப்படிப்பட்ட நிகழ்வுகள் செய்திதாளில் தடம் பதிக்கிறன, சிறுவர்களுக்கு அவர்கள் காதல், காமம் போன்றவற்றில் தடம் மாறும் சமயத்தில் பெற்றோர்களின் அக்கறை மற்றும் அதை பற்றிய தெளிவான கருத்துகள் சென்றடயும் பட்சத்தில் சிறுவர்களின் வாழ்க்கையை சரியான பாதையில், சரித்திரம் உருவாக்கும் நிலையில் அமைக்க முடியும் என்கிறாயா?.. அட ஆமாங்க அதேதாங்க.<br /><br />அட இந்த சமயத்துல நம்ம கதை பாதியிலே நிக்குதுங்கலே இதோ வரேன், இப்படி ரெண்டு வீட்லயும் போட்டி போடறத பாத்து அய்யயோ தப்பா கல்யாணத்த செலக்ட் பண்ணிட்டோமோ அப்டிங்கற பயத்துல,அய்யோ கல்யாணத்த பத்தி நண்பர்கள் பயமுறுத்தினது உண்மை தானோ அப்டின்னு யோசிச்சேன்.அட அப்புறம் ரெண்டு மூணு நாளுக்கப்புறம் தானுங்க புரிஞ்சுது,ஏங்க ரெண்டு பேறு உட்கார்ந்து பேசினாலே ஆயிரம் கருத்து வேறுபாடு வருது, இதுல ஐநூறு பேரு சேர்ந்து ஒரு நிகழ்வு நடத்தும் போது சின்ன சின்ன தவறான புரிதல் வரத்தானே செய்யும்ங்க.சண்டைல கிழியாத சட்டை எங்க இருக்கு?..எல்லோரும் நல்ல இருக்கணும் அப்டின்னு நினைச்சு செய்யுற காரியத்துல சின்ன சின்ன சண்டை வந்தா தப்பு இல்லைங்க.அட எல்லாம் நம்ம நல்ல இருக்க தான் அப்டின்னு நினைக்கும் போது கல்யாணம் அப்டிங்கறது எல்லோருக்கும் தேவையான,விரும்பி ஏற்றுக்கொள்கிற,மென்மையாய் ரசித்து பழக வேண்டிய, சரியாய் தேர்ந்தெடுக்க படவேண்டிய,காதலித்து கல்யாணத்துக்கு ஒப்புதல் வாங்கும் நேரத்தில்-சரியான துணையாக இருக்கும் பட்சத்தில்-அங்கீகரிக்க படவேண்டிய,சிறுவர்களுக்கு தெளிந்த புரிதலை கொடுக்க வேண்டிய, மிக முக்கியமான என் இந்திய தேசத்தின் அங்கீகாரமான மாசற்ற தூய்மையான இன்பம் ததும்பும் கலாச்சாரத்தை பறைசாற்றும், அந்நிய நாடுகள் பொறாமைப்படும் ஒரு புனிதமான நிகழ்வு "கல்யாணம்"..கல்யாணம் .<br /><br />"என்னங்க, என்னங்க , விஜய் விஜய்,டேய் டேய் , சீக்கிரம் கிளம்பு நேரம் ஆச்சு எட்டு மணிக்கு பஸ்,இப்போ போனாதான் சரியா இருக்கும் ஈரோடு பஸ் பிடிக்க."ஹ ஹ ஹ அட ஆமாங்க சொல்ல மறந்துட்டேன் என் கல்யாண வாழ்க்கை நல்லா போகுதுங்க அதிக அன்பு, கொஞ்சம் சண்டை அப்டின்னு. அட நீங்களும் கல்யாணம் பண்ணிப்பருங்கலே..பயப்படாதீங்க நான் இம்புட்டு சொன்னதுக்கப்புறம் நீங்க கல்யாணம் வேண்டாம்னா சொல்ல போறீங்க..மறக்காம பத்திரிக்கை அனுப்புங்க நண்பா..<br /><br />சரி நான் கிளம்புறேன்.என்னது எங்க கிளம்பிட்டனா?.நண்பா இது நமக்கு தல பொங்கல், போயிட்டு வரேன், நமக்கு இன்னொரு அப்பா அம்மா கிடைச்சு இருக்காங்க போயி பாத்துட்டு வரேன்..<br /><br />அப்போ வர்ட்டா (இந்த வார்த்தை தேவா அண்ணாகிட்ட இருந்து காபி அடிச்சுட்டேன் )..வர்ட்டா..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-7775203207968243037?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-85359274282034353672011-07-30T23:42:00.000-07:002011-07-31T00:14:05.971-07:00என் கன்னத்தில் ஒட்டிய உன் நினைவுகள்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-av1MPCtT5Go/TjT7hZdGvuI/AAAAAAAAAPA/jFbQxFb0MNg/s1600/modern-forest-house-2-550x552.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-av1MPCtT5Go/TjT7hZdGvuI/AAAAAAAAAPA/jFbQxFb0MNg/s400/modern-forest-house-2-550x552.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635405584934551266" /></a><br /><br />புரண்டு படுத்தது போதும்........,<br /><br />தொலைதூரம் நடந்தும் எண்ணிக்கை பனிரெண்டை தாண்டமுடியாமல் தவிக்கும் என் கடிகார முட்கள்,பாவம்!!!! காலை- ஐந்தை தொட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது .என் படுக்கையறை வெப்பம் கூட குளிரிடம் தோற்றுக்கொண்டு இருக்கிறது மெதுவாய்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-nLsbToFWDA8/TjT7wBItLTI/AAAAAAAAAPI/v4Yi5aXYHaM/s1600/vijay.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nLsbToFWDA8/TjT7wBItLTI/AAAAAAAAAPI/v4Yi5aXYHaM/s400/vijay.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635405836104576306" /></a><br /><br /><br />வெள்ளைநிற என் இலவம்பஞ்சு படுக்கை கூட என்னைத் தாங்கிக்கொள்ள மறுதலிக்கிறது.<br />என் படுக்கைவிரிப்பும், இலவம்பஞ்சு போர்வையும் என்னோடு இரவு முழுவதும் கட்டிப்புரண்டு உறவாடிவிட்டு களைய ஆரம்பிக்கின்றன.விலகிஓடிய தலையணையை இழுத்துவந்து, கட்டியணைத்து, கண்கள்மூடி விழிக்க முயற்சிக்கிறேன்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-UufL_CUYOng/TjT8FMCiGXI/AAAAAAAAAPQ/uLNZ4odGhOw/s1600/Forest-House-Spectacular-interior-design.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-UufL_CUYOng/TjT8FMCiGXI/AAAAAAAAAPQ/uLNZ4odGhOw/s400/Forest-House-Spectacular-interior-design.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635406199808727410" /></a><br /><br />விடுதலை வாங்கிக்கொண்டு, என் வீட்டு சன்னலுக்குள் வந்து சிறைபடும், குளிரை தன்னுடன் அழைத்துவந்து, என் இமைதொட்டுசென்று,நான் உனக்காய் வந்துவிட்டேன் என்பதை உணர்த்த முயற்சிக்கிறது என் வீட்டு சன்னல் காற்று,இத்தனையும் உணர்ந்தவனாய், இப்போது நடைபலகியவனைப்போல்,தத்தி தத்தி சென்று,என் கட்டுப்பாட்டையும் மீறும் இயற்கை கடன்களை அடைக்கிறேன்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-kxXqsytdr2E/TjT8UyzU72I/AAAAAAAAAPY/eOlYUYQd0FU/s1600/Forest-House-Spectacular-bathroom.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 333px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-kxXqsytdr2E/TjT8UyzU72I/AAAAAAAAAPY/eOlYUYQd0FU/s400/Forest-House-Spectacular-bathroom.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635406467911970658" /></a><br /><br />சுவற்றில் இடப்பட்ட பந்தாய் மீண்டும் படுக்கையை அடைகிறேன். படுக்கை விரிப்பை இழுத்து,என்னோடு வரும்படி,அரைகுறையாய் என் உடலோடு சேர்த்து இருககட்டிக்கொண்டு சமையலறை எட்டிப்பார்க்கிறேன். கைகள்நடுங்க,உதடுகள் ஒட்டி ஒட்டி விரிய, சுக்கை கொன்று,சர்க்கரையை மூழ்கடித்து சுடச்சுட தேநீர் தயாரிக்கிறேன்.விலகி செல்லும் படுக்கைவிரிப்பை என் உடலோடு மீண்டும் இறுக்கி கட்டிக்கொண்டு ,நாவில் உமிழ்நீர் சுரக்க,ஆவிபறக்க குவளையில் தஞ்சம் புகுகிறது தேநீர்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Fqn0hPVhtGs/TjT8mJL_HwI/AAAAAAAAAPg/kxANwOfd9G4/s1600/Forest-House-Spectacular-kitchen.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 332px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Fqn0hPVhtGs/TjT8mJL_HwI/AAAAAAAAAPg/kxANwOfd9G4/s400/Forest-House-Spectacular-kitchen.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635406765978754818" /></a><br /><br />விரல்களை சுட்டு பாடம் கற்பிக்கிறது தேநீர் குவளை ,அவசரமாய் தொடநினைக்கும் என்னிடம், நிதானமாய் ரசிக்க பழகு என்று ,ஏதோ சொல்ல முயற்சிக்கும் என் படுக்கைவிரிப்பிடம்,சரி என்று தலை ஆட்டிவிட்டு, தேநீர் குவளையை இறுகப்பற்றிகொள்கிறேன் படுக்கைவிரிப்பின் உதவியோடு.மீண்டும் தத்தி தத்தி நடைபயில்கிறேன் என் வீட்டு கதவை நோக்கி. தன்னை நோக்கி வருகிறான் ,விடுவிக்க போகிறான் என கனவுகாணும் என்வீட்டு கதவை, தொடுகிறேன் . திறக்கிறேன் .<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-pTocnJMWt_E/TjT_uT5Ko_I/AAAAAAAAAPo/vBiS-nMIjoo/s1600/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-pTocnJMWt_E/TjT_uT5Ko_I/AAAAAAAAAPo/vBiS-nMIjoo/s400/untitled.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635410204826444786" /></a><br /><br />அதிகாலை பெய்த மழை, தடையமாய் மழைத்துளிகளை விட்டுசென்றிருந்ததை, எளிதாய் உணரமுடிந்தது என்னால் , சிட்டுக்குருவிகள் பேசிக்கொள்ளும் காதல் மொழிகள் இன்னும் சத்தமாய், இன்னும் அழகாய் என் செவிகளை எட்டுகிறது அழகாய். சுதந்திரமாய் சுற்றித்திரியும் இளங்காற்று,என் கன்னத்தில் ஈரத்தை அறைந்துவிட்டு செல்கிறது. என் உதட்டோரம் புன்னகை எட்டிப்பார்க்கத்தான் செய்கிறது இப்பொழுது என் உடலோடு நெருக்கமாய் ஒட்டிக்கொள்ளும் படுக்கைவிரிப்பை பார்த்து.<br /><br />என் வீட்டு முற்றத்தில் சாய்கிறேன். படுக்கை விரிப்பை உடலோடு சேர்த்து பற்றிக்கொள்கிறேன் ஒரு கரத்தில், ஆவிபறக்கும் தேநீர் குவளை ஒருகரத்தில்.<br />ருசிக்கமுயற்சிக்கும் நாவிற்கு சுதந்திரம் தருகிறேன்,குவளையை தீண்டி தீண்டி காதல் பரிசாய்,தேநீர் பெறுகிறது என் தேகம். என் வீட்டு முன்னமாய் நிற்கும் மரத்தின், செடியின் ஒவ்வொரு நுண்ணிய இலைகளையும் உற்று ரசித்து காதல் கொள்கிறது என் கண்கள்.<br /><br />தேநீரின் ஒவ்வொரு துளியும் என் உதிரத்தில்,நரம்புகளின் வழியே பாய்வதை கண்கள் மூடி உணர்கிறேன். கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்து பேசினேன் ,இதுவரை எனக்கு துளியும் பரிச்சியம் இல்லா ஒருமென்மையான முகத்தோடு,இன்றைய அதிகாலை கனவில்.<br />மென்மையான முகம் இன்னும் என் கன்னத்தோடும், என் உள்மனதோடும் ஒட்டி இருப்பதாய் உணர்கிறேன்.<br /><br />அதிகாலை கனவு, அதுவும் பெண்மையோடு மென்மையாய் பழகுவது போன்ற கனவு ,மனதை விட்டு விலக, குறைந்தது ஒரு நாள் பிடிக்கும் என்பதை உணர்கிறேன் இப்போது.<br />கண்களை மெல்லியதாய் திறந்து, காணும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும், மென்மை முகம் ரசிக்க பழகுகிறேன். தேநீர், குவளையின் அடிப்புறத்தை தொட முயற்சிக்கிறது.மெதுவாய் வீட்டினில் நுழைகிறேன் மீண்டும் முகத்திலும், மனதிலும் புன்னகையோடு..<br /><br />அலைபேசியை எடுத்து செயல்பெற செய்கிறேன், குறுந்தகவல்கள் மெதுவாய் என் அலைபேசியை எட்டிப்பார்க்கிறது.<br /><br /><br />1 Message Receievd <br /><br />from: Manikandan-Team Lead<br />919894519062<br />01-Aug-2011 7:03am<br /><br />"vijay where are you?. I think that you are in your forest house right?. ok come fast, Client sent some issues, you have to take care of that one. reach office as soon as possible.<br /><br /><br />நிஜங்கள் கரைய ஆரம்பிக்கிறது, போலிகளை போர்த்திக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் நிர்பந்தம்,எதற்காக இந்த வேலை,உதறித்தள்ள<br />யோசிக்கிறேன்.இன்னொரு குறுந்தகவல் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது<br /><br />1 Message Receievd <br />from: Gomathi-wouldbe<br />919884323651<br />01-Aug-2011 7:05am<br /><br />"Hi Dear, How r u .I Love u so much .Take care dear.<br /><br /><br /><br />மீண்டும் போலியை எடுத்து போர்த்திக்கொண்டு நகர ஆரம்பிக்கிறேன் எனக்கான குடும்பத்திர்க்காய்..<br /><br />ஒற்றை நிமிடம் மௌனமாய் நின்று,இலவம்பஞ்சு படுக்கை,தலையணை,போர்வை, படுக்கைவிரிப்பு,தேநீர்குவளை, சன்னல் வழியே என் வீட்டில் சிறைபடும் இளங்காற்று,என் வீட்டு முற்றம், சிட்டுக்குருவியின் காதல்மொழிகள்,நுண்ணிய இலைகள் இவையனைத்திடமும் காதல்மொழி பகிர்ந்துவிட்டு மௌனமாய்.<br /><br><br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-8535927428203435367?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-60598012816871932972011-06-18T00:50:00.001-07:002011-06-26T00:58:15.803-07:00பத்திரமாய் திறந்து வைக்கப்பட்ட ரகசியம்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-RTdMi3mRtJE/TfxY4hbP31I/AAAAAAAAAO4/KIZ1_vA3nLk/s1600/The-Secret-Life-of-Fingers-Amazing-Pictures-32.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 349px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-RTdMi3mRtJE/TfxY4hbP31I/AAAAAAAAAO4/KIZ1_vA3nLk/s400/The-Secret-Life-of-Fingers-Amazing-Pictures-32.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619464163120111442" /></a><br /><br /><br />ரொம்ப நாள் ஆச்சு உங்களை சந்திச்சு , சில நேரங்களில் சிலவற்றை தேடிசெல்ல வேண்டி இருக்கும், அத்தகைய தருணங்களில் நம்மை நேசிக்கும் அன்புள்ளம் கொண்டவர்களை விட்டுச்செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டு இருப்போம், அத்தகைய தருணம் தான் உங்களுக்கும் எனக்கும் தற்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என எதோ ஒரு கணக்கில் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன், இக்கனக்கையும் உடைத்துபோட்டுவிட்டு உங்களை இப்பதிவின் மூலம் நெருங்க ஆசைப்பட்டேன், நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு எழுதுகிறோம், எத்தனை பேர் இதைவாசிக்கபோகிறார்கள் என்ற மனதின் எதோ ஒரு கேள்விக்குறியை தாண்டியும், எழுதியே ஆகவேண்டும் என்ற மனதின் எதோ இன்னொரு மூலையிலிருந்த வந்த பிடிவாதத்தின் பிரதிபலிப்பு தான் இங்கே நீங்கள் வாசிக்க போகும் எழுத்தாய்.<br /><br /><br />இங்கே உங்கள் எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்து இருக்கிறேனா என்று தெரியவில்லை, அனால் இப்பதிவு நிச்சயம் நீங்கள் கடந்தவைகளாகவும், கடக்கபோவைகளில் ஒன்றாய் தான் இருக்கும் என உறுதியாய் கூறி ஆரம்பிக்கிறேன் ......<br /><br />ஆரம்பிப்பதற்கு முன் தெளிவாய் உங்கள் முன் ஒன்று கூறிக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன், அழகாய் இயங்கிக்கொண்டு இருக்கும் உங்கள் மனதின் மீது ஏதோ ஒன்றை திணிக்க முயல்வதாய் என்ன வேண்டாம், திணிக்க போவதும் இல்லை, இவைகள் யாவும் உங்கள் மனிதில் அழகாய் இயங்கிகொண்டு இருக்கும் எண்ணங்களை போன்று என் மனதில் அழகாய் அசைந்து கொண்டு இருந்தவைகள், அவைகளைத் தான் இப்பொழுது வார்த்தைகளில் அசையா வண்ணம் அடித்துவைத்து இருக்கிறேன்...<br /><br />வாழ்க்கை என்றால் என்ன?....ஆயிரம் விடைகள் இந்த வினாவிற்கு பதிலாய். புத்தகத்தில் எழுத்துக்களாய், அறிஞர்களின் அற்புத சொற்களாய், ஞானிகளின் வாழ்க்கைகளாய், இப்படி பலவிதங்களில் நமக்கு விடைகளாய் நம்மை வந்தடைந்திருக்கும். படிக்கும், கேட்கும், தருணங்களில் மட்டும் அந்த விளக்கங்கள் நமக்கு புரிந்தவைகளாய் இருக்கும். சில விளக்கங்கள் இவ்வாறு உணர்த்தும் " வாழ்க்கை அப்டிங்கறது ஒரு சவால், அதனால் எதிர்க்கணும்", "வாழ்க்கை அப்டிங்கறது ஒரு போர், அதில் போராடனும்", "உன் வாழ்க்கை முழுவதும் உன் கையில் "........... இப்படி பல விளக்கங்கள்.<br /><br />கொஞ்ச நேரம் இந்த விளக்கங்களை மறந்துவிடுவோம்.......<br /><br />உண்மையில் நம் வாழ்க்கை நம் கையில் தான் தீர்மானிக்கபடுகிறதா?.நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு வினாடிகளும் நம்மால் தான் கடக்கிறதா?. அனைத்து வெற்றிகளும், தோல்விகளும் நம்மால் தான் தீர்மானிக்கபடுகிறதா?.பிறப்பும் இறப்பும் மட்டும் தான் நம்மால் தீர்மானிக்க படவில்லையா?.. <br /><br />நம் தந்தையின் ஒருதுளி விந்தணுவில் ஒருகோடி நமது சகாக்கள்( ஒரு கோடி உயிரணுக்கள் ), நமது தாயின் உயிரணுவில் நுழைய போட்டி இட்டு, நாம் மட்டும் நுழைந்து அத்தனை சகாக்களையும் வென்று இன்று நான் என்று கூறிகொள்ளும் முதல் வெற்றியில் ஆரம்பிக்கிறது நமது அதிர்ஷ்டம்..<br /><br />பிறகு நமது பணக்கார அப்பாவால், ஏழையான அப்பாவால் தீர்மானிக்கபடுகிறது நம் ஆரோக்கியமான, ஆரோக்கியமற்ற குழந்தை பருவ வளர்ச்சி, பிஞ்சுவிரல்கள் பளிங்குத்தரையில் படுகிறதா, சுல்லிபொருக்கும் பொட்டல்காட்டில் பதிகிறதா என்பதை தீர்மானிப்பதும் , கதர்சட்டையில் கட்டுகட்டாய் பணம் என்னும் பணக்கார அப்பாவாலோ, கசங்கிக்கிடக்கும் கோமணத்துணியில் சத்தம் எழுப்பும் நாணயங்களுக்கு எஜமானான ஏழை அப்பாவாலோ.... அடடா இந்த குழந்தை பருவவளர்ச்சியும் அதிர்ஷ்டத்தில் தான் ஆரம்பிக்கிறதா?<br /><br />அடுத்து, கல்வியும், காதலும், கலந்து மாறிமாறி வரும் , புற்றிஈசலுக்கு இறக்கை முளைத்து சுற்றிதிரியும் இறப்பின் அச்சம் அறியா இளம்கன்று பருவம். புத்தகத்தோடு,கலப்பையையும் இருக்கபிடித்து, கலப்பை தின்று,எஞ்சிய கைரேகைகளில் எழுதுகோலை இருகபிடித்து அழகாய் எழுதியபின்பும்,வடை தின்றுகொன்று,ஏதோ வீட்டுச்சன்டையில் நமதுவிடைத்தால் தண்டனைபெற்று முற்றுபுள்ளிவைக்கப்பட்டு இருக்கும், கதைகளை கட்டி இருக்கும் விடைத்தாள் நேற்று நடந்த சுமூக உறவில் மதிப்பெண்களை வாரிகுவித்திருக்கும். அட இந்தபருவமும் அதிர்ஷ்டத்தில் தான் வளர்கிறதா?...<br /><br />தான் உண்ணாமல் நமக்கு கொடுத்து ,தன்னை குடல் திங்கும் அமிலத்திற்கு தாரைவார்த்துவிட்டு முகம்மலரும் தாயின் கருணையில் கிடைத்த பழையசோறும், ஊறுகாயிலும் வளர்ந்த உடல் மினுமினுப்பதில்லை, மரங்கள் கூட மினுமினுக்கும் வண்ணங்களில் மயங்குவதுண்டு, அப்படியிருக்க ஆறறிவுகொண்ட மனிதன் தோல்மினுமினுப்பதில் மயங்குவதில் ஆச்சர்யம் இல்லை, ஆப்பிளையும், ஆரஞ்சையும் முதன்முதல் உண்டுபலகிய ஆதி மனிதன்கூட பலாப்பழத்தை உண்ண பயம்கொண்டிருக்கிறான்..இங்கே அழகிய காதலும் அழகைவைத்தே ஆரம்பிக்கிறது, அட இந்தபருவமும் அதிர்ஷ்டத்தில் தான் மலர்கிறதா ?...<br /><br />உயிரையும்,வியர்வையையும் விற்று விற்று சேர்த்த சில்லறையில் பட்டபடிப்பை முடித்து பட்டணம் சென்று, ஒவ்வொரு வீதியில் தன் கால்தடம் பதித்தும் கிடைக்காத வேலை, ஓய்ந்து உட்காரும் பொழுதில் கிடைத்து இருப்பதை நாம் உணர்ந்திருப்போம், போதும் என்று வீடும் செல்லும் வேளையில்,ஓடிவந்து உனக்கும் சொந்தம் என்று நம்மோடு ஒட்டிக்கொண்டு உறவாடும் வேலையை நம்மில் அனைவரும் நிச்சயம் உணர்ந்திருப்போம்.இரவில் விளிக்கா நண்பன் வேலைகிடைத்த சந்தோஷத்தில் முழக்கமிடும் சத்தத்தில், இரவிலும் உறங்கா உழைத்தநண்பன் தோல்வியின் சத்தமில்லா சத்தில் கரைந்து போவதை உணர்ந்திருப்போம்,<br /><br />முன்னும் பின்னும் அலையும் கண்களை கட்டிவைத்து காதல்வலையில் விழாமல், கொஞ்சம் விழுந்தும், விழாமலும் எப்படியோ தனக்கென நிச்சயித்த பெண்ணிடம் கொண்டு சேர்த்திருப்போம், பொண்ண நல்லா பார்த்துக்க..பிடிச்சுருக்கா? என்ற கேள்விக்கு அவசர அவசரமாய் எதோ ஒரு கணக்கை மனதில் எதிர்பார்ப்புகளை கூட்டியும்,எதிர்பார்ப்பு அற்றவைகளை கழித்தும் ஒரு ஐந்து நிமிட நேரத்தில் நம்வாழ்க்கையை ஒரு அதிர்ஷ்டத்தின் ஒப்படைத்துவிடுகிறோம், அன்பான துணையும் கூட ஒரு ஐந்து நிமிட பார்வையில் நிச்சியக்கபடுகிறது, அடடா இல்வாழ்க்கையும் கூட அதிர்ஷ்டத்தில் தான் வாழ்கிறதா?...<br /><br />இப்படியாக வாழ்க்கை என்பதே ஒரு அதிர்ஷ்டத்தில் பயணிக்கும் பாய்மர கப்பல் என்று அதிர்ஷ்டத்தின் தலையில் கட்டிவிடலாம?..பிறகு வாழ்க்கை என்பதன் பொருள் தான் என்ன?..<br /><br /><br />வாழ்க்கை வாழ்க்கை அப்டின்னு பெரிதா இழுத்து, பயங்கரமாய் பயமுறுத்தும் அளவிற்கு ஒன்றும் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஒரு வார்த்தையில் சுருக்கமாய் சொல்லிவிட்டு நடைகட்டலாம் அந்த அளவிற்கு எளிதானது தான் வாழ்க்கையும்..<br /><br />இன்னும் அழகாய் புரியும் வண்ணம் கூறியே ஆகவேண்டும்.அவசர அவசரமாய் பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்திருப்போம் .நம்மைபோன்ற குறைந்தது ஒரு முப்பது பேரையாவது காணலாம் அதே பேருந்துநிருத்ததில்.சிறுவயதில் விளையாடியிருப்போம் காந்ததுண்டை வைத்துகொண்டு,மண்ணில் போட்டு புரட்டியதும் ஓராயிரம் இரும்புத்துகள்கள், காந்தத்தை கட்டிபிடித்துகொண்டும், சிலவகைகள் தொங்கிக்கொண்டும் இருக்கும். அந்த இளம் பருவத்தை ஞாபகபடுத்துவது போன்று வந்து நிற்கும் அந்த அழகிய அரசுப்பேருந்து.இந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருக்கும் நாமும் ஓடி ஒட்டிக்கொண்டு,அடித்துபிடித்து உள்ளே சென்று ஒரு இருக்கைக்கு அருகே நின்றுவிடுவோம் வெகுதூரம் நின்று கொண்டு வரும் ஒரு ஐம்பது பேரில் ஒருவனாய்..பேருந்து நகர ஆரம்பித்து ஒரு மூன்று நிறுத்தத்தை தாண்டி இருக்கும், சரியாக நாம் நிற்கும் இருக்கைக்கு அருகே அமர்ந்து இருப்பவர் எழுந்துசெல்வார் நம்மை அமரசொல்லிவிட்டு.நாமும் சிரித்துகொண்டே அமருவோம் நமக்கு முன் அரைமணி நேரம் கால்கடுக்க நின்றவனை நிற்கவைத்துவிட்டு.இது தாங்க வாழ்க்கையோட தத்துவம் கூட ....<br /><br />இதுபோன்று தான் வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் அதிர்ஷ்டம் நம்கரத்தை இருகபற்றிக்கொள்ளும்.இந்த அழகிய அதிர்ஷ்டத்திற்கு வித்திட்டதே நம் முயற்சி தான் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.ஐயோ கூட்டம் என்று நிறுத்ததிலே நின்றவர்களுக்கு மத்தியில்,சென்று தான் பார்ப்போம் என ஒரு அழகான முயற்சி எடுத்திருக்கிறோம் அவைதான் தான் நமக்கு இந்த அதிர்ஷ்டத்தை கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது. <br /><br />எப்பொழுது வாழ்க்கை பற்றிய அதிக எதிர்பார்ப்புகளையும், தேடல்களையும்,முன் எச்சரிக்கைகளில் நம் மனம் முழுவதுமாய் அர்ப்பணிக்கப்பட்டு இருக்கிறதோ அப்பொழுது இயற்க்கை தீர்மானிக்கும் சில முடிவுகளை எப்படி எதிர்கொள்வதென்று தெரியாமல் மனம் திக்கிமுக்காடி தான் போகிறது , கொடுக்கப்பட்ட வேலையை சரியாக செய்கிறோமா?????? சரியாக செய்கிறோமா என்றால் ஏதோ சாதனை செய்யும் அளவிற்கு செய்ய வேண்டும் என்றில்லை, உன்னால் முடிந்தவரை சரியாக செய்கிறாய் என்று நம் உள்மனதின் ஒற்றை வார்த்தை போதும்.அவ்வளுவுதான் வாழ்க்கை. <br /><br />ஏதோ இரண்டாம் வாழ்க்கை (ஜென்மம்) என்றெல்லாம் படித்திருக்கிறோம், அப்படி படித்ததை மனதில் போட்டுகொண்டு, அதற்காய் கண்ணைமூடிக்கொண்டு, இளகிய மனதில் வாழ்க்கைபற்றிய சுமைகளை சுமந்துகொண்டு இந்த அழகிய வாழ்க்கையை துளைத்துவிடவேண்டாம்.<br /><br />இப்ப சொல்லுங்க வாழ்க்கை பற்றிய பயம் நமக்கு தேவையான ஒன்றுதானா?..வரும்போது எதிர்கொள்வோம், அது வீழசெய்யும் மரணமாக இருந்தாலும் சரி, வாழசெய்யும் வெற்றியாக இருந்தாலும் சரி ...வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளையும் ரசிக்க முயற்சிப்போம்,நமக்குகொடுக்கபட்ட வேலையை மிகசரியாக செய்ய முயற்சித்திக்கொண்டு.....<br /><br />நம்மையும் மீறி இயற்கை தீர்மானிக்கும் சில முடிவுகளுக்கு நாம் எப்படி பொறுப்பாளி ஆக முடியும், அதற்காய் கவலை கொள்ளமுடியும். <br />ஆனால் நிச்சயம் ரசிக்கமுடியும் ஒவ்வொரு முடிவையும்,நம் மனதை அழகிய வெற்றிடத்தால்(ரசிக்கும் திறன் ) நிரப்பி இருக்கும் தருனத்தால் மட்டுமே..<br /><br />"கொடுக்கப்பட்ட வேலையை சரியாக செய்ய முயல், ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசிக்க பழகு" இந்த ஒற்றை வரி தான் வாழ்க்கை !!!!!!!<br /><br /><br><br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6059801281687193297?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-50291763224408335512010-12-17T04:18:00.000-08:002010-12-17T21:06:32.631-08:00எனது பார்வையில் என் தாய் மண்.......<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TQtVZV4qbnI/AAAAAAAAAOk/Z0O1p9PxNeg/s1600/in-lgflag.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TQtVZV4qbnI/AAAAAAAAAOk/Z0O1p9PxNeg/s400/in-lgflag.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551624859524165234" border="0" /></a><br /><br />இவ்வளவு நாள எங்க போகிட்ட நீ ? அப்டின்னு , நீங்க எல்லோரும் திட்டுறது எனக்கு கேட்குதுங்க, என்னங்க பண்றது?, ஆபிசுல மூட்டை மூட்டையா கொடுத்திருக்காங்க ஆணி, சுவத்துல அடிக்க சொல்லி, இது பத்தாதுன்னு பின்னாடி லாரி வந்துகிட்டு இருக்குங்குறாங்க...<br /><br />சரி வாங்க போவோம் ........<br /><br />9.30 அலுவலக வேலை தொடங்கும் நேரம். 7.30 க்கு எழுந்து அவசர அவசரமா உடற்பயிற்சி கூடத்துக்கு சென்று அதையும் , இதையும் முயற்சி பண்ணி முடியாம தூக்கிபோட்டுட்டு , ஓடி வந்து புறப்படுவேங்க, அட நமக்கு அலுவலகத்துக்கு புறப்படுறதுக்கு ரொம்ப நேரம்லாம் ஆகாதுங்க. தேவை கேத்த சம்பளமா இருந்தாலும் கொஞ்சம்(கொஞ்சம் இல்லைங்க மிக ) அடிமட்டத்துல இருந்து வந்தவன் நான்,<br /><br />அதனால உடுத்துகிற ஆடைல இருந்து, அடிக்கிற வாசனை திரவியம் வரை பாத்து தேர்ந்துடுக்கிற அவசியம் இல்லைங்க, அதனால சீக்கிரம் புறப்பட்டுருவேன், ஆனா மனசுக்குள்ள இருக்குற கலாரசிகன் அப்பப்போ கொஞ்சம் நவீன முறையில் நம்மளும் இருக்கலாமென்று நினைப்பான், அதனால சில நேரங்களில் கொஞ்சம் ஆசை பட்டதை விலை அதிகமா இருந்தாலும் வாங்கிடுவான், ஆனா அதுக்கு குறைஞ்சது ஒரு மாசமாவது வேதனை படுவான், இது நமக்கு தேவையான்னு. அதனால அதிக ஆடைகள் என் ஆடை மாட்டும் கொக்கிகளை அலங்கரிப்பதில்லை,<br /><br />புறப்பட்டு முடிச்சதும் சமையலறையை எட்டிப்பாத்தா, வாரத்துக்கு மூணு நாலு வந்து சமைக்கிறதே பெரிசா நினைசுகிட்டு இருக்கிற சமையல் செய்றவங்க அட இன்னைக்கும் வந்து இருக்கமாட்டாங்க, அட போங்கப்பா இதுக்காவாவது சீக்கிரம் கல்யாணம் முடிக்கணும் போல இருக்கு அப்டின்னு மனசுக்குள்ள புலம்பிகிட்டு, தோல்பையை எடுத்து தோளுல மாட்டிகிட்டு ( அட அப்டி என்ன தான் அந்த தோல்பையில வைச்சு இருக்க அப்டின்னு நீங்க கேட்குறது கேட்குதுங்க எனக்கு, அட அதுக்குள்ளே ஒன்னுமே இருக்காதுங்க, அலுவலகத்துல குறிப்பு எடுப்பதற்காக எப்பவோ வாங்கிபோட்ட குறிப்பேடு, சாப்பாடு இல்லைனாலும் உன்கூட தான் இருப்பேன் அப்டின்னு தோல்பையோடு தினம் அடம்பிடிக்கிற மதியஉணவு பாக்ஸ்.,அவ்வளவுதான் ) கிளம்பிடுவேனுங்க.<br /><br />தூரம் குறைவா இருந்தாலும் அலுவலகத்துக்கு போற எளிதான ஒரே வழி பக்கத்துல இருக்குற ரயில் நிலையம் தானுங்க, அட ஆமாங்க ரயில தான் தினமும் அலுவலகம் போறேன், வீட்ல இருந்து நடக்க ஆரம்பிச்சதும் அக்காவோட அறிவுரையும், சில பாசமிக்க நண்பர்களோட அறிவுரையும் ஞாபகத்துக்கு வருமுங்க, சொல்றேன் சொல்றேன் என்ன அறிவுரைன்னு? அவசரபடாதீங்க..<br /><br />ஒழுங்கா காலைல சாபிட்டுரனும், இல்லைனா குடல் புண் வந்துடும் அப்டின்னு அவுங்க சொன்ன அறிவுரை அபாய மணி மாதிரி அடிக்குமுங்க , அய்யயோ அப்டின்னு போற வழியில இருக்குற தள்ளுவண்டி கடைலபோயி நிப்பேன் , அண்ணா ஒரு சொம்பு கூழ் குடுங்க அப்டின்னு கேட்டதும் புன்னகையோட சிரிசுகிட்டு, இந்தாப்பா , கடிச்சுக்க மிளகாய் வேணுமா?, இல்லை மாங்காய் ஊறுகாய் வேணுமா அப்டின்னு, குடுக்குற கூழில் குடல் நிறையரத விட , காட்டுற புன்னகைல மனசு நிறையுதுங்க, இந்த புன்னகையும், இந்த அக்கறையும், குளிர்ச்சியான அறையில் சாப்பாடு பரிமாறுற போலி புன்னகையவிட கொஞ்சம் வித்தியாசமா தான் இருக்குதுங்க, இதைவிட இன்னொரு காரணமும் இருக்குதுங்க இந்தக்கடை என்னை ஈர்ப்பதற்கு,<br /><br />நடுஇரவு ,அதிகாலையா மாறுவது, நடு இரவுக்கு தெரியுதோ இல்லையோ, பசங்கள பெரியபடிப்பு படிக்கவைச்சுபுடனும்னு வைராக்கியத்த மனசுல வைசுகிட்டு இருக்கிற என் அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சிரும், அதிகாலை ரெண்டு மணிகெல்லாம் பதநீர் (பணம் கல்லு ) இறக்க கிளம்பிடுவாரு,அந்த இருட்டுல பாம்பு இருந்தாலும், பூரான் இருந்தாலும், தேள் இருந்தாலும் தெரியாதுங்க, அதை எல்லாம் ஒதுக்கிவைசிட்டு எப்படியாவது வாழ்க்கைல ஜெயச்சுபுடனும் அப்டின்க்ரத மட்டும் மனசுல வைச்சுக்கிட்டு, உயரத்த மனசுல வைச்சுக்காம, தவறி கீழ விழுந்தா வாழ்க்கை என்னாகும் என்பதையும் ஓரமா ஒதுக்கி வைச்சிட்டு மரத்துல ஏரி பதநீர் இறக்குறது அப்பாவோட வேலைனா! அம்மாவும் அதுக்கு சளைத்தவங்க இல்ல, அந்த இரவுளையும் எதுக்கும் பயப்படாம ஒவ்வொரு மரமா போயி நின்னு பதநீர சுமந்து வந்து, அதை காசாக்குற வரைக்கும் அவுங்க பொறுப்பு,<br /><br />காலைல அவசர அவசரமா பள்ளி பயிற்சி வகுப்பு போறப்ப, சொம்புல பதநீர ஊத்திகொடுத்துட்டு ,அண்ணா சீக்கிரம் குடிச்சிட்டு காச கொடுங்க அண்ணா, நேரமாச்சு நான் போகணும்னு அடம்பிடிக்கிற என்னிடம், தம்பி நீ ஒரு சொம்பு குடிச்சு பாருன்னு சொல்றவங்ககிட்ட, என் பையன் குடிக்க மாட்டான் அப்டின்னு நம்பிக்கையா அம்மா சொன்ன வார்த்தைய இன்னும் மனசுல ஆழமா பதிச்சுவைச்சுஇருக்கேங்க.அம்மா நிஜமா சொல்றேன் இப்ப நான் பிடிச்சு இருக்க சொம்புல கூழ் தான் இருக்கு, ஆனா அப்போ நீ என்மேல வைச்ச நம்பிக்கை தான் என் மனசுமுழுவதும் இன்னமும் இருக்கு. .<br /><br />அவசர அவசரமா கூழ குடிச்சிட்டு வேகமா ஓடிபோயி ரயில்யேரி , இறங்குற அந்த ஐந்து நிமிட அழகான நேரத்துல நான் பாக்குற நிகழ்வுகள் அத்தனையும் அப்டியே மனசுல பதியுமுங்க, அந்த அவசர கூட்டத்துல அப்படியும், இப்படியும் ஆடி அசைஞ்சு எப்படியாவது தலைய மேல கொண்டுவறதுக்கு நான் சிரமப்படுவேன் பாருங்க, ஐயோ நான் மட்டும் இல்லைங்க அங்க நிக்குற எல்லோரும் தான் கஷ்டபடுவாங்க, எப்படியோ ஒருவழியா தலைய மேல கொண்டு வந்து அந்த ஐந்து நிமிடத்துல பாக்குற கேட்குற யாவும் அழகாய் இருக்கும், வெறும் "தாயே பிச்சை போடுங்க அப்டின்னு கேட்பதிற்கு பதிலா", கண்ணுதெரியலைனாலும் ஏதாவது ஒரு திறமைய வளர்த்து, அத நம்மகிட்ட காட்டி, வயித்துக்கு உதவி கேட்கும் அவுங்களோட முயற்சி, அங்க ஓரமா உட்கார்ந்து இருக்குற ஏமாத்தி பிழைக்கிற ஒரு மனுசனோட மனச சத்தமில்லாம பாதிச்சிட்டு போற அழகே தனி தானுங்க,<br /><br />இன்னைக்கு என் மனச பாதிச்சிட்டு போன ஒரு நிகழவ தானுங்க இப்ப சொல்லபோறேன், கூட்டத்துல தலைய தூக்கி மேல பார்த்தேன், அவர பாக்கவே ஆச்சாரமா இருந்தாரு , நெத்திமுழுசா திந்நீறு,அவசர அவசரமா அவரு கைல கட்டி இருக்குற சாமி கையிற (கருப்பு கையிற ) அவிழ்க்க முயற்சி பண்றாரு, எதுக்குன்னு எனக்கு புரியல, கொஞ்சம் ஆவலா நானும் இன்னும் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு கூட்ட நெரிசலில் தலைய உயர்த்தி பாக்குரேங்க, இப்போ பார்த்த பக்கத்துல இருக்குரவரும் இப்போ அவருகூட சேர்ந்து அவிழ்க்க முயற்சிபன்ராறு, ஒன்னுமே புரியல என்ன பண்றாங்கன்னு, எதுக்கு இவ்வளவு அவசர படுராருன்னு..அதற்குள்ள நான் இறங்க போற இடமும் வர போகுது ,எப்படியோ அவுத்துட்டாங்க, சரி கையிற மாத்தபோராறு போல அதான் அப்டின்னு நினைச்ச எனக்கு நிஜமாவே கண்ணு கலங்கிடுசுங்க,அவசர அவசரமா ரயில் ஏறுறப்ப பாதி கால் இல்லா முதியவர், பிளாஸ்டிக் கால் கட்டிருந்த கயிறு துண்டாகிடுசுங்க, அந்த பெரியவர் அடுத்த நிறுத்தத்துல எறங்க போறாரு,அவருக்கு உதவி செய்யத்தான் அத்தனை பேரும் அவசரபட்டாங்க அப்டின்னு நினைக்கும்போது என் மக்கள் மேல ரொம்ப மரியாத வந்து ஒரு படி மேல போயி கலங்கின கண்ணீருல வணக்கம் வைச்சேங்க, அவசர அவசரமா அத்தனை பெரும் அவரு காலுல, அந்த பிளாஸ்டிக் காலை கட்டிவிட்டதும் அவரு சொன்ன நன்றி இன்னும் மறக்க முடியல ..<br /><br />தையவு செய்து என் இந்திய மண்ணை குறை சொல்லாதீங்க,நிஜமா இங்கு கருணை உள்ளவர்கள் அதிகமுங்க, ஒருசில பேரை வைச்சு இந்த மண்ணை குறைச்சு சொல்லாதீங்க, எந்த நாட்டுலங்க பையனுக்கு ஐம்பது வயது ஆகுரப்பகூட, என்பது வயது அப்பா கஷ்டப்பட்டு உழைச்சு பையன் நல்லா இருக்கணும்னு காசு கொடுக்குறத பாத்து இருக்கீங்க ?.. பையன்கூட சண்டை போட்டுகிட்டு தனியா வந்து வாழ்ந்தா கூட , "என் பையன் நல்லா இருக்கானா அப்டின்னு பாக்க போறவங்ககிட்ட கேட்குறது எந்த நாட்டுலங்க இருக்கு என் இந்திய மண்ணைவிட?..உடலுறவு என்பது மணமானதற்கு பிறகு இருக்கவேண்டும் என்று மகளுக்கு சொல்லிகொடுக்கும் தாய் எந்த நாட்டுலங்க இருக்காங்க என் இந்திய மண்ணை தவிர அதிகமாய் ?..<br /><br />கிரிக்கெட் விளையாட்டுல என் இந்தியாவும், ஆஸ்திரேலியாவும் விளையாடும்போது,கடைசி பந்துல மூன்று ரன் அடிக்கணும் இந்தியா, மூன்று ரன் அடிச்சிட்டா , கலக்கிட்டானுங்க அப்டின்னு பேசிக்கிறோம், அடிக்காம விட்டுட்டா வாய்க்கு வந்தபடி திட்டுறாங்க, சிலபேர் லஞ்சம் வாங்கிட்டு ஆடுறானுங்க அப்டின்னு திட்டுரோம், சிலபேர் ஒருபடி மேல போயி தகாத வார்த்தைல திட்டுரோம். எப்போ பார்த்தாலும் இந்திய தேசத்த குறை சொல்றதுக்குன்னே ஒரு கூட்டம் இருக்குதுங்க , அது ஏன் அப்டின்னு தான் புரியல ,<br /><br />இதே இந்திய மண்ணுல இன்னொரு கூட்டம் இருக்குதுங்க , ஒரு பந்துல ஆறு ரன் அடிக்கணும் அப்டிங்கற பெரிய இலக்கா இருந்தா கூட, என் இந்தியா அடிக்கும்னு ஒரு நம்பிக்கையோட காத்து இருப்பாங்க , இந்த நம்பிக்கைய பாத்து கேலி பண்ண ஒரு கூட்டம், அட இந்த கேலிய பாத்து கவலைபடமாட்டாங்க .ஏங்க நம்ம அம்மா மருத்துவமனைல உயிருக்கு போராடிகிட்டு இருக்காங்க, மருத்துவர் வந்து தெளிவா சொல்றாரு , இனி உங்க அம்மா பிளைக்கமாட்டாங்கன்னு, அவ்ளோ படிச்சவரு, தெளிவா சொன்னதுக்கு அப்புறமும் நம்ம அம்மா பிளைச்சுருவாங்க அப்டின்னு ஒவ்வொரு பாசமுள்ள பையனக்கும் மனசுல ஏதோ ஒரு ஓரத்துல நம்பிக்கை இருக்குமேங்க, அந்த நம்பிக்கை தாங்க இந்த கூட்டத்துக்கும் என் இந்திய தேசத்துமேல , அடிக்காம விட்டுட்டா கூட, சூப்பர் கடைசி வரைக்கும் வந்துட்டாங்க அப்டின்னு சொல்வாங்க...<br /><br /><br />எந்த நாட்டுலங்க ,அடிபட்டு சாககிடக்கரவண, சாலையோரத்துல பூ விக்குற அம்மாவோ , தள்ளுவண்டில வேலை செய்யுற கூலிக்காரரோ, மருத்துவமனைல சேர்த்திட்டு, அழுதுகிட்டே " காப்பாத்திடு நைனா " அப்டின்னு சொல்றவங்கள பார்த்துருகீங்க என் இந்திய மண்ணைவிட அதிகமாய் ?....<br /><br />என் இந்திய மண்ணில் கருணை அதிகம், கனிவு அதிகம்,உழைப்பு அதிகம், திறமை அதிகம், சிறந்த பெண்மை அதிகம், காதல் அதிகம், நட்பு அதிகம், சிறந்த தாய்மை அதிகம்,சிறந்த கலாச்சாரம் அதிகம்...என் இந்திய நாடு சிறந்தது என்று ஏற்று கொள்ளும் மனதை தவிர ..... :( :(<br /><br><br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5029176322440833551?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-37107062996138430212010-11-20T04:29:00.000-08:002010-11-22T21:08:23.813-08:00இப்பூமியில் கால் தடம் பதித்த என் குட்டி நிலவிற்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் (நவம்பர்-22)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TOe_fG-7XxI/AAAAAAAAAOc/_9Z4BysZAnw/s1600/kutti%2Bnilavu.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 160px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TOe_fG-7XxI/AAAAAAAAAOc/_9Z4BysZAnw/s400/kutti%2Bnilavu.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541608407674085138" border="0" /></a><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span style="font-size:85%;"><span>நீ</span> <span>ஞானம்</span> <span>உள்ளவளாய்</span> <span>வளரவேண்டும்</span> <span>என</span> <span>வாழ்த்த</span> <span>போவது</span> <span>இல்லை</span>,<br /><br /><span>தெளிந்த</span> <span>அறிவு</span>, <span>மேலோங்கிய</span> <span>சிந்தனை</span>, <span>சிறந்த</span> <span>குறிக்கோள்</span> <span>உடைய</span> <span>என்</span> <span>தேவா</span><span>அண்ணா</span>, <span>உன்</span> <span>சிறந்த</span> <span>பெருமைக்குரிய</span> <span>அப்பாவாய்</span>,<br /><span>கனிவும்</span>, <span>கருணையும்</span> , <span>நற்சிந்தனையும்</span>, <span>பாசமும்</span> <span>உடைய</span> <span>என்</span> <span>அண்ணி</span>, <span>உன்</span><span>சிறந்த</span> <span>பாசத்திற்குரிய</span> <span>அம்மாவாய்</span>,<br /><br /><span>பிறகெதற்கு</span> <span>என்</span> <span>குட்டி</span> <span>நிலவிற்கு</span> <span>வாழ்த்துக்கள்</span>, <span>தீர்மானிக்கப்பெற்ற</span> <span>ஒன்று</span><span>தானே</span>.<br /><br /><span>குட்டி</span> <span>நிலவு</span> , <span>உவமைக்காக</span> <span>வடித்த</span> <span>வார்த்தை</span> <span>இல்லை</span>, <span>அத்தனை</span> <span>அழகையும்</span><span>கொட்டி</span> <span>நிரப்பிய</span> <span>குட்டி</span> <span>நிலவின்</span> <span>வார்ப்பு</span> <span>நீ</span>,<br /><br /><span>முதல்</span> <span>முறை</span> <span>பேசுகிறாய்</span> <span>அலைபேசியில்</span> <span>என்னுடன்</span>, <span>உன்</span> <span>வார்த்தைகள்</span> <span>புரிய</span><span>வேண்டும்</span> <span>என்று</span> <span>பிரார்த்தனையுடன்</span> <span>பேச</span> <span>தொடங்கும்</span> <span>என்னிடம்</span>,<br />"<span>எப்படி</span> <span>இருக்கீங்க</span>, <span>சாப்பிட்டீங்களா</span>?".......<span>பாசத்துடனும்</span> ,<span>மரியாதையுடனும்</span><span>உதிர்க்கபட்ட</span> <span>வார்த்தைகளில்</span> <span>நிரம்பி</span> <span>கிடக்கிறேன்</span> <span>என்</span> <span>குட்டி</span> <span>நிலவே</span>, <span>எவ்வளவு</span><span>அழகான</span> <span>வளர்ப்பு</span> <span>இலக்கணத்தில்</span> <span>வார்க்கப்பட்டு</span> <span>இருக்கிறாய்</span> <span>என</span> ,<br /><br /><span>சுட்டி</span> <span>அலைவரிசை</span> <span>நீ</span> <span>காண</span> , <span>இணைப்பை</span> <span>புதுபிக்க</span> <span>நிற்கும்</span> <span>என்னிடம்</span> "<span>சுட்டி</span><span>அலைவரிசை</span> <span>நிச்சயம்</span> <span>வேணும்பா</span> " <span>என</span> <span>அடம்பிடித்த</span> <span>ஒவ்வொரு</span> <span>கெஞ்சலிலும்</span>, <span>உன்</span> <span>மிகச்சிறந்த</span> <span>பாசமுள்ள</span> <span>அப்பாவாய்</span> <span>தெரிகிறார்</span> <span>என்</span> <span>தேவா</span> <span>அண்ணா</span>...<br /><br /><span>எவ்வளவு</span> <span>கொட்டினாலும்</span> <span>ஈடாக</span> <span>முடியாது</span> <span>என்று</span> <span>தெரிந்தும்</span>, <span>என்</span> <span>சிறிய</span> <span>நன்றிகள்</span><span>சமர்ப்பணமாய்</span> <span>இங்கே</span> ..<br /><br /><span>நீ</span> <span>உருவாகிய</span> <span>அந்த</span> <span>கணத்தில்</span> <span>இருந்து</span> <span>உனக்காய்</span><br /><span>ஒவ்வொரு</span> <span>அடியிலும்</span> <span>கவனம்</span> <span>காத்த</span> <span>உன்</span> <span>தாயிற்கு</span>,<br /><br /><span>விரும்பி</span> <span>உண்ணும்</span> <span>உணவையும்</span> <span>கூட</span> <span>உனக்காய்</span> <span>தவிர்த்து</span> <span>இருக்கும்</span> <span>அந்த</span><span>உன்னத</span> <span>உயிர்க்கு</span>,<br /><br /><span>உனக்காய்</span> <span>தூக்கம்</span> <span>தொலைத்த</span> <span>இரவுகளில்</span>, <span>யாருமறியாமல்</span> <span>உன்னோடு</span><span>உரையாடிய</span> <span>களைப்பில்</span> <span>உறங்கிய</span> <span>உன்</span> <span>மாதாவிற்கு</span> ..<br /><br /><span>தோல்களையும்</span>, <span>சதைகளையும்</span>, <span>எலும்புகளையும்</span> , <span>நரம்புகளையும்</span> <span>தாண்டி</span><span>உன்னுடன்</span> <span>முதன்</span> <span>முதல்</span> <span>உணர்வு</span> <span>பரிமாணத்தை</span> <span>கொட்டிய</span> <span>உன்</span> <span>அம்மாவிற்கு</span> ..<br /><br /><span>நீ</span> <span>ஜனித்த</span> <span>அந்த</span> <span>நொடியில்</span> <span>தன்</span> <span>உடல்</span> <span>காயங்களை</span> <span>மறந்து</span>, <span>உன்னை</span> <span>கைகளில்</span><span>ஏந்தி</span> <span>புன்னகை</span> <span>சிந்திய</span> <span>ஒப்பற்ற</span> <span>ஜீவனுக்கு</span>...<br /><br /><span>உன்</span> <span>அழுகையிலும்</span>, <span>உன்</span> <span>உடல்நலமின்மை</span> <span>நேரங்களிலும்</span> , <span>உன்ன</span> <span>மறந்து</span>, <span>உலகமே</span> <span>நீ</span> <span>என</span> <span>கிடந்த</span> <span>விலை</span> <span>மதிப்பற்ற</span> <span>மாணிக்கத்திற்கு</span>.....<br /><br /><span>உன்</span> <span>சிரிப்பிலும்</span>, <span>உன்</span> <span>செல்ல</span> <span>பேச்சிலும்</span> <span>தன்னை</span> <span>மறந்து</span> <span>கர்வம்</span> <span>கொண்ட</span> <span>உன்</span><span>அன்னைக்கு</span>....<br /><br /><span>நீ</span> <span>தட்டு</span> <span>தடுமாறி</span> <span>நடை</span> <span>பழக</span> <span>முயன்ற</span> <span>தருணத்தின்</span> <span>ஒவ்வொரு</span> <span>தோல்வியிலும்</span>, <span>வெற்றிக்காக</span> <span>தனக்குள்</span> <span>பிரார்த்தனை</span> <span>செய்த</span> <span>அந்த</span> <span>தாய்மைக்கு</span> ...<br /><br /><span>நற்பழக்கங்களை</span> <span>உணவோடு</span> <span>சேர்த்து</span> <span>ஊட்டி</span> <span>வளர்த்து</span>, <span>குட்டி</span> <span>நிலவை</span><span>மிளிரசெய்து</span> <span>இருக்கும்</span> <span>மிகசிறந்த</span>, <span>விலைமதிப்பற்ற</span> <span>உன்</span> <span>அம்மாவாகிய</span><span>முதன்மை</span> <span>கடவுள்க்கு</span>...<br /><br /><br /><span>உன்னை</span> <span>சுமந்த</span> <span>பத்து</span> <span>மாதத்தையும்</span>, <span>இனி</span> <span>சுமக்கபோகும்</span> <span>நாட்களையும்</span>, <span>பதிவு</span>, <span>கவிதை</span>, <span>தொடர்</span> <span>என்ற</span> <span>மிக</span> <span>நுண்ணிய</span> <span>அணுக்களால்</span> <span>விளக்கிவிட</span> <span>முடியாது</span>, <span>உருவக</span> <span>படுத்திவிட</span> <span>முடியாது</span>,<span>கற்பனை</span> <span>செய்துவிடமுடியாது</span>, <span>உணர்வை</span><span>புரிந்துவிட</span> <span>முடியாது</span> ,<br /><br /><span>உணர்ந்த</span> <span>சிலதுளிகளை</span> <span>இங்கே</span> <span>சிந்தி</span> <span>இருக்கிறேன்</span> <span>எழுத்தாய்</span>........<br /><br /><span>படிக்க</span> <span>வேண்டிய</span> <span>படிப்புகள்</span> <span>ஏராளம்</span> <span>உன்</span> <span>அம்மாவிடமும்</span>, <span>அப்பாவிடமும்</span>...<br /><br /><br /><span>வாழ்த்துக்கள்</span> <span>என்</span> <span>குட்டி</span> <span>நிலவிற்கும்</span>,<span>நிலவின்</span> <span>அம்மாவிற்கும்</span>, <span>நிலவின்</span><span>அப்பாவிற்கும்</span>(<span>என்</span> <span>தேவா</span> <span>அண்ணா</span>) <span>இந்த</span> <span>நன்னாளில்</span>......<br /><br /><br /><span>ப்ரியங்களுடன்</span><br /><span>விஜய்</span><br /><br /></span> <br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-3710706299613843021?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-65786989244921633702010-09-04T04:40:00.000-07:002010-09-04T05:53:50.228-07:00தனலஷ்மி - பாசம் என்றால்....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TIIxVBJhjeI/AAAAAAAAAOU/dP2EPub-C0M/s1600/3375288724_869fd75f01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TIIxVBJhjeI/AAAAAAAAAOU/dP2EPub-C0M/s400/3375288724_869fd75f01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513023131010305506" /></a><br /><br />இரண்டு மாதத்துக்கு முன்பே , நல்லவனாய், பவ்வியமாய் நின்று , என் மேல் அதிகாரியிடம் இரண்டு நாள் விடுமுறை கேட்டு, சரி என்ற அனுமதியும் வாங்கிவிட்டேன். நாளை விடுமுறை என்று வகுப்பாசிரியர் மாலை நேரத்தில் வாசிக்கும் தகவல் அறிக்கை கடவுளாய் தெரிந்து, தகவல் அறிக்கைக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அருகில் அமர்ந்து இருக்கும் நண்பனை சந்தோசத்தில் அடித்துவிட்டு, நாளை என்ன செய்யலாம் என்ற ஓராயிரம் திட்டங்களை தீட்டும் பள்ளி நாட்களை ஞாபகப்படுத்தியது, சரி விடுமுறை எடுத்துகொள் என்று என் மேல் அதிகாரி கூறிய அந்த நிமிடத்தில் .<br /><br />நிச்சயம் சந்தோசம் இருக்கத்தானே செய்யும்,ஆறேழு மாதத்துக்கு பிறகு சொந்த ஊருக்கு, அப்பா, அம்மாவை பார்க்க போகிறேன், முக்கியமாய் என் தனலஷ்மியை பார்க்க போகிறேன், "நீ திருவிழாவுக்கு கட்டாயம் வந்தே ஆக வேண்டும் என்ற தனலஷ்மியின் ஆணைக்கு தான் இந்த விடுமுறையே" . யார் இந்த தனலஷ்மி?, தான் ஒரு பெண்ணாய் இருந்தாலும் ,தன் கணவனோடு சேர்ந்து புழுதி க்காட்டிலும், சேற்றிலும்,வெய்யலிலும் வியர்வை சொட்ட சொட்ட விவசாயம் பார்க்கும் தருவாயிலும் கூட,என்னை சாப்பிட்டியா?, நல்லா சாப்பிட்டியா?,என்ன சாப்பிட்ட?, நல்ல உணவை சாப்பிட்டியா?,பார்த்து சூதனமா போகனும், பேருந்தில் தொங்கிக்கொண்டு போககூடாது.<br /><br />நம்ம அப்பா, அம்மாவோட அலைபேசியில் பேசினியா?,உடற்பயிற்சி செய்யும்போது பார்த்து செய்யனும், அதிகஎடை தூக்கக்கூடாது, ரொம்ப நேரம் அரட்டை அடிச்சுட்டு நேரம் கழிச்சு தூங்கமா, சரியான நேரத்துல தூங்கணும் என்று ஆயிரம் அக்கறையை, அன்போடு அடுக்கடுக்காய் என் மேல் திணிப்பவள். அக்கா என்ற ஒற்றை உறவில் உலகம் காட்டியவள், அக்கா என்ற வார்த்தைக்கு அம்மா என்றொரு அர்த்தம் இருப்பதாய் பாசத்தால் உணர்த்தியவள், <br /><br />அம்முமா, புஜ்ஜிமா,தங்கம், செல்லம், மயிலு, என்று பாசத்தை- செல்ல பெயர்களாய் என் மீது ஒட்டிவிட்டவள், பூஜா, தினேஷ் என்ற அழகிய அவள் செல்லங்களுக்கு மூத்தவனாய், முதல் பையன் நீ என்று பூரிப்போடு புன்னகைத்து என்னை மார்போடு பாசமாய் அனைத்து ஆனந்த கண்ணீர் வடிப்பவள். அவள் பாசத்தை நம்பிக்கையாய் எழுத ஆரம்பித்துவிடலாம்,முடிக்கமுடியாது என்று<br /><br />ஆசையாய் காத்திருந்த நாள், நிஜத்தில் நிழலாடும் தருணமாய் மலர்ந்தது . அவசர அவசரமாய், அலுவலக வேலைகளிடம் எனக்காய் நான்கு நாட்கள் காத்துஇருக்கும்படி கூறிவிட்டு , என்னோடு வாருங்கள் என் அக்காவை காணலாம் என்று என் உடைகளிடம் சொல்லிக்கொண்டே, அவைகளின் அனுமதியின்றி திணித்துக்கொண்டு புதன்கிழமை இரவு ஓடி சென்று சேலம் பேருந்தை பிடித்து இருக்கையில் அமரும்பொழுது வியர்வை துளிகள் அழகாய் கண்சிமிட்டி, என் தேகம் சுற்றி பார்க்க கிளம்பிவிட்டன. மனது மட்டும் ஏனோ என் அக்காவின் பாசத்தை நினைவில் நிரப்பிக்கொண்டிருக்க மறக்கவில்லை, நிச்சயம் ஒரு 100 பேரிடமாவது சொல்லி இருப்பாள்,என் தம்பி வருகிறான், தம்பி வருகிறான் என்று. என்னையும் மீறிய ஆவல் ஓட்டுனரின் வேகத்தை பார்த்து சலித்துகொண்டது அவ்வப்போது.<br /><br />எப்படியோ வீடு சென்றுவிட்டது மனமும், உடலும் வியாழக்கிழமை அதிகாலையில் . அப்பா, அம்மாவோடு சந்தோசமாய் சில மணித்துளிகள்.சிறிதுநேரத்தில் அக்காவிடம் இருந்து அழைப்பு, எப்பொழுது இங்கே வருகிறாய் என்று, சிறிது விளையாட்டாய், நான் ஊருக்கு நாளைக்கு தான் வருவேன் என்றதும், அழுகையுடன் துண்டிக்கப்பட்டது அழைப்பு. அவசரமாய் புறப்பட்டு, அக்காவீட்டின் முன் நின்றேன், அக்கா கடைக்கு பொருள்கள் வாங்க போயிருப்பதாய் உணர்ந்தத தருணத்தில் உறவினர்களின் வரவேற்பு அனைத்தும் முற்றுபெராமல் தொக்கிநின்றது என் அக்காவின் பாச வரவேற்ப்பு இல்லாமல்.<br /><br /><br />வாசலை உற்றுநோக்கியே தோய்ந்த என் உடலும், மனுமும் மௌனமாய் கனத்துகொண்டே தூக்கத்தை கட்டிக்கொண்டது, அக்காவின் வருகையை உணர்ந்த தருணத்தில் பூத்த ஆவலை அழகாய் அக்காவிடம் கொண்டு சேர்க்க ஓடி சென்று அக்காவின் அருகே அமர்ந்து, சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன் என்று புன்னகைபூத்த என் உதடுகூட சுருங்கிகொண்டது அக்காவின் கலங்கிய கண்களை பார்த்ததும். என்ன சொல்ல?, அழகாய் சொல்லிவிட்டாள் என் அக்கா என் மேல் வைத்து இருக்கும் பாசத்தை கலங்கிய கண்ணீர்துளியால்,<br /><br />அம்முமா எப்படி இருக்க?, என்பதில் ஆரம்பித்தது எப்பொழுது முடிந்தது என்று கணக்கில் வைத்து கொள்ளவில்லை,அத்தனை வேலைக்கு மத்தியிலும் ஓடி வந்து "சாப்பிடு விஜிமா" என்று கெஞ்ச மறக்கவில்லை என் அக்கா. எவ்வளவு பாசமுங்க என் அக்காவுக்கு என்மேல, இந்த பாசத்துக்கு தாங்க உலகத்துல அத்தனை உயிரும் ஏங்குதுங்க,என் கையை பிடிச்சு கூடவே சின்ன குழந்தை மாதிரி கூட்டிக்கிட்டு, சமைக்கிறதுல இருந்து, சாப்பாடு போடறது, துவைக்கிறது, பாத்திரம் கழுவறது, சொந்தகாரங்கள வரவேற்கிறது வரைக்கும் அத்தனை வேலையையும் சலிக்காம செய்ததுங்க. <br /><br />சின்னதாய் என்னை யாரவது வேலை செய்ய சொன்னாகூட, ஓடி வந்து உன்னை யாரு விஜிமா செய்ய சொன்னது, நான் பார்த்துக்கிறேன், நீ ஒன்னும் செய்யகூடாதுன்னு சொல்றப்ப கண்ணீர் சொட்டுமுங்க, கண்ணீர துடைச்சு எரிந்துட்டு, அடம்பிடிச்சு என் அக்காவீட்டு திருவிழாவுல நானும் என்னால முடிஞ்சவேலை செய்யணும்னு செய்தபோது, கொஞ்சம் பெருமையா தான் என் அக்கா எல்லோர்கிட்டயும் சொல்லிகிட்டா "என் தம்பி பாரு ,முன்னாடி நின்னு எடுத்துக்கட்டி வேலை பார்க்கிறான்னு". .<br /><br />எது சரி, எது தவறு அப்டின்னு பிரிச்சு பார்க்கிற பக்குவம் என்கிட்ட இருக்குங்க, யோசிச்சுமுடிவு எடுக்க தெரியுமுங்க, ஆனா இது எல்லாம் மறந்துபோகுமுங்க சிலநேரங்களில்,அந்த மாதிரி தருணங்கள் நிறையா உண்டு, அதுல ஒண்ணு தான் நான் அப்போகடந்து போனேன். சின்ன குழந்தைல ஆரம்பிச்சு, வயசாகி சாகுற மனுஷன் வரைக்கும் தன்னை நேசிக்கிற அம்மா, அல்லது நேசிக்கிற மனைவி, நேசிக்கிற பையன், நேசிக்கிற பொண்ணு, நேசிக்கிற அக்கா, நேசிக்கிற அண்ணா இவுங்க தன்னை தான் அதிகம் நேசிக்கணும் அப்டிங்கற ஒரு இனம்புரியா, பாசத்துல மிதக்குற ஒரு பிடிவாத உணர்வு இருக்கும்.<br /><br />அதேதாங்க எனக்கும், என் அக்கா ,என்னை கவனிக்க தவறிய சில நிமிடங்கள், உறவினர்களை சிரிசுகிட்டே வரவேற்கிற தருணங்கள் என்று நிறையா தருணங்கள் என் பிடிவாதத்தை அதிகரிக்க தான் செய்தது, என் அக்கா என்னை மட்டும் தான் நேசிக்கணும், என்னை கவனிக்க தவறக்கூடாது என்ற பிடிவாதம் , ஓவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் குழந்தைதன பிடிவாதங்கள் சில நேரங்களில் இருக்கத்தான் செய்கிறது, ஆயிரம் பேர் அறிவுரை கூறலாம். அம்மாகிட்ட போயி தீருவேன்னு அடம்பிடிக்கிறதும் ,அம்மாகிட்ட வேறஒருத்தங்க குழந்தை கையில இருக்குறப்ப வர பிடிவாதமும், சின்ன குழந்தைல இருந்தே ஒவ்வொரு மனுசனுக்குள்ளும் உயிராய் கலந்துவிடுகிற, தவிர்க்க முடியாத ஒரு உணர்வு.<br /><br />என் முகத்தில் இருக்கும் கோபத்தை புரிந்து, ஓடி வந்து,<br /><br />"விஜிமா, எதுக்கு கோபம்?." என்ற கேள்வியை கேட்கும்பொழுதே தெரிந்திருக்கும் என் அக்காவிற்கு எதற்காய் என் கோபம் போராடுகின்றன என்று?. இது முதல் முறை அல்ல, ஆச்சர்யபடுவதற்கு, பல லட்சகணக்கான முறை பார்த்த பிடிவாதம் தான். என் அருகே அமர்ந்து, என் கன்னங்களை பிடித்து,<br /><br />"விஜிமா, நான் உன் அம்மா, நீ தான் எனக்கு முதல்,அப்புறம் தான் இந்த உலகமே, மற்றவர்களிடம் சிரிச்சு பேசுவதாலோ, உன்னை சில நேரங்களில் கவனிக்க தவருவதாலோ உன்மேல் என் பாசம் குறைஞ்சுடுச்சு என்று அர்த்தம் இல்லை விஜிமா "என்று கூறிமுடித்து, கன்னத்தில் முத்தம் இடும்பொழுது கண்ணீர் சிந்தியது என் கண்கள்.<br /><br />விஜிமா எதுக்கு அழுகுற?, அழகூடாது, என்று என் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு, அவள் கண்கள் கலங்குவதை காணும்பொழுது இதயம் கனக்க செய்தது, வா விஜிமா, இனிமேல அம்மா உன்னை கவனிக்க தவறமாட்டேன் என்று, என்னை கூடவே கைபிடிச்சு சுத்தினது , இந்த உறவுகாரங்களால புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுதான்னு தெரியல, "இந்த பையன் என்ன குழந்தையா இப்படி கூடவே சுத்துறான், இந்த பொண்ணுக்காவது அறிவுவேணாம் , இப்படியா கூடவே கூட்டிகிட்டு சுத்துறது" என உறவுகாரங்க மனசுக்குள்ள கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் என் அக்கா சத்தமா சொன்னா பதில் "விஜிமா என் முதல் பையன், எத்தனை வயசானாலும் 3 மாச குழந்தை தான் இவன் எனக்கு" <br /><br />அழகாய்,சந்தோசமாய் நகர்ந்த மூன்று நாட்களும், என்னை சோகமாய் நான்காம் நாளின் கையில் ஒப்படைத்தது. என் அக்காவை விட்டு பிரிந்து செல்ல போகிறேன், என் அக்காவோட பாசத்துல கலங்கிபோன என் மனசு அடம்பிடிச்சுது அங்கிருந்து புறப்பட்டு செல்ல, அவ்வளவு பாசம் காட்டின என் அக்காகிட்ட, போயிட்டு வருகிறேன் என்று சொல்லிட்டு, திரும்பிபார்க்காம வீட்டுக்குவந்து தேம்பி தேம்பி அழுது, சொட்டிய ஒவ்வொரு கண்ணீரிலும் என் அக்காவோட பாசத்தை பார்க்க முடிஞ்சுது.சேலத்துல இருந்து சென்னைக்கு பேருந்து புடிச்சு அமர்ந்து, அக்காகிட்ட அலைபேசியல் அழுதஅழுகை பேருந்தில தூங்கிக்கொண்டு இருந்தவங்கலோட காதுகளை எட்டி இருக்கும், <br /><br /><br />இயல்பு வாழ்க்கைக்கு வர மூன்று நாட்கள் பிடித்தது, பார்த்து பார்த்து சாப்பிடு, தூங்கு, அங்க போகாத, அந்த வேலை செய்யாத என்று பாசம் காட்டிய அம்மா அருகே இல்லை எனும்பொழுது, இந்த வாழ்க்கை எதுக்கு?,பாசத்தை பத்திரமாய் வீட்டில் மடித்துவைத்து விட்டு இங்கே எதைதேடுகிறேன் என்ற ஆயிரம் கேள்விகள் மனதை இன்னும் கனப்படுத்தியது . இந்த மூன்று நாட்களும் அக்காவை அழைக்கும் பொழுதெல்லாம் , அக்கா கூறிய முதல் வார்த்தை " நீ எங்கு இருந்தாலும், அம்மா நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்".நான் அனுப்பிய அதிக குறுந்தகவல் "I Love U Akka, I Miss U Akka" .இந்த ஒற்றை வார்த்தையால் என் அக்காவின் பாசத்தை அடக்கிவிடமுடியாமல், உணர்த்தமுடியாமல்,சரியாக சொல்லிவிட முடியாமல் தவித்ததின் விளைவாய் "தனலஷ்மி -பாசம் என்றால்." இதுவும் முழுமையாய் உணர்த்தியாதாய் ஏற்றுகொள்ளமுடியாமல் கனத்த இதயத்தோடு சுற்றிகொண்டிருக்கிறேன்...<br /><br /><br />ஒரு வார்த்தையிலும், ஒரு பதிவிலும் முடிந்துவிடுவதாய் உணரமுடியவில்லை என் அக்காவின் பாசம் ...ஜென்மங்கள் தாண்டியது ...<br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6578698924492163370?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-56395886394830861302010-08-17T21:38:00.000-07:002010-08-18T02:42:06.483-07:00என்னை எனக்கே அறிமுகம் செய்த அந்த நாட்கள்...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TGtkSxmJWZI/AAAAAAAAAOE/AvBdSop5zR8/s1600/r_Squirrel_1_.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 215px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TGtkSxmJWZI/AAAAAAAAAOE/AvBdSop5zR8/s400/r_Squirrel_1_.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506605243104319890" /></a><br /><br />வாழ்க்கை புத்தகத்தின் "சந்தோசம் "எனும் ஒரு பக்கத்தை தேடிக்கொண்டிருந்த நாட்களில் நான் படிக்காமலே விட்டு சென்ற பக்கங்கள் ஏராளம், அப்படி இருந்தும் வாழ்க்கையின் சில பக்கங்கள், வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை கற்று தர மறக்கவில்லை,வாழ்க்கையை கற்று தந்த பக்கங்களைத்தான் இப்பொழுது உங்களுக்காய் திறந்து வைக்கிறேன்.மிகச் சிறந்த மனிதனில்லை நான், சரித்திரங்களும், சாதனைகளும் இருப்பதற்கு. இயல்பான மனிதன், என் வாழ்க்கை பக்கத்தில் படிக்க போகும் யாவும் உங்களுக்குள் கடந்த சென்ற ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்.<br /><br />என்னை பொறுத்தவரை அனைத்து நாட்களும் ஒன்று தான், நான் என் வாழ்க்கையை தேடிய அந்த 2007 ஆம் ஆண்டில். அவசர அவசரமாய் உடுத்தும் ஆடைகளை பையில் திணித்துக்கொண்டு, "சரி வருகிறோம், அலுவலகத்திலிருந்து அப்படியே (சொந்த) ஊருக்கு போய்விடுவோம்" என்று அதிகாலையில் அறை தோழர்கள் சொல்லி முடிக்கும் பொழுது, அன்றைய தினம் வெள்ளிகிழமை என்பது புரிந்திருக்கும் என் மனதிற்கு, இரவு பகல் என அனைத்து நேரங்களிலும் தனது சந்தோசத்தை கணினியோடு பகிர்ந்துவிட்டு, நிஜ சொந்தங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள அத்தனை ஆனந்தமாய் விடியும் ஒவ்வொரு வெள்ளிகிழமைகளும் அவர்களுக்கு. வேலை கிடைத்த பின்பு தான் ஊருக்கு செல்வேன் என்று முடிவை மூச்சாய் சுவாசிக்கும் எனக்கு, நீ தனிமை படுத்தபடுகிறாய் என்பதை சொல்லும் ஒவ்வொரு வெள்ளிகிழமைகளும் எனக்குள் கற்றுத்தந்த பாடங்களை பத்திரமாய் இருக்கி கட்டியணைத்து வைத்து இருக்கிறேன் இன்றும். அப்படி தான் அந்த வெள்ளிகிழமையும், எனக்கான ஒரு பாடத்தையும், உணர்வு பரிமாற்றத்தையும் கையில் வைத்து காத்து கொண்டிருந்தது... <br /><br />நண்பர்கள் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பும் வரை எழுவதில்லை நான், அதற்கான காரணங்கள் மிகப்பெரியதாய் ஒன்றுமில்லை, சென்னையில் வாடகை வீட்டில் தங்கும் அனைவரும் சந்திக்கும் ஒன்று தான், குளியலறையும், கழிவறையும் ஒன்றாக கட்டி, ஒரே கதவில் காசை மிச்சபடுத்தி இருக்கும் நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் வீட்டுசொந்தக்காரர்கள் என்று பெருமூச்சை மட்டுமே விட்டுசெல்லும் சராசரி மனிதனில் தான் நானும் .<br /><br />அன்றும் வழக்கம் போல், பொய்யாய் கண்விழித்த சிறிது நேரத்தில்,அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு, காலை உணவு என்பதை சாலையோர தேனீர் கடையின் ஒற்றை கோப்பை தேநீரில் வழக்கம் போல் முடித்தேன், மதிய உணவு என்பதும் தூக்கத்தில், படித்ததை திரும்ப திரும்ப நேர்முகத்தேர்விற்காய் முயற்சி செய்த தருணத்தில் முடிந்தது. எங்கெங்கோ அமைதிக்காய் தெருக்களை தனிமையில் சுற்றி, சில இடங்களில் அமர்ந்து சுமைகளை துளைத்ததாய் நினைத்து, சுற்றி முடித்து வீடு திரும்பினேன்,<br /><br />என் அறைகதவை திறக்க முயற்சி செய்கிறேன், கதவருகே வாழ்க்கையின் நிமிடங்களை எண்ணிக்கொண்டு இருக்கிறது அணில்குட்டி, கால்கள் அடிபட்ட நிலையிலும் என்னை கண்டதும், நகர்ந்து ஓட முயற்சிக்கும் அதன் இயலாமையை கண்டதும் கண்கள் கலங்கித்தான் போகின, அதன் கூரிய கண்களில் தான் அதன் வலியை என்னால் உணர முடிந்தது, அவ்வளவு முயற்சித்தும் நகர்ந்த தொலைவு மிகக்குறைவே, ரத்தம் கசியும், வலியை தாங்கமுடியா அந்த தருணத்தில் கூட இன்னொரு ஜீவன் ஆதாயம் தேடுகிறது இந்த அணில்குட்டியிடமிருந்து, என் அத்தனை கோபமும், அணில்குட்டியின் காயத்தில் ஆதாயம் தேடிய எறும்புகளின் மீது திரும்பியது, அவசரமாய் காப்பாற்றும் எண்ணத்தில் என் அறிவுக்கு எட்டாமல் போய்விட்டது அணில்குட்டிக்கு கடிக்க தெரியும் என்று, ரத்தம் சொட்டும் அளவுக்கு கடித்துவிட்டது, அவசரமாய் அறைக்குள் ஓடி, கைகள் முழுக்க துணியை கட்டிக்கொண்டு, அணில்குட்டியை கையிலெடுத்து எறும்புகளை தட்டிவிட்ட நேரத்தில் அதற்க்கு புரிந்ததோ இல்லையோ நான் காப்பாற்ற வந்தவன், கொல்லவந்தவன் அல்ல என்பது, காப்பாற்றிவிட்டேன் என்ற சந்தோசத்தில் ஓரிரு நிமிடம் நகர்ந்தது எனக்கு.<br /><br />இப்படி காப்பாற்ற பாடுபடும் நான் உண்மையில் எப்படி பட்டவன்?.. <br /><br />பள்ளிவிடுமுறை நாட்களை, பயிற்சிவகுப்புகள் தின்ற மீதியை, அணில்பிடிக்கவும், ஓனாய் அடிக்கவும் உபயோகபடுத்துபவன், இடுப்பில் நிற்க அடம்பிடிக்கும் கால்சட்டையை,அரைஞான்கயிறைக்கொண்டு இருக்கி கட்டிவிட்டு, மேல்சட்டை இல்லாமல், கால்களில் காலனி இல்லாமல், நெறிஞ்சி முற்களையும், தீயாய் சுடும் காட்டு மண்ணிலும், சுட்டெரிக்கும் வெய்யலிலும்,துரு துருவென ஓடி, துரத்தி துரத்தி கொல்வதில், சாதித்த திமிரு ஒட்டிக்கொண்டு மீண்டும் அடுத்த விடுமுறைக்கு வித்திடும் கொஞ்சம் கொடூரமான மிருகம் தான் நானும், அணில்களை பிடிப்பதற்காக, தந்திரமாய் யோசித்து வலைகளை விரித்து வைத்துவிட்டு, துரத்தி வந்து வலையில் விழ செய்து சாதித்ததாய் பெருமிதம் கொள்ளும் திமிர்பிடித்த சிறுவன் தான் நானும். அவற்றை என் நண்பர்கள் கொன்று பையினுள் போடும்பொழுது கொஞ்சம் கனக்கத்தான் செய்யும் அந்த கணங்களில், ஆனாலும் அவ்வளவாய் பாதிப்பதில்லை அந்த சாவுகள்,இப்பொழுது மட்டும் இவ்வளவு கனமாய் கனக்கிறது ஏன்?, காயத்தை கண்ட அந்த கணத்தில். <br /><br />அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் ஓடி ஒரு அட்டை பெட்டியை கண்டுபிடித்துவிட்டேன், அதற்குள் அணில்குட்டியை விட்டுவிட்டு, பதற்றத்தில் யோசிக்க ஆரம்பித்தேன் , என்ன செய்வது, எப்படி காப்பாற்றுவது என்று ஆயிரம் கேள்விகள் , அங்கும் இங்கும் அறைக்குள் ஓடுகிறேன், அவசர அவசரமாய் அனைத்தும் நடக்கிறது, வெட்டு காயத்திற்கு போடும் மருந்தை நீண்ட நேரத்திற்கு பிறகு கண்டுபிடித்ததில் அத்தனை சந்தோசம், மருந்தை காயத்தின் மேல்இட்டுவிட்டு, அதற்கு சாப்பிட தக்காளி பழத்தை சிறு துண்டுகளாக்கி அட்டைபெட்டியில் வைத்துவிட்டு, சாப்பிடு சாப்பிடு என்று கெஞ்சுகிறேன், வலியின் வேதனையில் சாப்பிட மறுக்கிறது அணில்குட்டி, கொஞ்சமாவது சாப்பிடு என்று கெஞ்சுகிறேன், சிறிது நேரத்தில், தக்காளியை அணில் உண்ணாதோ என்ற கேள்வி?,என்னை அடுத்து ஒரு முயற்சிக்கு அவசரப்படுத்தியது, அடுத்த நாள் காலை உணவிற்கு என தேற்றிவைத்து இருந்த தேநீருக்கான சில்லரைகள் அவசரமாய் சாலையோர கொய்யாக்காய் விற்கும் பாட்டியிடம் சேர்க்கப்பட்டது, சேர்த்துவைக்கப்பட்ட சில்லரைகளின் தியாகத்திற்கு இணையாய் கொய்யாக்காய் என் கைகளில். ஓட்டமும் நடையுமாய் வந்து சேர்ந்தது என் உயிர், இறந்துவிடக்கூடாது மற்றொரு உயிர் என்ற நினைவில்.<br /><br />சிறு சிறு துண்டுகளாக்கி வைத்துவிட்டு, ஒன்றையாவது சாப்பிடு, ஒன்றையாவது சாப்பிடு என்று ஏங்கிக்கொண்டு இருக்கிறது ஏதோ ஒன்று என்னுள் , உண்டால் உயிர்பிழைத்துவிடும் என்று எதேதோ கணக்கு போட்டுகொண்டு இருக்கிறது, உயிர் போகும் வலியை உணர்ந்துகொண்டு இருக்கும் அதனால் உண்ண முடியாது என்பதை ஏதோ ஒன்று ஏற்க மறுக்கிறது, சாப்பிடு சாப்பிடு என்று அதனுள் திணிக்க முயற்சிக்குறேன் தோல்வி தான் கிட்டும் என்று தெரிந்தும். முட்டாள் தனமாய் யோசிக்க செய்தன என்னுள் அந்நேரத்தில்,தனியாக விட்டால் சாப்பிடுமோ என்ற ஏதோ ஒரு நப்பாசையில் ஒளிந்துகொண்டு பார்த்தேன், சாப்பிடுமோ என்று.<br /><br />என் அனைத்து திட்டமும் பலிக்கவில்லை, நேரம் கடக்க என்னுள் ஏதோ ஒரு இனம் தெரியா சோகம் என் கன்னத்தோடு ஒட்டியிருந்ததை என்னால் உணரமுடிந்தது, ஏனோ சாப்பிட பிடிக்கவில்லை, நேர்முகத்தேர்வுக்கான பயிற்சியும், படித்தலும் நடக்கவில்லை, எண்ணங்கள் முழுதும் நிரம்பியிருந்தது அதன் மேல் மட்டுமே, பெட்டியை என் படுக்கைக்கு பக்கத்தில் வைத்துகொண்டே கவனித்துக்கொண்டே உறங்கிப்போனேன், திடீரென கண்விழித்த தருணத்தில் எறும்புகள் மீண்டும் ஆதாயம் தேடிக்கொண்டு இருந்தன உயிருக்கு போராடும் அணில்குட்டியின் காயத்திலிருந்து ,இரவு முழுவதும் பெட்டி இடம் மாற்றம் செய்ய பட்டுகொண்டேயிருந்தது, கண்கள் திறக்கும் தருனங்களிளெல்லாம் அதன் நிலையை அறிய முயற்சிக்க மறக்கவில்லை.<br /><br />அடுத்த நாள் கண்விழிப்பில், அவசர அவசரமாய் பெட்டியை பார்த்த எனக்காய், கண்ணீரை விட்டு சென்று இருக்கிறது அந்த அணில்குட்டி, என் அத்தனை முயற்சியும் தோற்றுவிட்டது, நான் உறங்கிக்கொண்டு இருந்த எந்த நிமிடத்தில் தன் உயிரை விட்டதோ?, அசைவுகளோடு பாவமாய் உற்று நோக்கிய அதன் கண்கள், அசைவற்று.. அழுதுகொண்டே எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன் , அன்று அறியா வயதில் உயிரை எடுக்கும் உரிமை கிடைத்த எனக்கு, இன்று அறிந்த வயதில் உயிரை கொடுக்கும் உரிமை இல்லாமல் போயிற்று, எனக்குள்ளும் மனிதம் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒட்டிக்கிடக்கிறது என்று புரிய வைக்க ஒரு உயிர், உயிரை விட்டு இருக்கிறதா?, பற்களை கடித்துக்கொண்டு துரத்தி துரத்தி கொன்ற கொடூரன் இப்பொழுதில்லை, என்னுள் மனிதம் துளிர்க்கசெய்து ,மரித்துவிட்டது அணில்குட்டி. இதயம் கனக்கிறது...இன்னும் மறையாமல்...<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5639588639483086130?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-13426206332820871022010-08-01T22:02:00.000-07:002010-08-03T05:09:58.724-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? --இலக்கை நோக்கிய பயணத்தில் (பாகம் - 6 )<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TFZSF3Y1sPI/AAAAAAAAAN8/A55V15XS3_I/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TFZSF3Y1sPI/AAAAAAAAAN8/A55V15XS3_I/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500674255600595186" /></a><br /><br />நன்றிங்க ஆறாம் பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு,<br />சரிங்க, கண்டிப்பாக ஆவலோடு வந்து இருப்பீங்கன்னு தெரியும், அப்படி என்ன தான் என் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு வந்தேன், ஏன் வழக்கமானதை விட அதிகமா அழுதாங்க ?..உங்கள் கேள்விக்கான விடை கீழே.......<br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html " target="_blank">முதல் பாகம் </a><br /><br />இரண்டாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/2.html" target="_blank">இரண்டாம் பாகம் </a><br /><br />மூன்றாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post.html" target="_blank">மூன்றாம் பாகம் </a><br /><br />நான்காம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/4.html" target="_blank">நான்காம் பாகம் </a><br /><br />ஐந்தாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/07/blog-post_08.html" target="_blank">ஐந்தாம் பாகம் </a><br /><br /><br />வாழ்க்கையோடு போராடிய வலியும், வாழ்க்கைல ஜெயிக்கணும் அப்டிங்கற தீயும் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது மனசுக்குள்ள,என்னை அப்படி பேச வைத்ததும் அதுவே தான் "இனி இந்த மண்ணில் காலெடுத்து வைக்கமாட்டேன் - வேலை கிடைப்பதற்கு முன், உங்களையும் கூட இனி காண வரமாட்டேன், வேலை கிடைப்பதற்கு முன் வந்தால், இறந்து தான் வந்து இருக்கிறேன் என புரிந்துகொள்ளுங்கள் அம்மா", என்று சொல்லிவிட்டு பேருந்தில் அமர்ந்தேன்.<br /><br />பேருந்து புறப்பட ஆரம்பித்தது, பழைய அறை நண்பர்களுக்கு எனது கைபேசியில் அழைப்பு விடுத்தேன், சென்னை வருகிறேன் என்றேன்,அறை நண்பன் கூறியது - மனதை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது, "நாங்கள் அறையை காலி செய்து விட்டு என்னுடன் வேலை செய்யும், சக ஊழியனின் அறைக்கு மாற்றலாகிவிட்டோம் ." கைபேசியை அணைத்துவிட்டு எங்கே செல்வது என்று யோசித்தேன்,நான் அமர்ந்திருந்த பேருந்திற்கு கூட தெரிந்து இருக்கும் அது எங்கே போய் சேரவேண்டும் என, அதில் அமர்ந்திருக்கும் எனக்கு தெரியவில்லை எங்கே செல்வது என.<br /><br />ஏறக்குறைய கைபேசியில் இருக்கும், அனைத்து சென்னையில் தங்கியிருக்கும் நண்பர்களையும் அழைத்துவிட்டேன், பதில்கள் அனைத்தும் என்னை ஏமாற்றம் செய்வது போலவே அமைந்தது, என்ன செய்ய?..மீண்டும் ஒரு முறை முயற்சி செய்தேன் ," ஒரு வாரம் மட்டும் தங்கிகொள்வதாய்" , சரி என ஒரு நண்பனிடம் இருந்து வந்த பதில் ,நிஜமாய் நான் எங்கே செல்ல வேண்டும் என்ற இலக்கை பேருந்திடம் துணிச்சலாய் சொல்லிக்காட்டி கொண்டு இருந்தது.<br /><br /><br />சென்னை மண்ணை மிதித்தேன், இந்த முறை கொஞ்சம் வித்தியாசமாய், திரும்பிச்செல்ல இனி வழி கிடையாது என்னிடம். என் வாழ்வையும் சாவையும் இந்த மண் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். நண்பன் அறைக்கு சென்றதும் என் அத்தியாவசிய தேவைகளை முடித்த பின், மீண்டும் படிப்பும், செய்தித்தாளில் வேலை விளம்பரத்தை புரட்டுவதுமாய் அந்த நாளும், வாரமும் கழிந்தன ,கூர்மையற்ற கத்தியால் 10 மணி நேரம் ஒரு மரத்தை வெட்டுவதைவிட, கத்தியை கூர்மையாக்க 8 நேரம் செலவழித்துவிட்டு 1மணிநேரத்தில் வெட்டுவதே கூர்மையான அறிவு சார்ந்த வழியாகும். அதை தான் நானும் செய்தேன், படித்து படித்து கற்றுக்கொண்டு இருந்தேன் எனக்கான நேர்முகத்தேர்வுக்கான வாய்ப்பு கிடைக்கும் வரை. <br /><br />எனது ஒரு வேலை உணவை நான் தான் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் இனி, என்று முடிவு செய்த ஓரிரு நாட்களில் படிப்பிற்கும், வேலைக்கும் சம்பந்தம் இல்லாத ஒரு பகுதிநேர வேலையில் அமர்ந்தேன், என் முயற்சியை, எனக்குள் எறிந்த தீயை வேறுதிசை நோக்கி பயணிக்க செய்ததை போல் உணர்ந்தேன்,அங்கிருந்து வெளியே வந்தேன் எனக்கான இலக்கை இனி அடையாமல் வீழப்போவதில்லை என்று.மீண்டும் தேட ஆரம்பித்தேன், ஆரம்பித்த சில நாட்களிலேயே <br /><br />இனி வாய்ப்பே கிடைக்காது என்பதை நாட்காட்டியின் தேதி உறுதி செய்தது, ஆம் நான் கல்லூரி முடித்து ஒருவருடம் ஆகிவிட்டது,இதற்குமேல் புதிதாய் கல்வியை முடித்துவரும் அவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படும்,நிறுவனங்களால்..கொஞ்சம் துவண்டு தான் போய்விட்டேன். இருப்பினும் வாழ்ந்து ஆகவேண்டும், ஜெயித்தாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னை யோசிக்க வைத்தது, யோசனையின் முடிவு என்னவாய் இருந்து இருக்கும் என்று ஒவ்வொரு மென்பொருள் வல்லுனருக்கும் தெரியும்.ஆம் அதுவே தான்,("fake"-ஒரு நிறுவனத்தில் பணிபுரிவதாய் "பொய்" சொல்வது. தன் திறமையை நிரூபித்து, பணிபுரிவதற்கான சான்றிதழ்களை காட்டி மற்றொரு நிறுவனத்தில் சேருவது).<br /><br />இது நிஜமாய் குற்றம்தாங்க, ஆனா வேற வழியில்லை, என்னை மாதிரி தமிழ் வழிகல்வியில் பயின்று, ஆங்கிலத்தை தடுமாறி உச்சரிக்கும், யார் உதவியும் கிடைக்காம, தானாய் புதியதொரு ஊரில், பெற்றோர்களின் 1500 ரூபாய் பணத்தில் ஒரு மாதத்தை கழிக்கவேண்டும் என்று போராடுபவர்களுக்கு வேற வழியில்லை, நாட்கள் நீள நீள, அம்மாவின் ஒவ்வொரு நகையும் வங்கிக்கு சொந்தாமாகி போயி கொண்டு இருக்கும் தருணங்களில் நியாயம் எது, அநியாயம் எது என்று யோசிக்க நேரமில்லைங்க.<br /><br />சரி என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சா இன்னொரு வருடம் போயிடும்னு தெரியும், உடனே செயலில் இறங்க ஆரம்பிச்சேன், பல தேடல்களுக்கு பிறகு அனைத்தையும் தயார் செய்தேன், வேலை கிடைத்தவுடன், பொய் சான்றிதழ் வாங்க பணம் கொடுத்தால் போதும் என்பது உறுதியானது, சரி இனி திறமையை நிரூபித்து நேர்முகத்தேர்வில் தேர்ச்சி பெற என்ன செய்ய வேண்டும், ஒரு வருடம் பணிபுரிந்ததை போன்ற திறமையோடு பேச வேண்டும், அனைத்து விதமான கேள்விக்கும் பதிலளிக்க வேண்டும்,<br /><br />சரி பணிபுரியும் நண்பர்களிடம் நிறுவனத்தில் என்ன நடக்கும்,எப்படி ஒரு வேலையை செய்து முடிக்கிறார்கள் என்பதை கேட்டால் ஒவ்வொருவரின் பதிலும் வித்தியாசமாய் இருக்கும், ஒருவன்,வேலையே கிடையாது மச்சி, சும்மா தான் உட்கார வைச்சு இருக்கிறான் என்பான், இன்னொருவன் நான் செய்யுற வேலையை 12 ஆம் வகுப்பு முடிச்சவன் பண்ணுவான் என்பான், இன்னொருத்தனை கேட்டா,அவன் என்ன சொல்றான்னே புரியாது, புரியுற மாதிரி சொல்லுடா மச்சி என்றால், உனக்கு புரியாதது மாதிரி தான், எனக்கும் ஒன்னும் புரியாது மாப்புள என்பான், <br /><br />சரி இனி யாரையும் நம்பி பலனில்லை என தோன்றியது,ஒரு வருட அனுபவம் உள்ளவர்களுக்கு எப்படி நேர்முகத்தேர்வில் கேள்விகளை தொடுக்கிறார்கள் என்பதை தேடிப்படித்தேன் வலைத்தளங்களில் இருந்து,நன்றாக படித்தேன், அதற்குள் நான் ஒருவாரம் மட்டும் தங்குவதாய் கேட்டுவந்திருந்த நாட்களை தாண்டி பல வாரங்கள் ஓடிவிட்டன, நண்பர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை, இருந்தபொழுதும் மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஏதோ ஒன்று தவறு என உணர்த்தியது, குறைந்த வாடகையில் வீடு தேட ஆரம்பித்தேன், வீட்டின் ஆரம்ப வாடகையே 1500 ரூபாயில் ஆரம்பித்தது, முன்பணம் பல ஆயிரங்களை சாதாரணமாய் தாண்டியது, சாப்பாட்டிற்கே வீட்டில கையேந்துகிறேன், இதில் எப்படி இவ்வளவு ரூபாயில் வாடகை, சரி கொஞ்சம் தன்மானத்தை விட்டுவிட்டு நண்பர்களிடம், இன்னும் சிறிது காலம் தங்கிக்கொள்வதாய் கேட்ட அடுத்த நொடியே, மறுப்பு சொல்லாமல் தங்கிக்கொள் என்றார்கள், <br /><br />எப்படியோ அங்கேயே அட்டை போல் ஒட்டிக்கொண்டேன், வேறவழி இல்லைங்க என்ன பண்றது நீங்களே சொல்லுங்க, எல்லோரும் தன் ஊதியம் பத்தவில்லை என நிறுவனங்களிடம் வாதாடி கொண்டு இருக்கும் வேளையில் நானும் வாதாடினேன் என் அம்மாவிடம் 1000 ரூபாய் மட்டும் கொடுங்க அம்மா போதும், நான் சமாளிச்சுக்கிறேன் என. அம்மா அப்பாவோட ரத்தத்தை உறிவதைப்போன்ற உணர்வு ,நான் அவர்களிடம் மாதம் மாதம் பணம் கேட்கும் பொழுதெல்லாம்.. <br /><br />சண்டைக்கு தேவையான அனைத்தையும் தயார்செய்து விட்டேன், இனி போர்களத்தில் குதிப்பது தான் மீதம், எனது சுயவிவரம் , பணிபுரிந்துகொண்டு இருக்கும் அனுபவம், நிறுவனத்தின் விவரம் என அனைத்து விவரங்களையும் ,வேலை வாய்ப்பு வலைதளத்தில் பதிவு செய்துவிட்டேன். பதிவு செய்த சில மணி நேரங்களிலேயே எனது கைபேசி ஒலிக்கத்தொடங்கியது, <br /><br /><b>என்ன நடந்தது என்பதை அடுத்த பதிவில் காண்போம்... </b><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-1342620633282087102?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-89406826942641557282010-07-23T21:05:00.000-07:002010-07-24T02:15:33.496-07:00நான் சந்தியா,<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TEqgUipm4yI/AAAAAAAAAN0/VXM34SHHsiw/s1600/new.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 333px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TEqgUipm4yI/AAAAAAAAAN0/VXM34SHHsiw/s400/new.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497382569918260002" /></a><br />நான் சந்தியா,<br /><br />உன்னை எனக்கு நன்றாய் தெரியும் நீ என் அத்தை மகன் என்பதால்,என் ஒவ்வொரு பள்ளி கோடை விடுமுறையும் - என் அம்மாவின் அம்மாவை காண ,என்னைச் சுமந்து வரும் - உன் வீட்டிற்கு,உன்வீட்டிற்கு வர கொஞ்சம் தயக்கம் தான்,<br /><br />அப்படி தான் அந்த பத்தாம் வகுப்பு கோடை விடுமுறைக்கும், வெட்கத்தை வென்றுவிடும் ஆர்வத்தை, மறைக்க முடியாமல் வந்து விழுந்தேன் உன் வீட்டில் - காற்றில் ஊதிவிடப்பட்ட வேலிச்செடியின் பட்டுஇறகாய்.- நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு பிறகு ,உன் வீட்டை நெருங்க நெருங்க எதோ ஒன்று மூச்சு விட சிரமப்படுத்தியது,அது சந்தோசமாய் இருக்கலாம், அளவுக்கு மிஞ்சிய வெட்கமாய் இருக்கலாம், நீண்ட நாட்களுக்கு பின் உன்னை காணும் ஆர்வமாய் இருக்கலாம்.எது என்று உணரும் முன் உன் வீட்டை அடைந்து விட்டேன்,<br /><br />உன் அம்மாவிடம் பேசும்பொழுதே, என் கண்கள் நீ எங்கே? என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தது - அதற்கு தெரிந்த ஏதேதோ பாவனைகளில் பாவமாய், பாவம் உன் உன் அம்மாவிற்கு தான் புரியவில்லை,உடை மாற்றிக்கொண்டு வருவதாய் சொல்லி, உன் வீட்டின் அனைத்து அறைகளையும் தேடிவிட்டேன்,<br /><br />என் கலங்கிய கண்கள் நீ காணவில்லை என்பதை உணர்த்தியது,உன்னை கண்டதும் எதுவும் பெரிதாய் பேசிவிடப்போவதில்லை என்பது என் உதட்டிற்கு தெரியும் தான் ,என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை என்ன செய்ய...<br /><br />எப்படி கேட்க உன் அம்மாவிடம் நீ எங்கே என்று?, எப்படி சொல்ல என் இதயம் கனக்கிறது என்று.என் கைபிடித்து இழுத்து, சாப்பிட அழைத்த உன் அம்மாவிற்கு தெரியாது கனத்த இதயத்தில் காற்று நுழைவதே கடினம் என்று, இதில் சாப்பாடு எப்படி.....<br /><br />நான் வருவது தெரியாது உனக்கு, எங்கே சென்று இருப்பாய் என்ற கேள்வி, உணவோடு சேர்ந்து என் உடலுக்குள் சென்றது,சிறிது நேரத்தில் உன் சத்தம் கேட்டது "அம்மா பசிக்குது, சீக்கிரம் சாப்பாடு போடு, திரும்பவும் விளையாட போகணும்",வார்த்தைகள் உணர்ந்த அடுத்த கணம், வெட்கம், சந்தோசம் , சொல்ல முடியா உணர்வுகள் ஒருபுறம் இருக்க, கைகள் தானாய் முகத்தை, தலைமுடியை சரி செய்தது, நீ சமையலறைக்குள் வந்த அந்த நிமிடம் என்னை அறியாமல் வெட்கம் என் முகத்தில் ஒட்டிக்கொண்டது,<br /><br />என் பெண்மையை உணரவைத்தது, என் முகத்தில் ஒட்டி யிருந்த அத்தனை வெட்கமும்,<br />சமையறையில் வேகமாய் எடுத்துவைத்த உன் காலடி, வேகமாய் பின்னோக்கியது என்னைப் பார்த்ததும்,"அம்மா நான் அப்புறம் சாப்பிட்டுகொள்கிறேன் " என்ற சத்தம் மட்டும் தான் அங்கிருந்தது ,உன்னைத்தவிர. திட்டிகொண்டு இருந்தேன் , உன்னை காண முடியாமல் செய்த- என் வெட்கத்தை , <br /><br />உனக்காய் காத்துகொண்டு இருந்த என்னை, சிரிக்க வைத்தது உன் அம்மாவின் முனகல்<br />"என்ன ஆச்சு இவனக்கு இன்னைக்கு , சாப்பிடாம கூட விளையாட ஓடிட்டான் "<br /><br />கண்கலங்க செய்ததது ,"சரி கிளம்புகிறோம்" என்ற என் அம்மாவின் விடை பெரும் வார்த்தை ."நாளைக்கு போகலாம்" என்று உன் அம்மா கூறிய வார்த்தையில் அமர்ந்து கொண்டு அடம்பிடித்தது என் இதயம்,<br /><br />நீ வந்துவிட வேண்டும் என்று ஏங்கிய மனதை புரிந்தவன் போல வந்து நின்றாய் , நாங்கள் நகரப்போகிற அந்த நொடியில் ,இந்தமுறை முகத்தோடு ஒட்டி இருந்த வெட்கத்தை பிய்த்து, மனதுக்குள் புதைத்துகொண்டு உன்னை பார்த்தேன்,<br /><br />உன் வெட்கத்தை மறைக்க உன் அம்மாவின் கழுத்தை இருக்கமாய் உன் அம்மாவின் பின்புறம் இருந்து பிடித்துகொண்டு ,உன் உதட்டை மெல்லியதாய் விரித்து, உன் பற்களை வெட்கத்தில் காட்டினாய், உன் கண்ணும் என் கண்ணும் தெரியாமல் மோதிக்கொண்ட அந்த சில நிமிடத்தில் உன்னிடம் பேச நினைத்த அனைத்தையும் பேசியதாய் தோன்றியது, <br /><br />விடைபெற்ற அந்த வினாடியில் தான் தெரியும் , பேசியும் - தீராத வார்த்தைகள் என்னுள் இருக்கிறது என்று,நான் நகரும்பொழுது நீ கையசைத்து வழி அனுப்பி வைத்தது எதோ வலியை என்னுள் திணித்தது .<br /><br />பேருந்தின் வேகம் என் கலங்கிய கண்ணீரினை காற்றுடன் கலக்க செய்தது ,<br /><br />எத்தனை முறை உன் வீட்டிற்கு வந்து இருக்கிறேன், இதற்கு முன் என்றாவது உன் வெட்கத்தை காட்டி ,இப்படி அழ செய்ததுண்டா?.என்ற கேள்வியோடு என் வீட்டை அடைந்தேன்.<br /><br />காதலிக்கும் வயதுமில்லை, காமமறியும் வயதுமில்லை அது , இதயம் கனத்த அந்த வினாடிகள், இன்றும் என்னுள் இனிமையாய், காதலும் இல்லாமல், காமமும் இல்லாமல் கண்ணியமாய் பசுமை நிறைந்த கனவாய் மட்டும் ....<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-8940682694264155728?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-7933579617966053302010-07-14T00:42:00.000-07:002010-07-14T03:04:57.238-07:00தயவு செய்து என்னை ஒருநாள் பின்தொடருங்கள் , இன்னொரு உலகம் காண முடியும் உங்களால்...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TD1qqZ4LevI/AAAAAAAAAMk/7jywzjeKZcQ/s1600/450px_BeggarBoy_Marc+Shandro_cc.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TD1qqZ4LevI/AAAAAAAAAMk/7jywzjeKZcQ/s400/450px_BeggarBoy_Marc+Shandro_cc.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493664397195442930" /></a><br /><br />என் அரைகுறை தூக்கத்தில் கனவு வருவதில்லை,<br />கால்கள் உடைந்து, கோனல்மானலாய் நடப்பதாய் நான் காண்பதில்லை கனவுகளை,<br />விதவிதமான காலணிகளைத்தான் காண்கிறேன் என் ஒவ்வொரு வேலை பட்டினியிலும்,<br />காலணிக்குச்சொந்தமான முகங்களைக்காணமுடிவதில்லை எப்போதும்,முகம் காட்ட மறுத்து, முந்திச்செல்லும் உங்களிடம் எப்படிச்சொல்லுவது, நான் ஊனமாக்கப்பட்டு இருக்கிறேன் என்று.<br /><br />உரக்க கத்திக்கொண்டு இருக்கும் சென்னைக்கு உங்களைப்போல் நானும் வந்தவன் தான்,<br />என்னை முடமாக்கிய நேரத்தில் நீங்கள் தப்பித்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் என்ற ஆயுதத்தால்,<br /><br />அனாதையான எனக்கு பணம் கொடுத்துச்சென்னை அனுப்பிய தோழனுக்கு, விலாசம் கொடுக்க,எனக்கான முகவரியை சென்னையின் எல்லா இடங்களிலும் தேடி இருக்கிறேன் , தி.நகர் கோவில் வாசல் தான் என் நிரந்தர முகவரி என்று தெரியாமல்,<br /><br />என்னை யாரும் உற்று நோக்கவில்லை, அந்த இரக்கமற்றவர்களைத்தவிர,<br />நான் சிந்திய வேர்வையில் அறிந்து இருக்கிறார்கள், நான் அனாதையென்று, <br /><br />அனாதைக்குச்சொந்தமான பட்டினியையும், வாழ்க்கைத்தேடலையும் <br />இரக்கமற்ற அவர்கள் கவனித்து இருக்கிறார்கள்,இரக்கமுள்ள நீங்கள் கவனிக்கத்தவறியதை.<br /><br />கவனிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, வீழ்த்தினார்கள் எளிதாய், உதவி செய்கிறேன் என்ற ஆயுதத்தால், <br /><br />காதுகள் செவிடாகின, கத்திய சத்தத்தில்,கருணையற்ற மிருகங்களாய் எங்களை காயப்படுத்தினர்,ஒவ்வொருவருக்கும் விதவிதமாய் வழங்கப்பட்டன காயங்கள், எனக்கான தருணத்தில் கால்களும், கழுத்தும்... <br /><br />கண்ணீர் துளித்தது, எனக்கான நிரந்தர முகவரியை நிர்ணயத்துவிட்டார்கள் தி.நகர் கோவில் வாசல் என, கால்களைப்பரப்பி, கழுத்தை மண்ணில் புதைத்து,சுட்டெரிக்கும் வெய்யலில் உடைகளற்று வெற்று உடம்பில் உங்கள் காலணிகளை பார்த்து பிச்சை கேட்கவேண்டும்,எனக்கான வேலையும் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது, நீங்கள் கொடுக்க தவறியதை, செய்தே முடித்து விட்டார்கள் கருணையற்றவர்கள். <br /><br />என் இதழ்கள் சொல்லத்துடித்தது, கேட்க தயாராக இல்லாத உங்களிடம், எதையோ நோக்கிய உங்கள் அவசர பயணத்தில் என் இதழ் நிரப்பிய சத்தத்தின் சாவு வாசனையை நுகர மறந்துவிட்டீர்கள்.கேட்க நேரமில்லாத, கேட்க தயாராக இல்லாத உங்கள் செவிகளை தொடும்முன் என் சத்தமும் மறித்து போகிறது. <br /><br />என்னைத்தேடி, என் நண்பன் கூட உங்களில் ஒருவராய் என்னைக்கடந்து போகக்கூடும், <br />ஒவ்வொரு நாணயத்திலும் அவன் முகம் தேடுகிறேன்,கருணையுள்ளவன் என் தோழன் நிச்சயம் எனக்கு நாணயத்தை போட்டு சென்று இருப்பான். <br /><br />உங்களின் ஒவ்வொரு ரூபாய் கருணையும், இரக்கமற்றவனின் காலடியில் மௌனமாய் எண்ணப்படுகின்றன,என் வயிரும் அளவிடப்பட்டே, தப்பித்து செல்லாதவாறு நிரப்பபடுகிறது கருனையற்றவர்களால் , <br /><br />உங்கள் செவிகளும், உங்கள் மனங்களும் எங்களுக்காய் திறக்கபடதாவரை எங்களின் நிரந்தர முகவரி -கோவில் வாசல், நெரிசல் நிறைந்த சாலை, பேருந்து நிறுத்தம் என்று கருனையற்றவர்களால் தீர்மானிக்கப்படும்...<br /><br />சுட்டெரிக்கும் வெய்யலில் உடைகளற்று கிடக்கும் என் தேகத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் பிச்சை எடுக்கிறேன் எனும் அவமானம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அரித்துகொல்கிறது.முழுவதுமாய் அரித்துகொல்லும் முன் தயவு செய்து என்னை ஒருநாள் பின்தொடருங்கள் , இன்னொரு உலகம் காண முடியும் உங்களால்...<br /><br /><br />இப்படிக்கு <br />ஒவ்வொரு நாணயத்திலும் தன் உயிர்நண்பனை தேடுபவன் .<br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-793357961796605330?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-14887786020912618922010-07-09T21:35:00.000-07:002010-07-10T07:40:30.597-07:00விரல் பிடித்து வலைதளத்தில் கால் ஊன்றி நடக்க செய்த தேவா அண்ணாவுக்கு தம்பிகளின் வாழ்த்துக்கள்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf6yREzPhI/AAAAAAAAAMM/36h_2nJEJ1I/s1600/devaa.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 220px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf6yREzPhI/AAAAAAAAAMM/36h_2nJEJ1I/s400/devaa.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492134012085550610" /></a><br /><br /><br /><a href="http://maruthupaandi.blogspot.com "target="_blank">தேவா அண்ணா.................. </a><br /><br />இவர் தான் எழுத்து எனும் என் கரம் பிடித்து , பதிவுலகம் என்னும் இன்னொரு கிரகத்தை காட்டியவர் , என்னைப்போல இன்னும் பல தம்பிகளுக்கு கரம் கொடுத்து கற்றுக்கொடுத்தவர். முகம் தெரியா எங்களை ,விலைமதிக்க முடியா வாசகர்களாகிய உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர், உங்களிடம் எங்களை கொண்டு வந்து சேர்த்தியவர். <br /><br />நேர்மையின் ஒப்பற்ற பிரதிபலிப்பாய், நம் படைப்பு சரியாக இருக்கிறது என்றால் , முதல் ஆளாய் நின்று நன்று என்று சொல்லி பாராட்டுவதும், தவறாக இருந்தால் திருத்த முயலச் சொல்லி அருகில் நிற்பதும் தேவா அண்ணாவின் கடமையாய் இருக்கும் எப்பொழுதும்..<br /><br />இரண்டு வரி கவிதைகளை எழுதினோமா , போனோமா என்று இருந்தவன் நான், எழுத்து என்பது காதலைச் சொல்ல மட்டும் தான் என்று புரியாமல் கிடந்தவன் நான், எழுத்து என்பது எங்கு இருந்தோ, ஏதோ ஒரு மூலையில் இருந்து படிப்பவனையும் சுட்டெரிக்க வேண்டும்,உள்ளுக்குள் தீப்பிடித்து எரியச் செய்ய வேண்டும் , எழுத்துகளின் உச்சரிப்பில் தன்னை மறந்து கிடைக்க வேண்டும் வாசகன் என்றும், <br /><br />சாதிகளையும், தீண்டமையயும் அடித்து நொறுக்க நம் எழுத்து ஒரு பாலமாய் இருக்க வேண்டும்,படித்து முடித்துவிட்டு சென்ற பிறகும் அசைக்கமுடியா ஆணியை நடப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்று உணர்த்தியவர்..<br /><br />20 வரிகளில் சொல்வதை நான்கே வார்த்தைகளில் நடப்பட்டு இருக்கவேண்டும், ஸ்டாலின், லெனின் ,போன்றோர்கள் மக்களை சென்றடைய அவர்கள் பயன்படுத்திய கூர்மையான ஆயுதங்கள் எழுத்தும் , பேச்சும் தான், அத்தகைய பெருமையுடைய எழுத்துக்கள் மிகவும் கூர்மையானதாய் இருக்க வேண்டும் எப்பொழுதெல்லாம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த முயற்சிக்குறோமோ அப்பொழுதெல்லாம், <br /><br />அதே எழுத்துக்கள் பூவை விட மென்மையானதாய் இருக்க வேண்டும் எப்பொழுதெல்லாம் அன்பையும், காதலையும் சொல்ல முயற்சிக்குறோமோ அப்பொழுதெல்லாம், <br /><br />அதே எழுத்துக்கள் அசுத்தமற்றதாய், மேன்மையானதாய் இருக்க வேண்டும் எப்பொழுதெல்லாம் ஒழுக்கத்தையும், கருத்துக்களையும் , நம் தேசத்து மக்களுக்கு புகட்ட முயற்சிக்குறோமோ அப்பொழுதெல்லாம், <br /><br />அதே எழுத்துக்கள் புரிந்துகொள்ள இலகுவானதாய் இருக்க வேண்டும் எப்பொழுதெல்லாம் ஆன்மா, தேடல், உயிர், கடவுள், இறப்பு, பிறப்பு இவைகளை பற்றி விளக்க முயற்சிக்குறோமோ அப்பொழுதெல்லாம் , <br /><br />இங்கே வலைத்தளத்தில் எழுதி போட்டுவிட்டு செல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாசகனின் மனதில் பதிந்து இருக்க வேண்டும், முளைத்தும் இருக்க வேண்டும், வாசகனோட நின்றுவிடாத வரிகளாக இருக்கு வேண்டும், அவன் மனதில் விதைத்த வரிகள் முளைத்து வெளிவர வேண்டும், அதன் மனமும், கிளைகளும் ஒவ்வொரு அடிப்படை கல்வியரிவாளன், கல்வியரிவற்றவனையும் தொட வேண்டும், உண்மையை போதிக்க வேண்டும், விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவேண்டும் , சமூக கொடுமைக்கு எதிராய் தீபந்தந்தை சுற்றி எரிய வேண்டும் ,<br />அன்பை மலரச் செய்ய வேண்டும், பகுத்தறிவை புகட்ட வேண்டும், உலக நடப்புகளை அறியச்செய்ய வேண்டும், <br /><br />இப்படி தான் எழுத வேண்டும் என்று பதிவுலகில் கால் ஊன்றி நடை பயில கற்றுக்கொடுத்தவரக்கு நான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் மற்றும் என்னை போல் கால் ஊன்றி நடை பயில தேவா அண்ணாவிடம் கற்றுக்கொண்ட தம்பிகளின் சார்பாகவும் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியதின் விளைவாக கீழே காணும் விருதை அவருக்கு அளிக்க உள்ளோம்..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf65JwXEHI/AAAAAAAAAMU/u-yTvtQPT9I/s1600/Awards.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf65JwXEHI/AAAAAAAAAMU/u-yTvtQPT9I/s400/Awards.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492134130379853938" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf7E1eUGNI/AAAAAAAAAMc/KlNrYq9y9Jo/s1600/hottie-award.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TDf7E1eUGNI/AAAAAAAAAMc/KlNrYq9y9Jo/s400/hottie-award.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492134331093883090" /></a><br /><br /><br />நிச்சயம் அவரது எழுத்துக்கள் உங்களுக்குள் காதலையோ, விழிப்புணர்வையோ, புரிதலையோ , தாக்கத்தையோ ஏற்படுத்தி இருக்கும் என்பதில் எங்களுக்கு ஐயமில்லை...<br /><br /><br /><br /><br /><br />அண்ணனின் எழுத்தை பார்த்து பிரமித்து நிற்கும் தம்பிகள்<br /><br /><a href="http://rasikan-soundarapandian.blogspot.com"target="_blank">சௌந்தர் (ரசிகன் )</a><br /><a href="http://jeevanbennie.blogspot.com"target="_blank">ஜீவன் பென்னி (பதிவுகள் )</a><br /><a href="http://tamilthalaimagan.blogspot.com"target="_blank">வில்சன் (தமிழ் தலைமகன் )</a><br /><a href="http://punnakaithesam.blogspot.com"target="_blank">சிவராஜன் ராஜகோபால் (கொஞ்சம் புன்னகை செய்யுங்கள்..! )</a><br /><a href="http://sivagangaveeramani.blogspot.com"target="_blank">வீரமணி (மனித மனங்களின் ஒரு அராய்ச்சி.. )</a><br /><a href="http://koomaali.blogspot.com"target="_blank">செல்வா (கோமாளி )</a><br /><a href="http://verumpaye.blogspot.com"target="_blank">ஜெயந்த் (வெறும்பய)</a> <br /><a href="http://sirippupolice.blogspot.com"target="_blank"> ரமேஷ் (சிரிப்பு போலீஸ் )</a><br /><a href="http://jillthanni.blogspot.com"target="_blank"> யோகேஷ் (ஜில்தண்ணி)</a><br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com"target="_blank">விஜய் (விஜய் கவிதைகள்)</a><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-1488778602091261892?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-34837210398289553442010-07-08T02:48:00.000-07:002010-08-01T22:32:48.256-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? -- வங்கியின் வாசலில் பிச்சைக்காரனாய்...(பாகம் - 5 )<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCHZXoHwHfI/AAAAAAAAAKs/UaVvNjrZ2LA/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCHZXoHwHfI/AAAAAAAAAKs/UaVvNjrZ2LA/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485904821044125170" /></a><br /><br />நன்றிங்க ஐந்தாம் பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு...<br /><br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html " target="_blank">முதல் பாகம் </a><br /><br />இரண்டாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/2.html" target="_blank">இரண்டாம் பாகம் </a><br /><br />மூன்றாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post.html" target="_blank">மூன்றாம் பாகம் </a><br /><br />நான்காம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/4.html" target="_blank">நான்காம் பாகம் </a><br /><br />எப்பொழுது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லைங்க, 5 மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிட்டேன் , எழும்பொழுதே துக்கம் என் கன்னத்தோடு ஒட்டியிருந்தது, வாழ வந்தாச்சு வாழ்ந்து தான் ஆகணும், சிங்கம் இருக்கும் கூண்டில் தள்ளப்பட்டத்துக்கு அப்புறம் எதுக்கு சிந்தனை, பலம் இருக்கும் வரை மோதி உயிரை காப்பாத்த வேண்டியது தானே. அதை தான் நானும் பண்ணினேன், யாரும் வருவதிற்கு முன்னமே என் "கால்கள்" அந்த அலுவலகத்தை சுற்றி நடந்துகொண்டிருந்தது, "கண்கள்" யாராவது வருகிறார்களா என்று பாதையை நோக்கிக்கொண்டிருந்தது , "மூளை",பணம் கிடைக்குமா என கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது , "மனது" அப்பா,அம்மா வருந்திக்கொண்டு இருப்பார்களோ என ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது,<br /><br />நேரம் மாற மாற ஏமாந்தவர்களின் கூட்டம் அதிகமாகியது, நீண்ட நேரப்போராட்டத்திற்கு பிறகு, நிறுவனத்தின் உரிமையாளரை பார்க்க முடிந்தது, கூடி நின்ற கூட்டங்களின் கோபத்தைப்பார்த்ததும், பணம் தருவதாய் ஒப்புக்கொண்டார், ஆனால் நாங்கள் விடுவதாய் இல்லை, "எப்போது" என்ற கேள்வியையும், "எப்படி" நம்புவது என்ற கேள்வியையும் முன்வைத்த பிறகு , நிறுவனத்தின் உருவம் பதித்த தாளில் எப்பொழுது தருகிறேன், என்ற விவரத்துடன் கையொப்பமிட்டு கொடுத்தார்..<br /><br />ஏதோ பணம் வந்த திருப்தி எங்களுக்கு வந்திருந்தது, வாங்கிக்கொண்டு கிடைச்சுருமா?, ஓடாம இருப்பானா என 1000 கேள்விகள் நெஞ்சை சுட்டுக்கொண்டேயிருந்தன, அந்த தாள் அவ்வப்பொழுது மருந்து போட்டுக்கொண்டே இருந்தது சுடப்பட்ட என் நெஞ்சிற்கு.<br /><br /> <br />வாரங்கள் கடந்து மாதம் ஆகின, பணத்தைத்திருப்பி தருவதாய் சொல்லியிருந்த தேதியும் வந்தது, எப்பொழுது எழுந்தேன் என்று தெரியாது , ஆனால் நான் 5 மணிக்கெல்லாம் நிறுவனத்தின் வாசலில் இருந்தேன், மணி 9 ஐ நெருங்கியதும் நிறுவனத்தின் காவலாளி வந்திருந்தார், மன்னித்துக்கொள் என்று அவர் ஆரம்பித்ததும் கண்கலங்க ஆரம்பித்தது, அதற்குள் அவர், இன்னைக்கு பணம் கொடுப்பதாய் அறிவிக்கப்பட்ட எல்லோரையும் நாளைக்கு வரச்சொல்லிவிட்டார்கள் என்று கூறினார், <br /><br />இல்லை என்று சொல்வதற்கு பதிலாக நாளை வா என்று கூறியது கொஞ்சம்,உயிரை மிச்சம் வைக்காமல் கொன்றதிற்கு பதில் வெறும் காயங்களுடன் வெட்டிச்சென்றது போலிருந்தது ..<br /><br />வேலைத்தேடும் நேரத்தில் இப்படி ஒரு பிரச்சனை நமக்கு தேவையா என்று மனசு சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கும் ..எப்படியோ விடிந்தது , சரியான நேரத்தில் அங்கே இருந்தேன், அந்த நாளில் 100 பேருக்கு மட்டும் கொடுப்பதாய் அறிவித்திருந்தார்கள், சிறிது நேரத்தில் நிறுவன உரிமையாளர் வந்தார், சிறிய உருவம், சரியாக சாப்பிடவில்லை, இப்படி நான் இருந்தாலும் , என் பெற்றோர்கள் கஷ்டப்பட்ட பணம் பரிபோகக்கூடாது என்று கூட்டத்தில் முண்டியடித்து 4 ஆம் இடத்தைப்பிடித்தேன், ஒவ்வொருவராய் அறைக்குள் அழைக்கப்பட்டு காசோலை வழங்கப்பட்டது, அதை நான் வாங்கிய நிமிடத்தில், கலங்கிய கண்களை துடைத்துக்கொண்டு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு வெளியேறினேன்...<br /><br />அப்பொழுது யாரென்றே தெரியாத ஒரு நண்பர் என்னை அழைத்து சீக்கிரம் வங்கிக்கணக்கு ஆரம்பித்து காசோலையை உன் கணக்கில் போட்டுவிடு, ஒரு வேலை நிறுவனத்தின் கணக்கில் பணம் குறைவாகக்கூட இருக்கலாம் என்றார்...<br /><br />சொல்லி முடிப்பதற்குள் வேகமாகிவிட்டேன், நான் தங்கியிருந்த அறைக்கு கூட செல்லவில்லை, ஒவ்வொரு வங்கியின் படியை மிதித்த அடுத்த சில நிமிடங்களில் ,சுவற்றில் எறியப்பட்ட பந்தினை போல் எறியப்பட்டு இருப்பேன்,நிரந்திர இருப்பிட முகவரி சான்றிதழை அளிக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தினால் துப்பி எறியப்பட்டேன், அனைத்து வங்கிகளிலும் சொல்லி வைத்தாற்போல். ஒரே ஒரு வங்கியில் மட்டும், இந்த வங்கியில் கணக்கு வைத்து இருக்கும் பிரபலமான ஒருவர் கையொப்பமிட்ட இருப்பிட சான்றிதல் இருந்தால் வங்கிக்கணக்கை துவக்கி தருகிறோம் என்றார், <br /><br />யாரைத்தேடுவது , யாரைப்பிடிப்பது என்று தெரியாமல் வங்கியின் வாசலில் அமர்ந்து அழ ஆரம்பித்தது இன்னும் இதயத்தைக்கலங்கச்செய்யும்.நண்பனிடம் பென்சில் வாங்கவே பல நூறு முறை யோசித்து விட்டு, கடைசியில் கடன் வாங்க பிடிக்காமல் ஆசிரியரிடமே அடி வாங்கிக்கொள்வது மேல் என்று செல்பவன் நான், இப்பொழுது யாரை, எங்கே கேட்பது எனக்கு உதவி செய் என்று, முதல் முறையாய் மனசாட்சி சொல்வதை கேட்க மறுத்துவிட்டு வங்கிக்கு வரும் சிலபேரிடம் கெஞ்சிப்பார்த்தேன், விவரத்தை கூறியும் பார்த்தேன், ஒருவரும் உதவ முன்வரவில்லை, உண்ண வேண்டும் என்ற ஒன்றே எனக்கு மறந்து போயிருந்தது. <br /><br />மாலையில் எனது அறைக்குத்திரும்பினேன், கோவிந்தராஜ் என்ற ஒரு அண்ணன் அங்கே தங்கியிருந்தார், நிலைமையறிந்த அவர் எனக்குத்தெரிந்த ஒருவர் இருக்கிறார் என்று என்னை அழைத்துச்சென்று , நான் அவரிடம் ஓட்டுனராக வேலை செய்கிறேன் என்றும், இந்த விலாசத்தில் தான் தங்கியுள்ளான் என்றும் ஒரு கடிதம் எழுதி கையொப்பமிட்டு கொடுத்தார், <br /><br />எப்படியோ கணக்கை ஆரம்பித்து காசோலையையும் கணக்கில் போட்டுவிட்டேன், இன்னும் 5 நாள் கழித்து வாருங்கள் என்று சொன்னார்கள். இந்த 5 நாளும் காலையில் 2 தேனீர் , மதியம் 3 தேனீர் , இரவு 2 பரோட்டா என்று நகர்ந்தது... உறங்கும் பொழுது ரம்பா, சிம்ரன்லாம் கனவுல வரவேண்டிய வயசுங்க, ஆனா வேலை கிடைக்குற மாதிரியும், நேர்முகத்தேர்வில் தோற்கிற மாதிரியும், ஜெயிக்கிற மாதிரியும் காண்கிற கனவுல , இந்த ஐந்து நாட்களில் பணம் கிடைக்குற மாதிரியும், கிடைக்காத மாதிரியும் சேர்ந்துகிடுசுங்க .இரவுளையும் என்னைச்சுத்தி அவ்வளவு வெளிச்சமுங்க, கண்ணை இருக்கிமூடித்தூங்கினா கூட தோல்வியும், ஏமாற்றமும் துருத்துசுங்க கனவா வந்து. <br /><br />அவர்கள் சொன்ன அந்த நாளில் முதல் ஆளாய் வங்கியின் வாசலில் நின்றேன், வங்கியும் திறக்கப்பட்டது, ஓடி விசாரித்தேன், உங்கள் கணக்கில் 10,000 வந்துவிட்டது என்றார்கள்... நிச்சயமாய் அந்த கணம் உணர்ந்த சந்தோசம் , நான் கல்லூரியில் 96% எடுத்து முதல் மாணவனாய், மாவட்ட அளவில் இரண்டாம் இடத்தை பிடித்து, மாநில அளவில் நான்காம் இடத்தை பிடித்து, செய்தித்தாளில் எனது பெயரை அப்பா எனது தெருவில் உள்ளவர்களிடம் காட்டிய பொழுது இருந்ததை விட மிகப்பெரிய சந்தோசமாய் இருந்தது..<br /><br />இதைப்படிக்கிற எத்தனைப்பேரால் இந்த வழிய புரிஞ்சுக்க முடியும்னு தெரியல, என்னை மாதிரி லட்சக்கணக்கில் இந்த சென்னையை தினமும் சுத்திசுத்தி வராங்க.உயிரை பணயம் வைத்து பனை மரத்தில்ஏரி, பதநீர்இறக்கி சம்பாதித்த பணம், காலை 8 மணியில் இருந்து 4 மணி வரை வெய்யலில் கலைவெட்டி அம்மா சம்பாதித்த பணம் என்னை விட்டுப்போகுல, என் கையில் தான் இருக்கு, பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு கிளம்பிட்டேன் என் சொந்த மண்ணுக்கு, <br /><br />ஏமாறவில்லை நான் அப்டிங்கற ஒரு சின்ன திமிரோட என் சொந்தமண்ணில கால் எடுத்துவைச்சேன், வீட்டுக்குப்போனதும் முதல் வேலையா பணத்தை எடுத்து அம்மா கையில் கொடுத்ததும் கொஞ்சம் கண் கலங்கிட்டேன், என் அம்மா பக்கத்து வீட்டு அக்காகிட்ட சொன்னங்க " பையன் இந்த காச வாங்கிறதுக்காக சாப்பிடமா கூட இருந்து இருக்கான் போல, காசு போனா கூட பரவாயில்லை, இப்படிப்பாவமாய் வந்து இருக்கானேன்னு" அழுதாங்க..<br /><br />அடப்போங்க, அப்பா, அம்மா பாசத்த அடிச்சுக்க இந்த உலகத்துல எதுவுமே இல்லைன்னு மனசுல ஆழமா பதிஞ்சுபோய்டுச்சுங்க அந்த நேரத்துல.அன்று இரவே சென்னைத்திரும்ப முடிவு செய்துவிட்டேன், இரவு ஆனதும் பையைத்தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பும்பொழுது ,அம்மா அழுதுகொண்டே இன்னும் ஒரு 2 வாரம் இருந்து நல்லா சாப்பிடுட்டு அப்புறம் போயி தேடுடா என்று சொன்னாங்க, அப்பாவும் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு மெதுவா போலாம் ஒன்னும் அவசரம் இல்லைன்னு சொன்னாங்க, <br /><br />ஆனா நான் இப்படி ஒரு வார்த்தை சொல்வேன், அவுங்கள அழ வைப்பேன்னு அவுங்க கனவுல கூட நினைச்சு இருக்க மாட்டங்க, அப்படி என்ன சொல்லிவிட்டு சென்னைக்கு வந்தேன்?..<br /><br />ஆறாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/08/6.html" target="_blank" > ஆறாம் பாகம்</a><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-3483721039828955344?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-54366516564029492962010-07-01T04:45:00.000-07:002010-07-01T05:46:42.108-07:00கணவன் (என்கிற) காதல்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyAFBU_GdI/AAAAAAAAAK8/hnf19Tdi2ow/s1600/alone.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyAFBU_GdI/AAAAAAAAAK8/hnf19Tdi2ow/s400/alone.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488902869601950162" /></a><br /><br />உன்னை மணந்த நாள் முதல் இன்று வரை உன்னை நேசிக்கிறேன் <br /><br />நாம் இருவரும் ஒன்றாய் நின்று கொண்டு இருப்போம்,நமக்கு முன்னே இருக்கும் ஒரு இலக்கை காட்டி,<br />அதை தொடுபவர் வெற்றியாளர் என்பாய், நான் 1,2 3 சொல்லியவுடன் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பாய் ..<br />3 சொல்லி முடித்து இருப்பாய்... சிறுது நேரம் கழித்து இருவரும் சிரித்துகொண்டு இருப்போம் சிறிதும் நகராமல், <br />நீ முதலில் அல்லது நான் முதலில் வருவோம் என்று நினைத்து ஏமார்ந்து போன இலக்கை பார்த்து ....<br /><br />என்னுடன் மோதிப்பார் என்று என் கைபிடித்து நாற்காலியில் வைத்து சாய்த்து பார் என்பாய், ஆரம்பிப்பதற்கு முன் சொல்வாய் இருமுறை மோத வேண்டும் என்று, ஆளுக்கொரு முறை வெற்றிபெற்றுவிட்டு சிரித்துகொண்டே செல்வோம், இன்னும் அந்த நாற்காலி எத்தனை முறை தான் ஏமாறும், யாரவது ஒருவர் ஒருநாள் வெற்றிபெறுவார்கள் என்று...<br /><br />சமைக்கும் பொழுது விரல்களை சுட்டுக்கொண்டு சத்தம்போடுவாய்,பதறிக்கொண்டு ஓடிவந்து, கலங்கிய கண்களுடன் மருந்து தடவி முடிக்கும் பொழுது, அழ ஆரம்பிப்பாய், <br />நிமிர்ந்து பார்க்கும் என்னிடம் ஒன்றுமில்லை என்பாய், உன்னை சுட்டுவிட்ட பாத்திரம் கூட நிச்சயம் மன்னிப்பு கேட்டு இருக்கும்...<br /><br />அதிகாலையில் நீ என் நெற்றிபொட்டில் சத்தமில்லாமல் உன் முத்தங்களை விட்டு செல்லும் பொழுது முணு முணுக்கிறாய்,நன்றி கடவுளே என்று, நான் கடவுளை நம்பாதவன், நான் யாருக்கு நன்றி சொல்வது என்று தவித்த தருணங்கள் உண்டு.நீ கொடுத்த முத்தங்களை பத்திரமாய் வைத்து இருந்து, நீ உறங்கிய பின்பு உனக்கு திருப்பிதந்து இருக்கிறேன். <br /><br />நீ ஊருக்கு சென்ற நாட்களில் உன் பிரிதலின் வழியால் கண்கலங்கி இருக்கிறேன், ஏன் அழுதும் இருக்கிறேன், உண்மையை சொல்ல வெட்கம் ஒன்றும் இல்லை எனக்கு.ஊரிலிருந்து தொலைபேசியில் நீ என்னிடம் கேட்கும் பொழுதெல்லாம், நான் நன்றாக இருக்கிறேன் என்று என் உதடுகள் பொய்யை உதிர்க்கும், நீ திரும்பி வந்து நிற்கும் பொழுது ,என் கண்கள்- உதடுகள் கூறிய பொய்யை உடைக்கும்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyOGiFU4BI/AAAAAAAAALc/254ps1O6Z74/s1600/sad_man.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 350px; height: 348px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyOGiFU4BI/AAAAAAAAALc/254ps1O6Z74/s400/sad_man.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488918288737296402" /></a><br /><br />அன்றும் அப்படி தான் உன்னை மருத்தவமனை அறைக்குள் அனுப்பி வைத்துவிட்டு, கலங்கிய கண்களோடு காத்திருந்தேன்.நீண்ட நேரங்களுக்கு பிறகு வந்த மருத்துவர், நம் குழந்தையை கையில் கொடுத்துவிட்டு, மன்னிக்கவும் என்றார்கள், சந்தோஷத்தில் சிரிக்க ஆரம்பித்த என் உதடுகள், கண்கள் கேள்வியுடன் மருத்துவரை பார்த்தன, கால்கள் முந்திக்கொண்டு ஓட ஆரம்பித்து உன் அறையில் நின்றது.<br /><br />உறங்கியது போன்ற உன் முகம், சொல்லவந்து ஏமாந்ததின் தோற்றமாய் உன் கண்கள் மூடி இருந்தன.புரிந்ததடி புரிந்ததடி உனக்கு இனி வலிக்காது என்று தெரிந்த போதும் உன்னை அடித்தேன், என்னை சுற்றி அத்தனை பேர் இருந்தும் நீ மட்டும் வேண்டும் , நீ மட்டும் வேண்டும் என்று கதறிநேனடி,என் அருகிலே இருந்தாய் பேசமுடியவில்லையடி, <br /><br />கணவாய் இருக்ககூடாதா என்று மனம் ஏங்கியதடி, நீ என்னை அழ விடாமல் பாதுகாத்து வைத்து இருந்த கண்ணீரெல்லாம்,இப்பொழுது கரைந்து கொட்டுதடி,விழித்து என் கண்ணீரை துடைக்கமாட்டாய என்று ஏங்குதடி , உன்னோடே இறக்கவிடாமல் எனக்காக ஒரு இளம் உயிரை தந்து விட்டாய்.எப்படி உன்னோடு இறப்பேனடி....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyMCkKqZSI/AAAAAAAAALE/02RaKmKHHRc/s1600/small-flower.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCyMCkKqZSI/AAAAAAAAALE/02RaKmKHHRc/s400/small-flower.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488916021553816866" /></a><br /><br />இன்றோடு 20 வருடங்கள் ஆகுதடி, நான் உன்னை எனக்குள் புதைத்து, இன்னும் நீ மட்டுமே மனம் வீசிக்கொண்டு இருகிறாய், இப்பொழுது நானும், நம் மகளும் தானடி இங்கு வந்து இருக்கிறோம், அவள் பிறந்தநாளை சமர்பிக்க...<br /><br />பிறந்த நாள் வாழ்துக்கள் "சுருதி ", நீ ரொம்ப அழகாய் இருக்கிறாய் , நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் "சுருதி ",நீ என்னை காதலிக்கிறாயா என்று சொல் ,<br /><br />இல்லை அருண், நான் உன்னை காதலிக்கவில்லை , .....<br /><br />உனக்கு என் காதலின் அர்த்தம் புரியவில்லை சுருதி,அதான் என்னை வெறுக்கிறாய்...<br /><br />காதலின் அர்த்தம் புரிய வேண்டுமா அருண் , பார் அங்கே,அவர் தான் காதலின் அர்த்தம், இறந்த பின்பும் மனைவியின் காதலை இன்னும் நினைவிலும், கல்லறையிலும் தேடுகிறார்.என்னில் அழகை தேடிய உன்னிடம் எப்படி காதலை தேடுவது ? ...<br /><br /><br /><br />திரும்பி பார்க்கிறேன் என் மகள் யாரோ ஒரு பையனிடம் என்னை நோக்கி கையை நீட்டிக்கொண்டு பேசிக்கொண்டு இருக்கிறாள் ....<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5436651656402949296?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-71825206431117716522010-06-26T03:39:00.000-07:002010-07-09T06:54:54.930-07:00யார் கடவுள்?, கடவுள் இருக்கிறாரா ?..<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCXZQreu_qI/AAAAAAAAAK0/IXxbkMrA0oY/s1600/WHERE-IS-GOD-FRONT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCXZQreu_qI/AAAAAAAAAK0/IXxbkMrA0oY/s400/WHERE-IS-GOD-FRONT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487030601593585314" /></a><br /><br />வாங்க தோழர்களே இன்னைக்கு நீங்களும் நானும் விவாதிப்போம்...<br /><br />எதை பற்றி பேச போறோம்.?<br /><br />கடவுள் யாரு? , கடவுள் இருக்காற இல்லையா?, கொஞ்சம் கடினமான விவாதம் தான். இருந்தாலும் பதிவுக்குள்ள போவோம் வாங்க ...<br /><br />கடவுள் இருக்கிறார் என்பது உங்களது விவாதாமாய் இருக்கட்டும்..<br /><br /><br /><br />கோடி கணக்குல மக்கள் நேசிக்கிறாங்க அப்டினா நிச்சயம் கடவுள் அப்டிங்கறவரு ரொம்ப நல்லவராவும், வல்லவராவும் ,கருணை குணம் கொண்டவராகவும், நேசிக்கிரவராவும் இருக்கணும், சரிதானுங்களே நான் சொல்றது?.சரி,.படைத்தல் , காத்தல் , அழித்தல் ..இந்த மூணு செயலையும் கடவுள் செய்கிறாரு, அதனால இதில் என்ன தவறு நடந்தாலும் ,இந்த மூன்று செயல்களுக்கும் இவரு தான் பொறுப்பாளி, சரிதானுங்களே நான் சொல்றது?..சரி, <br /><br /><br /><br />முதல்ல "படைத்தல் ", ஊனமுற்ற பிஞ்சு குழந்தைகள், கை இல்லை, கால் இல்லை, முகம் இல்லை, இதயம் இல்லை, வாழ்க்கை முழுவதும் மனசலவுளையும், உடலளவுளையும், ஏங்கி தவிக்கிற ஊனமுற்ற படைப்பு, <br /><br />முன் ஜென்மத்துல பண்ணின தப்பு அதான் இப்படி படைச்சு இருக்காரு, இது தான உங்க கேள்வி நிறைந்த பதில் ?.. சரி ஊனமா இருக்குறவங்க கிட்ட கேட்கலாம் நீங்க என்னவா இருந்தீங்க போன ஜென்மத்தில?, பதில் நிச்சயம் "தெரியவில்லை" என்று தான் இருக்கும்...என்னவாய் பிறந்தோம், என்ன தவறு பண்ணினோம் என்று தெரியாதவனக்கு, தண்டனை கொடுத்து, புரியவைக்க இப்படி படைத்தேன் என்று கூறுவது , உங்களுக்கு எப்படி தோன்றுகிறது - (மடத்தனமாய்) ?....<br /><br /><br />இரண்டாவது "காத்தல்" , 16 வயசு நம்ம சகோதரி, 7 காமுகர்களால கற்பழிக்க படுகிறாள், கதறுவதை காக்க முடியாத கேவலமான காத்தல். இரக்கமே இல்லாம ஒரு தீவிரவாதியால அப்பாவியான மக்கள் சுடப்பட்டனர், மனசாட்சியே இல்லாத ஒரு அரசியல்வாதியால் ஒரு இனமே அழிந்துவிட்டது இலங்கையில், <br /><br />இந்த ஜென்மத்துல அல்லது போன ஜென்மத்தில பண்ணின தப்பு, இது தான உங்க கேள்வி நிறைந்த பதில் ?<br />முன் ஜென்மத்தில பண்ணின தப்புக்கு கதற கதற கற்பை பறிகொடுப்பது தான் பரிகாரமா?, தன்னை தாக்குவதுகூட தெரியாம தன் உயிரை கொடுக்கறது தான் பரிகாரமா?, போர்க்கலாமே போகாம என் சகோதர , சகோதரிகளின் அங்கங்கள் சிதறி உயிரோட துடிச்சு சாகுறது தான் பரிகாரமா, முன் ஜென்மத்தில் செய்த தவறு என்று கூறிகொள்ளும் கேவலமான காத்தல் ...<br />உங்களுக்கு எப்படி தோன்றுகிறது - (மடத்தனமாய்) ?....<br /><br /><br />மூன்றாவது "அழித்தல்", இன்னும் தானே சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறான் பல சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளை கொன்றவனும், பல ஆயிரம் கோடிகளை தான் மட்டுமே தின்று, பல ஆயிரம் மனித உயிர்களை பட்டினியில் சாகடித்து, தான் மட்டும் வாழும் தமிழ் தலைவன் எனும் அரசியல்வாதி, இலங்கையில் என் சகோதரிகளின் கற்பை சூறையாடிய, இலங்கை ராணுவ வீரன் எனும் அயோக்கிய மிருகங்கள், <br /><br />இந்த ஜென்மத்துல அல்லது போன ஜென்மத்தில பண்ணின புண்ணியம் அதான் அவனுக்கு கடவுள் தண்டனை கொடுக்கவில்லை,இது தான உங்க கேள்வி நிறைந்த பதில் ?<br />உலகம் அறியா குழந்தைகள கொன்னு இருக்கான், ஒரு பொண்ணுகிட்ட இருந்து கட்டாயபடுத்தி கற்பை பெறுகிறான், தன் சுயநலத்துக்காக,உலகத்திலே மிக பெரிய கொடுமையான பட்டினி சாவுகளை செய்கிறான், அவன் எத்தனை புண்ணியம் பண்ணி இருந்தா என்னங்க, உடனே அழிக்கப்பட வேண்டாமா ? , <br /><br /><br />இப்ப சொல்லுங்க ரொம்ப நல்லவரா? , வல்லவரா? ,கருணை குணம் கொண்டவரா? , நேசிக்கிரவரா? ...<br />இப்ப சொல்லுங்க கடவுள் இருக்காற இல்லையா?..பதில் உங்ககிட்ட இருக்கு, தேடுங்க...<br /><br />இப்ப முடிவு பண்ணிடீங்க தானே கடவுள் இல்லைன்னு...<br /><br />நாங்க எப்போ சொன்னோம் கடவுள் இல்லைன்னு , கடவுள் எங்களை எல்லாம் கஷ்டத்துல இருந்து காத்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறார் அப்டின்னு சொல்றீங்களா?..<br />என்னங்க பெரிய காமெடியா இருக்கு உங்களால, சந்தோசமா வாழ்த்தி பாடுறீங்க, உங்க கஷ்டத்த தீர்த்து வைக்கிறாரு, அங்கங்கள் சிதைந்து,கதறி அழுதுகிட்டு கடவுள கூப்பிடுறாங்க, கடவுள் ஆளையே காணாம போயிட்டாருங்கலே, இது என்ன கணக்குங்க?, லஞ்ச கணக்கா ?,வாழ்த்தி பாடுகிறவன் கண்ணுக்கு வெண்ணை, கதறி கெஞ்சுறவன் கண்ணுக்கு சுண்ணாம்பா ? ..<br /><br /><br />சரி, அப்டினா தப்பு பண்றவங்க எல்லாம் தண்டிக்கப்படுறாங்களா ?, இல்லையா ?..<br /><br />"ஒவ்வொரு வினைக்கும் அதற்க்கு சமமான எதிர் வினை உண்டு."<br />"முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்,"<br />"தன்வினை தன்னை சுடும் "<br />"வினை விதைத்தவன் வினை அறுத்தே தீர வேண்டும் " <br /><br />நிச்சயம் தண்டிக்க படுறாங்க, ஏமாற்றி கோடி கோடியா சம்பாதித்தவன்,அதை அனுபவிக்க முடியாம, அனுபவிக்காம செத்து போயிடறான், எப்படின்னு தெரியுங்களா ?, தீராத நோய் வந்து, வாழ்க்கையின் கடைசி நாட்களை படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு , பையன் பக்கத்துல இருப்பான், மனைவி பக்கத்துல இருப்பாள், மருத்துவர் பக்கத்துல இருப்பாரு, சொந்தகாரங்க எல்லாம் பக்கத்துல இருப்பாங்க, ஆனா அவன் மட்டும் தான் வலியை உணர்ந்து, உணர்ந்து கதறி கதறி அழுது இறப்பதற்கு முன் தண்டனை பெறுவான்,<br />சரி அவன் சேர்த்து வைத்த சொத்து என்ன ஆகிறது, அவனக்கு ஊதாரி மகன், அல்லது ஊதாரி பேரன் எவனாவது ஒருத்தன் பிறந்து ,அதை அழித்து, எங்கு இருந்து எடுக்கப்பட்டதோ,அங்கேயே திருப்பி கொடுக்கப்படும்.<br /><br />சரி, துடிக்க துடிக்க கொலை செய்தவனின் நிலைமை?, கண்டிப்பா அவனும் ஒரு நாள் துடிக்க துடிக்க சுட்டு கொல்ல படுகிறான்.அல்லது கொல்ல படவில்லை என்றால் துடிக்க துடிக்க கொல்லப்பட்டே தீர வேண்டும் நிச்சயம். <br /><br />என்னங்க என் கருத்த ஏற்றுகொள்ள முடியவில்லையா?, சரி வாங்க, நம்மலே நேரடியா முயற்சி செய்து பார்ப்போம். எங்காவது ஒரு இரண்டு ரூபாய் ஏமாத்திட்டு வந்துடுங்க, அந்த நாளோட இறுதி, மாதத்தோட இறுதி, வருசத்தோட இறுதியில் நீங்கள் ஏமாற்றிய அளவு நிச்சயம் இன்னொருவனிடம் ஏமாந்து இருப்பீர்கள். இது காமெடியான விஷயம் இல்லைங்க, <br /><br />இப்ப முடிவு பண்ணிடீங்க தானே கடவுள் இல்லைன்னு...<br /> <br />சரி, யாரு கடவுள்?..<br /><br />தன்னையே நாட்டிற்காக அர்பணித்து இன்றும் வாழும் தலைவர்கள், தன் தேசம் காக்க,உயிரை கொடுக்கும் இராணுவ வீரன், பல அநாதை இல்லங்களில் சம்பளம் வாங்காமல் அன்பை காணிக்கையாக்கும் என் சகோதர்கள்,சகோதரிகள், தப்பு செய்பவர்களை தலை எடுக்க புறப்பட்டு இருக்கும் என் அண்ணன்களும், தம்பிகளும், எங்கோ கஷ்டபடுகிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் தன்னால ஆனா உதவியை செய்யும் என் தேசத்து நண்பர்கள், குக்கிராமங்களில் வாழும் ஏழைகளின் படிப்பையும், வாழ்க்கையையும் நான் பார்த்து கொள்கிறேன் என்று தோல் கொடுக்கும் என் தேசத்து இளைஞன்,<br />தன்னால் முடிந்த விழிப்புணர்வை எழுத்துக்கள் மூலம் பற்றி எரிய செய்யும் வலைதளத்து நண்பர்கள், <br /><br />தன் எழுத்துக்களின் மூலம் ஒவ்வொரு இளைஞனுக்குள்ளும் இருக்கும் உணர்வுகளை எரியவிடும் <a href="http://erithazhal-vasan.blogspot.com"target="_blank">திரு வாசன் அவர்கள்</a>, <a href="http://nesamithran.blogspot.com"target="_blank">திரு நேசமித்திரன் </a> அவர்கள், என் தேசத்து மக்களை பக்குவபடுத்தும் முயற்சியாய், சாதிகள் போன்ற பேய்களை பற்றி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் என் அண்ணா <a href="http://maruthupaandi.blogspot.com"target="_blank">திரு தேவா அவர்கள்</a>, என் சகதோர்களுக்கு பாசத்தையும் விழிப்புணர்வு ஊட்டும் என் அக்கா <a href="http://mathinilaa.blogspot.com/"target="_blank">நிலாமதி </a> அவர்கள், பெண்ணாய் பிறந்து என் தேசத்து இளைஞர்களுக்கு வீரம் கற்பிக்கும் <a href="http://kalakalapriya.blogspot.com"target="_blank">கலகப்ரியா</a> அக்கா அவர்கள்,என் தேசத்து மக்களுக்கு அமைதியை கற்றுதரும் முயற்சியில் தன் மகனுக்கு அமைதி விரும்பி என பெயர் சூடி, சட்டம் படிக்க சொல்லும் <a href="http://amaithiappa.blogspot.com"target="_blank">அமைதிஅப்பா,</a><br /><br />தன்னால் முடிந்த செய்திகளை கொண்டுவந்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த முயலும் என் தம்பி <a href="http://rasikan-soundarapandian.blogspot.com/"target="_blank">சௌந்தர்</a> ,தன்னால் முடிந்தவற்றை என்தேசத்து மக்களுக்கு செய்யும் என் நண்பர்கள் <a href="http://anbudannaan.blogspot.com/"target="_blank">சி. கருணாகரசு</a> அவர்கள், <a href="http://uthirnthamalargal.blogspot.com/"target="_blank">கனிமொழி</a> அவர்கள்,<a href="http://fmalikka.blogspot.com/"target="_blank">அன்புடன் மலிக்கா </a> அவர்கள் ,<a href="http://jeevanbennie.blogspot.com"target="_blank">ஜீவன்பென்னி</a> அவர்கள்,<a href="http://pushpalatham.blogspot.com/"target="_blank">புஷ்பா</a> அவர்கள்,<a href="http://patttasu.blogspot.com/"target="_blank">பட்டாசு</a> அவர்கள் ,<a href="http://venthayirmanasu.blogspot.com/"target="_blank">நாய்க்குட்டி மனசு</a> அவர்கள்,<a href="http://blogintamil.blogspot.com/">cheena (சீனா) </a>அவர்கள்,<a href="http://pirathipalippu.blogspot.com/"target="_blank">தமிழ் அமுதன்</a> அவர்கள், <a href="http://eelamlife.blogspot.com/"target="_blank">தமிழ் மதுரம்</a> அவர்கள், <a href="http://sivagangaveeramani.blogspot.com/"target="_blank">வீரமணி</a> அவர்கள்,<br /><a href="http://punnakaithesam.blogspot.com/"target="_blank">சிவராஜன் ராஜகோபால் </a>அவர்கள்,<br /><br />(என்தேசத்து மக்களை தன்னால் முடியும் வண்ணங்களில் மாற்ற துடிக்கும் நல இதயங்களை இங்கு அறிமுகபடுத்தி இருக்கிறேன் , இந்த பட்டியல் இதோடு நிற்பதில்லை, புதிய நல் உள்ளங்களை சந்திக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் இங்கே மாற்றம் செய்யப்படும் ) , <br /><br />இல்லாத ஒன்றை கடவுள் என்று சொல்வதிற்கு பதிலாய் <br />இருக்கும் இத்தனை நல் உள்ளங்களை கடவுள் என்று சொல்லலாமே..<br /><br />வேண்டவே வேண்டாம்.<br /><br />இல்லாத ஒன்றின் பெயரை எதற்கு இத்தனை நல் உள்ளங்களுக்கு வைக்க வேண்டும்?...இயற்கையை மாற்ற துடிக்கும், இயற்கையை நேசிக்கும், இயற்கைக்கு உதவும் இவர்களுக்கு <font color="green">"இயற்கையர் " </font> என்று பெயர் வைக்கலாமே!, <br /><br />அட <font color="green">இயற்கையர்</font> ஆகிறது பெரிய விஷயம் இல்லைங்க, பசியில் துடிக்கிற ஒரு குழந்தைக்கு சாப்பிட ஒரு தேனீர் வாங்கிகொடுத்தா நீங்க கூட <font color="green">இயற்கையர்</font> ஆகிடலாமுங்க <br /><br />(குறிப்பு:கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை பற்றி யாரவது சொல்ல விரும்பினால் , இந்த சிறுவனுக்கு புரிய வையுங்கள், நிச்சயம் ஏற்றுகொள்கிறேன் கடவுள் இருக்கிறார் என்று அல்ல, நீங்களும் <font color="green">இயற்கையர்</font> என்று")<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-7182520643111771652?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-89390171816319426572010-06-23T02:47:00.000-07:002010-07-09T06:55:52.835-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? -- சொந்த மண்ணில் என்ன நடந்தது? (பாகம் - 4 )<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCHZXoHwHfI/AAAAAAAAAKs/UaVvNjrZ2LA/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TCHZXoHwHfI/AAAAAAAAAKs/UaVvNjrZ2LA/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485904821044125170" /></a><br /><br />நன்றிங்க நான்காம் பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு...<br /><br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html "target="_blank">முதல் பாகம் </a><br /><br />இரண்டாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/2.html"target="_blank">இரண்டாம் பாகம் </a><br /><br />மூன்றாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post.html"target="_blank">மூன்றாம் பாகம் </a><br /><br /><br />அன்றைய பேருந்தின் பயணம் உடல்வலியோடு , மனவலியும் சேர்த்து சுமந்து சென்றது . கால்கள் நடக்க மறுத்து கெஞ்ச ஆரம்பித்தன, வீட்டை அடைந்தபோது அம்மா சமையலறையில் எதோ செய்து கொண்டு இருந்தாங்க, என்னை பார்த்ததும் ஓடி வந்து, என்னை பிடித்து படுக்கவைத்துவிட்டு, அழுதாங்க, அதை இன்னும் மறக்க முடியல, அப்பா கடைல இருந்து வேகமா வந்து என்னை மருத்துவமனைக்கு கூட்டி சென்றார்..<br /><br />அவர் உள்ளுக்குள் அழுததை என்னால் உணரமுடிந்தது ..ஒரு வார காலம் என்னை அமரவைத்து விட்டது டைபாய்டு .இந்த ஒரு வாரம் என்னை நலம் விசாரிக்க வந்தவர்கள் அம்மாவிடம் கேட்டவை "இன்னும் வேலை கிடைக்கலையா உன் பையனுக்கு , நாங்க அப்பவே சொன்னோம் இருக்குற காச வைச்சு கடை வைச்சு கொடு நல்ல பிளைசுக்குவான்னு , நீ தான் கேட்குல, இப்ப பாரு பையன் எப்படி வந்து நிக்குறான்" என விசாரித்தார்கள் , அம்மாவும் விட்டு கொடுக்காமல், "வேலை கிடைச்சுரும் , கிடைக்காம எங்க போய்ட போகுது" என எனக்காக வாதாடினாங்க.<br /><br />நிற்க , நடக்க, ஓட, தகுதி ஆகிவிட்டதை உணர்ந்தேன்...<br /><br />திடீரென எனது உடைமைகளை எடுத்துகொண்டு அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டு கிளம்ப ஆரம்பிச்சேன், " இன்னும் ஒரு வாரம் இருந்துட்டு போட அப்படினு அம்மா சொன்ன வார்த்தைக்கு பதில் சொல்லாம, இந்த முறை கொஞ்சம் அதிக வெறியோட ..<br /><br />சென்னை வந்து சேர்ந்தேன், இந்தமுறை தேடல் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துச்சு , அட நீங்க வேறங்க ,தேடல் மட்டும் தான் அதிகமா இருந்துச்சுங்க , ஆனா எப்பவும் போல இழப்பு தான். 6 மாதம் தோல்வி தோல்வினு நகர்ந்து போய்டுச்சு...அன்னைக்கும் எப்பவும் போல தான் விடிஞ்சுது , ஆனா கொஞ்சம் வித்தியாசாமான நாள் , நண்பன் ஒருத்தன் சொன்னான் சென்னைல இருந்து காஞ்சிபுரம் போற வழியில் ஒரு கம்பெனி ஆரம்பிச்சு இருக்காங்க , நிறையா பேர் தேவைபடுதாம்,அதனால எழுத்து தேர்வில் வெற்றி பெற்றால் போதும், அப்புறம் 10,000 கட்டனும் ,அதுவும் நம்ம கம்பெனிய விட்டு ஒரு வருடம் எங்கயும் போக கூடாது என்பதற்காக தான் என கூறினான்...உடனே கிளம்பிட்டேன், முதல் சுற்றை அழகாய் முடித்தேன் , <br /><br />அப்பாவிடம் கூறி 10,000 பணத்தையும் கட்டிவிட்டேன், கைகளில் வேலையில் சேருவதற்கான கோப்புகளை வாங்கிவிட்டேன்,வானத்துக்கும், பூமிக்கும் குதிச்சேன் அப்டின்னு சொல்வாங்களே அந்த மாதிரி உணர்ந்தேன். அதில் ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு வேலையில் சேருவதற்கான நாளும் குறிப்பிட்டு இருந்தது , ஆரம்ப சம்பளம் 7500. காஞ்சிபுரத்தில் தங்குவதற்கு வீடு எடுத்தேன்...<br /><br />குறிப்பிட்ட நாள் அன்று, வேகமாய் பேருந்தை பிடித்து பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன்.... நிஜமாய் நினைக்கவில்லை இப்படி நடக்கும் என்று , சினிமாக்களில் தான் இப்படி ஒரு திருப்பம் வரும், ஆனால் என் நிஜ வாழ்க்கையில் பார்த்தேன் அப்பொழுது..<br /><br />பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியதும் பெரிய கூட்டத்தை காண்கிறேன்,என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் நடக்க ஆரம்பிக்கும் என்னை காவல் துறை அதிகாரிகள் தடுக்கிறார்கள், அங்கு செல்ல தடை விதித்து இருக்கிறோம் என்று, புரியாமல் அவர்களிடம் கேட்டேன், <br />மூன்று மாதமாய் வேலை செய்தவர்களுக்கு ஊதியம் தரவில்லை என்று பணிபுரியும் ஊழியர்கள் இன்று காலை அலுவலகத்தையும் , கணினியையும் அடித்து நொறுக்கி போராட்டம் செய்துவருகிறார்கள் என்று அவர்கள் சொல்லி முடிக்கும் முன் வியர்த்து கொட்டியது, என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை, அந்த கூட்டம் இருக்கும் இடத்தை நெருங்கினேன், என்னை போல் நிறையா பேர் அங்கு இருந்தார்கள், அவர்கள் நம்ம கொடுத்த காசு அவ்வளவு தான் என கூறினார்கள்,<br /><br />இதயம் வேகமாய் துடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது, என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை,அருகே இருந்த பெட்டிக்கடையில் குடிக்க தண்ணீர் வாங்கிகொண்டு, கொஞ்சம் தூரம் விலகி சென்று, தண்ணீரால் முகத்தை நிரப்பிவிட்டு தேம்பி தேம்பி அழுதேன், கண்ணீர் தனியாய் தெரியாமல் இருக்க தண்ணீரால் முகத்தை அவ்வப்பொழுது நிரப்பி கொண்டே இருந்தேன், <br /><br />அப்பா 10,000 நோட்டு கட்டுகளை என்னிடம் கொடுக்கும்பொழுது எதையோ வங்கியில் அடமானாமாய் வைத்து தருகிறார் என்று தெரிந்த மனசு அப்பொழுது பயங்கரமாய் வலித்தது, <br />ஏமாந்து விட்டேன் என்று சொல்வது எவ்வளவு கஷ்டமான ஒரு விசயம் என்பது எனக்கு புரிந்தது, அளவுக்கு அதிகமா கஷ்டத்த அனுபவிக்கும் பொழுது அழுகை அதிகமாகி சிரிப்பு வர ஆரம்பிக்கும் அப்டின்னு சொல்வாங்களே அதை அப்பொழுது அனுபவிச்சேன்..<br /><br />அங்க இருந்தவங்க பணத்தை திருப்பி கொடுக்க சொல்லி போராடினாங்க, நானும் சேர்ந்து கொண்டேன், அன்று இரவு வரை அதற்க்கு ஒரு தீர்வும் கிடைக்கல,மீண்டும் அடுத்த நாள் கூடினோம், போராடினோம், உண்ணவே இல்லை நான், மறந்துவிட்டது..அன்றும் இரவு வரை போராடினோம், முடிவு கிடைக்கவில்லை..பாதிபேர் ஏமாற்ற பட்டுவிட்டோம் என ஒப்புக்கொண்டு , கிளம்பிவிட்டனர்..<br /><br />ரெண்டு நாளுக்கு அப்புறம் எனது கைபேசியை செயல் பெற செய்கிறேன், அப்பாவை அழைக்கிறேன்.எப்படி இருக்க?, கம்பெனில சேர்ந்து விட்டாயா ?, எப்படி இருக்கு கம்பெனி?.... என கேள்விகளை கேட்ட என் அப்பாவிடம் நான் எப்படி சொல்ல நடந்ததை,அழுகை என் மௌனத்தை உடைத்தெறிந்தது, நடந்ததை கூறினேன்..நிச்சயம் என் அப்பாவிற்கு தெளிவாய் புரிந்து இருக்க வாய்ப்பே இல்லை,என் அழுகை தான் தெளிவாய் புரிந்து இருக்கும்,<br /><br />என் அப்பாவிற்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை, என் அம்மாவை அழைத்து பையன் அழுகிறான் என்று கூறினார், அம்மா என்னிடம் காரணம் கேட்கவில்லை ,"ஆம்பிள பையன் அழகூடாது, தைரியாமா இருக்கணும் என சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுதே, அப்பா என்னிடம் கூறிய வார்த்தை பிரமிக்க வைத்தது,<br /><br />" காசுபோனா போய்ட்டுபோது உடனே கிளம்பி வந்துடு" ...<br /><br />அப்பா,கஷ்டப்பட்டு பனைமரம் ஏறி பதநீர் விற்று பார்த்து பார்த்து சம்பாதித்த காசுங்க,அம்மா வெய்யலில் களைவெட்டி சம்பாதிச்ச காசுங்க, ஒரு நிமிடத்துல, போனா போயிட்டு போகுது நீ ஊருக்கு கிளம்பிவா அப்டின்னு அப்பா சொல்லும்போது எப்படிங்க அழாம இருக்க முடியும்?...<br /><br /><br /><br />ஐந்தாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/07/blog-post_08.html"target="_blank" > ஐந்தாம் பாகம்</a><br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-8939017181631942657?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-78041693816959521782010-06-21T03:40:00.000-07:002010-06-21T03:55:38.268-07:00காதலியை கள்ளத்தனமாய் சந்தித்த சந்தோஷத்தில்...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9FDykMbrI/AAAAAAAAAKk/E9oWeNRwyXY/s1600/2612733242_446666de2a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9FDykMbrI/AAAAAAAAAKk/E9oWeNRwyXY/s400/2612733242_446666de2a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485178802576060082" /></a><br /><br /><br />வயது 26 ஐ தொட்டுவிட்டு அடுத்து நகர ஆரம்பித்துவிட்டது,<br />இன்னும் ஒவ்வொரு மழை தூறும் மாலை பொழுதையும்,<br />கைகளை நான் மட்டுமே இருக்க கட்டிக்கொண்டு ரசித்து கொண்டு செல்கிறேன்..<br />என் கரங்களை இன்னொரு கரம் பற்றிக்கொண்டு நடக்க விரும்பவில்லை,<br />மழையின் வாசத்தையும், தீண்டலையும், விலகளையும் நான் மட்டும் ரசிக்க வேண்டும் என்ற சுயநலமாய் இருக்கலாம்,<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9B5g7PLfI/AAAAAAAAAJs/pQuLNMXHr2o/s1600/rainy-forest.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 302px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9B5g7PLfI/AAAAAAAAAJs/pQuLNMXHr2o/s400/rainy-forest.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485175327507295730" /></a><br /><br />என் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்ளாத கரமாய் இருந்துவிட்டால் என்ற அச்சமாய் இருக்கலாம்,<br />இலக்கு இல்லாத பயணத்திற்கு எதற்கு இன்னொரு கரம், இருக்க<br />கட்டிக்கொண்டு செல்வதே மேல் என்ற என்னமாய் இருக்கலாம்,<br />சரி எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், என் உடல் தீண்ட முயற்சிக்கும் மழை துளிக்கு வழிவிட முயற்சிக்கிறேன், <br />"மழையில் நனையாதே" என்று திட்ட அம்மா அருகே இல்லை, "நீ பைத்தியகாரனா மழையில் நனையற" என்று திட்ட நண்பன் அருகே இல்லை, ஓடி வந்து குடைபிடிக்க காதலி இல்லை, <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9CEvxKY9I/AAAAAAAAAJ0/wEo18ZrGbFw/s1600/rainy-day1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9CEvxKY9I/AAAAAAAAAJ0/wEo18ZrGbFw/s400/rainy-day1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485175520470131666" /></a><br /><br />நான் அர்த்தமற்றவனா என்ற ஆராய்ச்சிக்கான நேரம் அல்ல, அதிர்ஷ்டக்காரன் என்று மழை இதழ் முததமிடும் நேரம்,<br />மலை இடுக்குகளில்,சரிவான பாதைகளில் ஓடி, விழும் துளிகளை என் மீது வாங்கிகொள்ளும் முயற்சியில் தோற்கவில்லை நான்,<br />தேகம் தீண்ட வாடும் மழைதுளிக்கு தடைவிதிப்பதில்லை, உடைகளை களைகிறேன் என் நெற்றியில் விழுந்து,என் பாதத்தில் மரிக்க.. <br />என் உடல் மறுக்கும் வரை மழைதுளியை என் தேகம் தீண்ட அனுமதிக்கிறேன்,<br />மறுத்த நொடியில் என் தேகம் சுருக்கி, பாறை இடுக்குகளில் பதுங்கி கொள்கிறேன்.<br />தீண்டலில் தாகம் அடங்கிய என் உடல், பார்வையில் காதல் கொள்கிறது, நடுக்கத்துடன் கண்ணிமைக்காமல் காதல் கொள்கிறேன், ரசிக்கிறேன் ஒவ்வொரு துளியையும்.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9D4VY2zBI/AAAAAAAAAKM/yiN7vzkOU08/s1600/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9D4VY2zBI/AAAAAAAAAKM/yiN7vzkOU08/s400/2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485177506253687826" /></a><br /><br /><br /><br />என் உடலை பிரிய மறுக்கும் ஈரத்தை இருக்கமாய் கட்டியணைத்து,என் சுவாசத்தின் வெப்பம் பாறை இடுக்குகளை பற்றி எரிய செய்கிறேன்,என் கண்கள் மரணிக்க முயற்சித்து, வெற்றியும் பெறுகின்றன. எனக்கும் மழைக்குமான காதல் மறித்து மௌனம் பரவத்தொடங்க, மழையும் நின்று, என்னிடம் தோற்றுப்போனதை ஒப்புக்கொள்கிறது, <br /><br />காலை கண்விழித்ததும் அவசர அவசரமாய் வீடு வந்துசேர்கிறேன் , என் காதலியை கள்ளத்தனமாய் சந்தித்த சந்தோஷத்தில்...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9EqlRPc7I/AAAAAAAAAKc/2Rmz846Ki7k/s1600/15.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TB9EqlRPc7I/AAAAAAAAAKc/2Rmz846Ki7k/s400/15.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485178369510175666" /></a><br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-7804169381695952178?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-54324087149710317772010-06-18T23:50:00.000-07:002010-06-19T00:42:20.264-07:00நானும் உங்களை மாதிரி தானுங்க ......<a href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBxo8Q7KCzI/AAAAAAAAAJk/24A_4syAoME/s1600/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBxo8Q7KCzI/AAAAAAAAAJk/24A_4syAoME/s400/untitled.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484373830774950706" /></a><br /><br />நானும் உங்களை மாதிரி தாங்க பத்து மாசம் சுமக்கபட்டேன்,<br />நல்லா தாங்க பிறந்தேன் , நல்லா தாங்க வளர்ந்தேன்,<br />எட்டாம் வகுப்பு படிக்கரவரைக்கும் எனக்கு "செல்வன்" அப்டிங்கற பெயர் தாங்க. <br /><br />என்னமோ தெரியலைங்க பொண்ணுங்கள மாதிரி இருக்கணும்னு தோனுச்சு,முகத்துக்கு பூச்சு,கண்ணிற்கு மை,காதிற்கு தோடு இப்படி ஆசை வந்துச்சு, <br />நான் மாறிகிட்டே வருவது கூட படிக்கிற பசங்க கேலி பண்ணும்போது தாங்க புரிய ஆரம்பிச்சுது, என்ன பண்றதுன்னு தெரியல, <br /><br />நான் அப்பா அம்மாகிட்ட அதிகம் பேசறது இல்ல சின்ன வயசுல இருந்தே,அதனால என் பிரச்சனைய அவுங்ககிட்ட சொல்லவும் முடியல. <br />ரொம்ப வலிச்சுது கூட படிக்கிற பசங்க கிண்டல் பண்ணும்போது , பல பெயர்களை வைச்சு என்னை அழைக்கிற போது , என்ன பண்றதுன்னு தெரியல, எங்க அப்பாவும், அம்மாவும் எவ்வளவு நாள் தான் கேட்கறவங்க கிட்ட எல்லாம் சொல்லி சமாளிப்பாங்க, அவுங்க கஷ்டப்படுரத பார்க்க ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சுங்க,அதான் ஒரு நாள் சென்னைக்கு யாருக்கும் தெரியாம பஸ் பிடிச்சு வந்துட்டேன் .<br /><br />இங்க வந்து ஒரு கார்த்திக் உணவகம்,தி.நகர்ல வேலைக்கு சேர்ந்தேன்,கொஞ்ச நல்ல வேலை பார்த்தேன்,இங்கயும் அதே தொந்தரவு ஆரம்பிச்சுது,என்ன பண்றதுன்னு தெரியலங்க, என்னை மாதிரி பிறந்தவங்க எல்லோரும் உங்களால வினோதமா பார்க்க படுகிறோம்ங்க, கிண்டல் பண்ண படுகிறோம், இன்னும் சில பேரு வினோதமா பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் மேல போயி படுக்க கூப்பிடுறாங்க, <br /><br />ஆணாவும், பெண்ணாவும் பிறந்த உங்களுக்கு எங்கள மாதிரி பிறந்தவங்கலோட வலி தெரியலைங்க, உலகம் தெரியா குழந்தைங்க கூட எங்கள பார்த்து கிண்டல் பண்ற மாதிரி உங்களை போன்ற உயிர்களை கொண்ட எங்களை வேடிக்கை பார்க்க உதவும் பொருளாய் மாற்றி விட்டீர்கள்.<br /><br />அண்ணா நகர்ல என்னை மாதிரி பிறந்த மனிதஉயிர்கள் இருக்கிறதா கேள்விபட்டு அங்கே போனேன்.ஒவ்வொருத்தர் கதைய கேட்குறப்ப மனசு வலிச்சுது, யாரும் எங்களுக்கு வேலை கொடுக்கறது இல்ல, வேலை கொடுக்கறவங்க எதுக்கு கொடுக்றாங்க அப்டின்னு உங்களுக்கு சொல்லி தான் புரியணும்னு அவசியம் இல்ல.<br /><br /><br />எங்களுக்கும் வயிறுன்னு ஒன்னு இருக்குதுங்களே என்ன பண்றது, சில பேரு உடம்பவிக்குறோம், சிலபேரு மனச விக்குறோம், இதோ 6.30 ரயில்ல உங்ககிட்ட பிச்சை கேட்கிறோம், ஆண் ,பெண் அப்டிங்கற தகுதிய தவிர எல்லாமே எங்ககிட்ட இருக்குங்க, ஆனா இந்த சமுதாயம் எங்களை பிச்சை எடுக்கவும், இச்சையை களித்துகொள்ளவும் உபயோகப்படுதுறாங்க....<br /><br />தயவு செய்து குழந்தைங்க கிட்ட தப்பு தப்பா சொல்லி வைக்காதீங்க,.உயிர்களை மதிக்க கற்று கொடுங்க...<br />சரி இதை எல்லாம் கேட்குறீங்களே , நீங்க எங்களுக்காக என்ன பண்ண போறீங்க, <br /><br />சரிங்க நான் வரேன், அடுத்த ரயில் வர நேரம் ஆகிடுச்சுங்க,<br /><br /> <br />என் பெயர் இப்ப "செல்வி"ங்க ...உங்க பெயர் என்னங்க.. <br /><br /><br />என் பெயர் "விஜய்" ங்க அக்கா....<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5432408714971031777?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-66759529228846608652010-06-10T01:46:00.000-07:002010-06-10T02:42:45.982-07:00வாருங்கள், வதம் செய்தே தீர வேண்டும் --- நிறைவுப்பாகம்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBCm-L0K24I/AAAAAAAAAJM/HOVLRei_LA8/s1600/allMedia.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 255px; height: 219px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBCm-L0K24I/AAAAAAAAAJM/HOVLRei_LA8/s400/allMedia.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481064333763599234" /></a><br /><br /><br />நன்றிங்க நிறைவுப்பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு...<br /><br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post_09.html">முதல் பாகம் </a><br /><br /><br /><b><font color="red">மூன்றாம் காரணம்--</b></font> ஊடகங்கள், செய்தித்தாள்கள், திரைப்படைதுறைகள் - இந்த ஊடகங்கள் மக்களுக்கு இப்பொழுது என்ன ஊட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது?,<br /> <br /><b>தொடர்கள்</b> (கள்ளக்காதல், ஒருத்தன் மனைவிமீது இன்னொருவன் ஆசைப்படுவது, போட்டி போட்டு ஒரு இளைஞனை பல பெண்கள் காதலிப்பது, ஜூம் மந்திர காலி மாதிரி வித்தை காட்டுவது, என்னும் எத்தனையோ அசிங்கங்களை விளம்பரத்தோடு காட்டுவது), <br /><br /><b>செய்திகள்</b> (சாமியார்கள் செய்த தவற்றை வினாடிக்கு ஒருமுறை விளம்பரபடுத்தி, நமது வீட்டிற்குல்லையே வந்து சிறுகுழந்தைகளின் மனதில் விஷமத்தை வளர்ப்பது).<br /><br /><b>நடன போட்டிகள்</b> (சிறு பிஞ்சு குழந்தைகளுக்கு திரைப்படத்துறை மட்டும் தான் வாழ்க்கை என்று பிஞ்சு நெஞ்சில் விஷம் ஊட்டுவது,தொடர் நயாகிகள் கொஞ்சமும் வெட்கப்படாமல் மேடைகளில் தன் அங்கங்களை காட்டியும்,அழுதும், அதற்கும் சேர்த்து மறைமுகமாக பணத்தை வாரிக்கொண்டு செல்வது).<br /><br /><b>விருது வழங்கும் விழாக்கள்</b> (கதையே இல்லாத படத்திற்கு ,கதை இருக்கிறது , அங்கே சிரிக்க வைத்து இருக்கிறோம்,இங்கே அழ வைத்து இருக்கிறோம், லண்டனில் பாடல்களை ஒளிப்பதிவு செய்து இருக்கிறோம்,மயிர்கூச்செறியும் சண்டைகளை படமாக்கி இருக்கிறோம், முக்கியமாக இப்பட நாயகனையும், நாயகியையும் சிரமப்பட்டு நடிக்க வைத்து இருக்கிறோம், கடைசியாக படத்தை பார்க்கவைத்து உங்களையும் முட்டாள் ஆக்க இருக்கிறோம் என்று சொல்லாமல் சொல்லி , தனக்கு தானே விருதும் வழங்கிக்கொள்கிறார்கள் , இவற்றை அணைத்தையும் நொடிக்கொரு முறை விளம்பரம் செய்து பணமீட்டுகிறார்கள் இந்த பாழாய் போன ஊடங்களை சேர்ந்தவர்கள்.)<br /><br /><b>திரைப்படைதுறைகள்--</b> 2 ரிப்பன்களை மட்டும் உடைகளாய் கட்டிக்கொண்டு 5 பாடல்களுக்கு ஆடுவது, ஒரே அடியில் உயர பறக்க வைப்பது, படிப்பதை விட்டுவிட்டு எப்படி தறுதலையாய் சுற்றுவது, காதலிப்பது, இப்படி அர்த்தமற்ற படங்களை இயக்கிவிட்டு நானும் பெரிய இயக்குனர் என்று விழா எடுத்து கொள்வது, இப்படி அல்லவா செல்கிறது இந்திய திரைப்படத்துறை, சில நல்ல கருத்துகளை சொல்கின்ற படங்கள் ஒன்றிரண்டு வரத்தான் செய்கின்றன. திரைப்படத்தின் மூலம் ஒரு ஒளிமயமான இந்தியாவை உருவாக்க கூடிய ஒரு துறை இப்படியா மக்களை மடச் சாம்பிரானிகலாக்குவது,<br /><br /><b>செய்தித்தாள்கள் --</b> இவைகள் முதல் பக்கத்தில் சிந்தும் செய்தி என்னவாக இருக்கிறது என்றால்?, எப்போதோ வெளியிடப்படும் படத்தின் விளம்பரம், அல்லது மொக்கையாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் படத்தின் விளம்பரம், அரைகுறை ஆடையுடன் நிற்கும் உள்ளாடை விளம்பரங்கள், தலைவனை புகழ்ந்து வண்ணப்படமும், வாழ்த்த வயதில்லை, வணங்குகிறோம் என்கிற பழைய புளிச்சு போன வசனம். <br /><br />ஒரு ஊடகம் சமுதாய முன்னற்றதிற்காக இல்லாமல், மக்களை மந்திகளாக்கி,நாளை என்ன ஆகும் என்று புதிது புதிதான கேவலமான தொடர்களை காண மக்களை அவரவர்கள் வீட்டிலே கட்டிபோடும் நிலையை செய்து கொண்டு இருக்கிறது. எப்படி தெரியும் எங்கு எங்கோ நடக்கும் பட்டினி சாவுகளும், பசி கொடுமைகளும், ஏழை ஒருவனுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி,பேருந்தில் தொங்கிக்கொண்டு உயிரை, பேருந்தின் படிக்கட்டில் வைத்து பயணம் செய்யும் அடிப்படை இந்திய குடிமகனின் வலி. இலங்கையில் ஒரு இனமே அழிக்கப்பட்டு கொண்டு இருக்கிறது , அவைகளை மக்களுக்கு எடுத்து சொல்லி உண்மை நிலையை அறியவைத்து, மக்களை ஒருமைப்படுத்தி அதற்கு ஒரு தீர்வு காணச்செய்யாத ஒரு ஊடகம், ஒரு மிகப்பெரிய தலைவனக்கு பாராட்டு விழா, அதில் குத்தாட்டம் போடும் மானம்கெட்ட பிச்சைகாரிகள், அதையும் அமர்ந்து உற்று நோக்கும் தமிழனத்தலைவர்கள், இப்படி மனிதனை சிந்திக்க விடாமல் மந்திகலாகவே வைத்து தனது காரியங்களை சாதித்து கொள்கிறது. <br /><br /><b>ஒரு திறமையான, உண்மையான ஊடகம் என்ன செய்ய வேண்டும்?</b> என்பதை படிப்பறிவு இல்லாதவனை கேட்டால் கூட சொல்வான். அப்படி இருக்க ஊடகம் நடத்துவோருக்கு தெரியவில்லை என்றால் அவர்கள் ஊடகம் நடத்த அருகதை அற்றவர்கள் என்று நேரடியாகவே திட்டலாம்.சரி , ஊடகம் என்ன செய்யவேண்டும்?.எங்கே அநீதி இலைக்கபடுகிறதோ அங்கே சென்று உண்மை நிலையை ஆராய்ந்து அதற்குரிய நடவடிக்கை எடுக்க அரசியல்வாதிகளை உந்த வேண்டும்.<br /><br />மக்கள், இப்படிப்பட்ட உறவுகளை தவறாக காட்டும் தொடர்களையும் , இப்படிப்பட்ட காமவெறிகள் நிறைந்த செய்திகளையும், ஆடைகள் குறைத்து ஆடப்படும் நடனப்போட்டிகளையும், தகுதியே இல்லாத தரம்கெட்ட படங்களின் விருதுகள் வழங்கும் விழாக்களையும் தான் காண விரும்புகிறார்கள் அதனால் தான் இப்படி ஒளிபரப்புகிறோம் என்று தயவு செய்து என் தேசமக்களை நோக்கி உங்கள் அசுத்த கரங்களை நீட்டி விடாதீர்கள், என் தேசமக்கள் பிறக்கும்போதே தொடர்களையும்,செய்திகளையும்,விருதுகள் வழங்கும் விழாக்களையும் பார்த்து வளரவில்லை, தவறான ஊடகங்கள் தான் என்தேச மக்களை தன் பாதைக்குள் வரவழைத்து , அடிமையாக்கிவிட்டன. அதனால் அணைத்து ஊடகங்களும் ஒன்றுபோல் மாறவேண்டும், நாட்டின் உண்மை நிலையை துல்லியமாக படம் பிடித்து காட்ட வேண்டும் .<br /><br />ஆடைகள் இருந்தும் குறைவான ஆடைகளை உடுத்தி நடனமாடும் நமீதா, இன்னும் எத்தனையோ மீதா-க்களை படம் பிடித்து காட்டும் நேரங்களில் உடுத்த ஆடை இல்லாமல் மானம் காப்பாற்ற தவிக்கும் என் சகோதரிகளின் , சகோதர்களின் வலிகளை ஊடகங்களின் வழியாக நாட்டு மக்களுக்கும், அரசியல்வாதிகளுக்கும் உணர்த்த வேண்டும். தவறு செய்யும் அரசியல்வாதிகளின் கீழ்த்தரமான இன்னொரு பக்கத்தை ரகசியமாய் பதிவு செய்து அம்பலப்படுத்த வேண்டும். செய்தித்தாள்களில் சாதித்தவர்களின் முகவரியை முன்னுரையாக கொடுத்து நம் தேசத்தின் பெயரை,உலக ஏட்டில் முதன்மை பெற உறுதுணையாக இருங்கள், சாதித்த தூய தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதுங்கள், தேவை இல்லாத செய்திகளை கடைசி பக்கத்தில் போடுங்கள் . <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBCoGU7adYI/AAAAAAAAAJc/pE89gISsE90/s1600/new.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 356px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TBCoGU7adYI/AAAAAAAAAJc/pE89gISsE90/s400/new.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481065573160482178" /></a><br /><br /><b><font color="red">நான்காம் காரணம்--</font></b> பல பொறுப்பற்ற இளைஞர்கள் (என்னையும் சேர்த்துதான்).<br /><br /><b>ஐ.டி துறை இளைஞர்கள்-</b> அதாவது பணத்தை எப்படி செலவு செய்வது என்று தெரியாத அளவுக்கு பணம் அதிகமீட்டும் திறமை மிகுந்தவர்கள், தன் இளமையை அந்நிய நாட்டிற்கு விற்றவன்.சரி இவர்கள் செய்யும் தவறு என்ன?.நிறையா தவறுகள் இருக்கின்றன, அதில் சில- மாதங்களில் பல 1000 ரூபாய் ஈட்டும் இவன், அதே பல 1000 ரூபாய் ஈட்டும் உடன் பணிபுரிவோரிடம் தொட்டதுக்கெல்லாம் பல 1000 ரூபாய் செலவழித்து விருந்து உபசரிப்புகள் நடத்துகிறார்கள், வெளி உலகத்தில் நடக்கும் அவலங்கள் தெரியாமல் இருக்க தோழிகளிடம் பேசுவதிலும், ஒலி நாடக்களில் பாடல் கேட்பதிலும் தங்களது நேரங்களை சுருக்கி கொள்கிறார்கள்.(ஒரு சில பொறுப்புள்ள ஐ.டி துறை இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள், நான் அவர்களை பற்றி எழுதவில்லை இங்கே)<br /> <br /><b>அறிவியல் துறைசார்ந்த இளைஞர்கள்--</b> தனது அறிவின் திறமையால் நிலவிலும், கண்ணுக்கு தெரியா கிரகங்கள் கண்டறிவதிலும், புதிய புதிய மருந்துகள் தயாரிப்பதிலும் கில்லாடிகளான இளைஞர்கள் இவர்கள் தான். சரி இவர்கள் செய்யும் தவறு என்ன?. இந்திய மண்ணில் படித்து அறிவை பெருக்கிக்கொண்டு, அயல் மண்ணில் வேலை செய்யும் கொஞ்சம் சுயநலம் கொண்ட இளைஞர்கள்..(ஒரு சில பொறுப்புள்ள அறிவியல் துறைசார்ந்த இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள், நான் அவர்களை பற்றி எழுதவில்லை இங்கே) <br /> <br /><b>படிப்பறிவில்லா இளைஞர்கள்--</b> கல்லையும் உடைத்து தூளாக்கும் பலம் கொண்டவர்கள்,மழையிலும், பணியிலும்,வெய்யலிலும் ஓய்வின்றி உழைப்பவர்கள். சரி இவர்கள் செய்யும் தவறு என்ன?. குடித்துவிட்டு மானம்கெட்டு தெருக்களில் கிடக்கிறார்கள்,சமுதாய சிந்தனை இல்லாமல் கெட்டு குட்டிசுவராய் போகிறார்கள், இவர்களால் குடும்பத்தில் சண்டை தான் மிச்சமாய் இருக்கிறது. ..(ஒரு சில பொறுப்புள்ள படிப்பறிவில்லா இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள், நான் அவர்களை பற்றி எழுதவில்லை இங்கே)<br /> <br /><b>ஹீரோக்களின் ரசிகன்கள்--</b> தனது ஹீரோக்களை பற்றி தவறாக பேசும்பொழுது ஒருவனாய் நின்று தனது ஹீரோ சிறந்தவன் என்று சமாளிக்கும் திறமை படைத்தவன், தனது ஹீரோவின் உயர்ந்த பட விளம்பரங்களை தனது உயிரை துச்சமாய் நினைத்து இரும்பு கம்பிகளில் தொங்கி கட்டி முடிப்பவன்.முண்டியடித்து முதல் நாளே தனது ஹீரோவின் மொக்கை படங்களையும் பார்ப்பவன்.சரி இவர்கள் செய்யும் தவறு என்ன?. இவர்களைப்பற்றி மேலே பெருமையாய் சொன்னவைகள் தான் இவர்கள் செய்யும் தவறுகள், தனது வீட்டிற்கு மண்ணெண்ணெய் வாங்க வரிசையில் நிற்காதவன் ,தன்னை யாரென்றே தெரியாத ஒரு ஹீரோவுக்காக உயிரை கொடுக்க துணியும் முட்டாள் தனம் தான் இவர்கள் செய்யும் தவறு . ..(ஒரு சில பொறுப்புள்ள ஹீரோக்களின் ரசிகன்கள் இருக்கிறார்கள், நான் அவர்களை பற்றி எழுதவில்லை இங்கே)<br /> <br /><b>ரோமியோக்கள்--</b> ஒருமுறை தன்னை பார்த்து கண் இமைத்தவளுக்காக, பல இரவுகள் கண்விழித்து கனவில் காத்திருப்பவன், பேருந்து படிக்கட்டுகளில் தன் உயிரை வைத்துவிட்டு தலைகீழ் சாகசம் செய்து தன் காதலியை அசத்துபவன்.சரி இவர்கள் செய்யும் தவறு என்ன?.நினைத்தவள் கிடைக்கவில்லை என்று குடித்துவிட்டு, தாடியோடும்,தண்ணியோடும் அலைவதை பெருமையாய் கருதிக்கொண்டு இருப்பது, சமூக சிந்தனை இல்லாமல் சுயநலத்தில் தன்னை மாய்த்துகொள்வது.<br /><br /><b>சரி இவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?எப்படி செய்ய வேண்டும்?.இதற்க்கான தீர்வு என்ன? </b><br /><br /><b>ஐ.டி துறை இளைஞர்கள்:</b> இவர்கள் வெட்டியாய் விருந்து உபசரிப்பு மற்றும் பலவகைகளில் விரயம் செய்யும் பணத்தை ஒரு நாள் உணவிற்கு தடுமாறும் ஏழைகளுக்கு கொடுத்து உதவ வேண்டும்.தனது வலைதளங்களில் கஷ்டப்படும் ஏழைகளை பற்றி மக்களுக்கு தெரியபடுத்தும் பொறுப்புள்ள செயல்களை செய்ய வேண்டும்.<br /><br /><b>அறிவியல் துறைசார்ந்த இளைஞர்கள்:</b> இவர்கள் தாய் நாட்டிற்காக தன் சுயநலத்தை தியாகம் செய்து இந்தியாவில் அறிவியலை மேன்மை அடையசெய்ய வேண்டும்.<br /><br /><b>படிப்பறிவில்லா இளைஞர்கள்:</b> இவர்கள் குடும்பத்தின் நிலைமை அறிந்து குடும்பத்தின் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும்.அவ்வப்பொழுது தங்களை சமூக பணிகளிலும் ஈடுபடுத்திக்கொள்ளவேண்டும்.<br /><br /><b>ஹீரோக்களின் ரசிகன்கள்:</b> தன்னை யார் என்றே தெரியாத ஒருவனுக்காக உயிரை பணயம் வைப்பதைவிட்டுவிட்டு , தன்னை சார்ந்த ஊர் மக்களின் குறைகளை கேட்டு அதற்கான நல்வழிகளை செம்மைப்படுத்தவேண்டும்.<br /><br /><b>ரோமியோக்கள்:</b> காதலை இழந்தவர்களும் சரி,காதல் செய்பவர்களும் சரி , தன் காதலோடு சேர்த்து சமூக அக்கறையும் எடுத்துக்கொண்டால் ,உங்கள் காதல் வளர்வது போல் நம் இந்தியாவும் வளரும் அல்லவா.இதை இவர்கள் செய்ய வேண்டும் <br /><br /><br />கடைசியாக அணைவரும் நம் பாரதியின் பாடலை நினைவில் வைத்துகொண்டு வாழ்ந்தால் போதும் வலிமையான இந்திய தேசத்தை படைக்கலாம்...<br /><br /><b>தேடி சோறு நிதம் தின்று பல<br />சின்னஞ் சிறு கதைகள் பேசி மானம்வாடி<br />துன்பம் மிக உலான்ற்று பிறர்வாழ<br />பல செயல்கள் செய்து நரைகூடி<br />கிழப் பருவம் எய்தி -கொடும்கூற்றுக்கு<br />இரையென மாயும்பல வேடிக்கை<br />மனிதரை போல நான்<br />வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ? </b><br /><br />வாருங்கள் புதியதோர் இந்தியாவை படைப்போம்...நீங்கள் இல்லாமல் நம் இந்தியதேசம் இல்லை..<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6675952922884660865?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-6288757955933560232010-06-09T05:55:00.000-07:002010-06-11T02:11:48.802-07:00வாருங்கள், வதம் செய்தே தீர வேண்டும்நிறையா விசயம்(விஷம்) இருக்கு தோழர்களே, நம்ம பகிர்ந்துகொள்ள <br /><br />அதில் கவனிப்பாரற்று கிடக்கும் சிலவற்றை பற்றி விவாதம் நடத்த, நல்லதொரு முயற்சியை ,நல்லதொரு முடிவை காண உங்களை அழைக்கிறேன்..<br /><br />இதைப்பற்றி நிறையா பேர் பேசிட்டாங்க , இருந்தாலும் என்னுடைய கருத்தை முன்வைக்க விரும்புகிறேன் ..<br /><br />நமது தாய் நாடு ஏன் இன்னமும் மற்ற நாடுகளுக்கு சவால் விடும் நிலையில் கொஞ்சம் பின் தங்கி உள்ளது.எனக்கு நிஜமாய் அரசியல் தெரியாது, ஒரு அடிப்படை கல்வியரிவாளன் நினைப்பதை இங்கே எழுதுகிறேன்<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TA-PwkLTlaI/AAAAAAAAAIs/Kv0_PWYAcFc/s1600/population%2520dinesty.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 306px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TA-PwkLTlaI/AAAAAAAAAIs/Kv0_PWYAcFc/s400/population%2520dinesty.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480757336040773026" /></a><br /><br /><br /><b><font color="red">முதல் காரணம் --</b></font> நமது தாய் நாட்டின் மக்கள்தொகை 1,027,015,247. எந்த ஒரு திட்டமும் கடைசிநிலை மனிதனை சென்றடைவது மிகக்கடினமான ஒன்று தான். ஒரு குழந்தையை நாம் நினைத்தார் போல் வளர்ப்பதே, கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதே மிகச்சிறந்த செயலாக கருதுகிறோம், அந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும் போது இவ்வளவு மனிதனையும் ஒருமித்த கருத்தோடும், நல்எண்ணத்தோடும் வளர்ப்பதும், மாற்றுவதும் மிகக்கடினமான ஒன்று தான். ஒரு நாள் உணவிற்கு தடுமாறும் பிச்சைகாரர்கள் கூட 4 அல்லது 5 குழந்தைகளை பெற்றுக்கொள்கிறார்கள், அதை நான் தவறு சொல்ல முடியாது,அவர்களுக்கு கிடைக்கும் ஒரே சந்தோசம் அவை தான் என்று நம்புகிறேன்.படித்த, பணக்கார தம்பதிகள் கூட கருத்தடை சாதனம் வாங்கவே கூச்சபடுகிறார்கள்,யோசிக்கிறார்கள் இப்படி இருக்க எப்படி பிச்சை எடுக்கும் அவர்கள் வாங்கி உபயோகப்படுத்துவார்கள் என்பது நிச்சயம் கேள்விக்குறியான ஒன்று தான். <br /><br />அதுமட்டும் அல்லாது சில படித்த மனிதர்களே தம் மதத்தின் எண்ணிக்கையை பெருக்க,அதிக குழந்தைகளை பெற்றுகொள்கிறார்கள் என்பதும் வெட்கப்பட வேண்டிய ஒரு பொறுப்பற்ற செயல் தான் . <br /><br /><b>சரி இதன் தீர்வு தான் என்ன?</b>,நான் முன்பே கூறியது போல், ஒவ்வொரு அடிப்படை இந்தியனும் மக்கள் தொகையை கட்டுக்குள் வைத்துஇருக்க உதவி செய்தே ஆகவேண்டும். <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TA-P8pUZcSI/AAAAAAAAAI0/Nr9dArwJJp8/s1600/antques-politician2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 264px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TA-P8pUZcSI/AAAAAAAAAI0/Nr9dArwJJp8/s400/antques-politician2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480757543579513122" /></a><br /><br /><b><font color="red">இரண்டாம் காரணம்--</b></font> அரசியல்வாதிகள் எனும் பணம் தின்னும் மனிதப்பேய்கள், இவர்களை குற்றம் கூறுவதற்கு முன் நிச்சயம் நாம் ஒன்றை தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம், யார் இந்த அரசியல்வாதிகள்? , எங்கு இருந்து முளைத்தார்கள்?,எப்படி இப்படி மாறினார்கள்? இன்னும் எந்த வகையில் இவர்களை கேள்விகள் கேட்டாலும் ,அதற்கான பதில் " நீங்கள் (நாம்) " தான் என்றுவரும்.ஒரு 100 ரூபாய் நோட்டு, கேட்க ஆளின்று கிடந்தாலே, உடனே அதை சட்டை பையில் எடுத்து மறைத்து வைத்துகொள்கிறோம், இப்படி இருக்க பல்லாயிரம் கோடி பணம், கேட்க ஆளின்று பணம் தின்னும் பேய்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி என இவர்கள் தின்று போடும் மிச்சம் தான் அடிப்படை மனிதனுக்கு, இவைகள் எப்படி அடிப்படை மனிதனை சென்றடையும்?. நிச்சயம் முடியாது.நாம் கண்கூடாக பார்க்கிறோம் குடும்பம் மட்டுமே அரசியலாக இருப்பதையும், தோழிகளின் விளையாட்டிற்கு எனது தமிழகம் கால்பந்தாக மாறி சின்னாபின்னம் ஆக்கபடுவதையும். தனக்கென ஒரு நிலையான சொந்தமான கொள்கைகூட இல்லாத சில மூன்றாம் நிலை ஜாதிகட்சிகள்,வருஷம் ஒரு கட்சிக்கு தாவும் குரங்கு கட்சிகள். <br />இவற்றை படிக்கும்போது ஒரு உண்மை நிலை புரியாமல் தனது கட்சியை தவறாக எழுதுகிறான் என்று கோபப்படும் அப்பாவி தொண்டர்கள் இருக்கும் வரை இந்த பணம்தின்னும் பேய்கள் நிச்சயம் கொண்டாடிக்கொண்டு தான் இருக்கும். வாய் திறக்கும் எம்.எல்.ஏ களுக்கும், எம்.பி களுக்கும் பணங்கள் கட்டு கட்டாக திணிக்கபடுகின்றன, பிறகு எப்படி இவர்கள் மக்களிடம் வாய் திறப்பார்கள்?<br /><br />சரி, நோட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டு வாக்குகளை பதிவு செய்யும் மக்களை தவறு என்று சொல்வதா?.நிச்சயம் கூடாது ஒரே ஒரு ஆடையை தாயும், மகளும் மாற்றி உடுத்திக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியே வரும் அவலம் உள்ள ஒரு அடிப்படை இந்திய குடிமகன், குடிமகள் நோட்டை வாங்கிக்கொண்டு தான் வாக்கை பதிவு செய்வாள்,செய்வான்.பணம் போதுமான அளவுக்கு இருக்கும் பணக்காரர்கள் கூட நோட்டுகள் வாங்கிக்கொண்டு வாக்குபதிவு செய்கிறார்கள் என்றால் நிச்சயம் அவர்கள் நினைத்து இருக்ககூடும் நாம் உழைத்தால் தான் பணம், உணவு, உடை அனைத்தும் கிடைக்கப்பெறும் ,எந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் நமக்கொன்றும் நடக்கபோவதில்லை என்று. நியாயம் தானே,ஆளும் கட்சியும்,எதிர் கட்சியும் தின்று எறியும் மீதி இந்த அடிப்படை மக்களை சென்றடையவா போகிறது?..<br /><br /><b>சரி இதற்க்கு என்ன தான் தீர்வு?</b>..காந்தியடிகள் வழிகளில் செல்ல அல்லது சொல்ல வேண்டுமானால் , நோட்டுகள் வாங்கிக்கொண்டு வாக்களிக்கும் அடிப்படை இந்தியகுடிமகன் , எம்.எல்.ஏ, எம்.பி ,இவர்களை திருந்த சொல்லிவிட்டு கையை கட்டிக்கொண்டு, வாயை பொத்திக்கொண்டு அமைதியாய் ஓரமாய் நிற்க வேண்டும்.<br /><br />தலைவர் சுபாஷ் சந்திர போஸ் வழிகளில் செல்ல அல்லது சொல்ல வேண்டுமானால் தப்பு செய்கிறவனை தகர்த்து எறி,எங்கு இருந்தோ வந்த வெள்ளைகாரர்களை பின்னங்கால் பிடறி அடிக்க ஓட செய்த நம்மால், ஏன்? ,நம்முள் பிறந்து, நம்மை ஏமாற்றி, நம்மை அழிக்கும், அரசியல் எனும் போர்வையை தவறாக போர்த்திக்கொண்டு பல திருட்டுகளையும், கொலைகளையும், துரோகங்களையும் செய்யும் இந்த மனிதர்களை ,இந்தியாவின் முதன்மை துரோகிகளாய் கணக்கெடுத்து, தடயமே இல்லாமல் அழித்துவிட முடியாது?.நிச்சயம் துளி கூட தடயம் இல்லாமல் அழிக்க முடியும் . <br /><br /><b>எப்படி அழிப்பது?</b>. இந்திய அடிப்படை குடிமகன்களின் படிப்பறிவை உயர்த்தி,நாடு எங்கே செல்கிறது என்பதை, அ, ஆ ,எ,ஏ சொல்லிகொடுக்கும் போதே இதையும் குழந்தைக்கு சேர்த்து ஊட்டுங்கள்,இது ஒவ்வொரு இந்திய குடிமகளின் பணி., அடுத்ததாக இந்திய குடிமகனின் பணி- நீங்கள் சட்டங்களை பாதுகாக்கும் பணிகளையும், தவறு செய்பவர்களை மிச்சமின்றி அழிக்கும் உரிமை உள்ள உயர்பதிவிகளையும் தேர்ந்தெடுங்கள்.மீதம் உள்ள இளமை சொட்டும் இளைஞர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பணம் தின்னும் அரசியல்வாதிகளின் இன்னொரு பக்கத்தை இவ்வுலகிற்கு காட்ட போராடுவோம், தேவை என்றால் அரசியல்வாதிகள் எனும் பணம் தின்னும் மனிதப்பேய் களைகளை நீக்கவும் உயிர் கொடுப்போம்.முதலில் என் கரத்தை நீட்டுகிறேன் இதற்கு தயார் என்று இப்பொழுதே, உங்களில் யார் அந்த சுபாஷ் சந்திர போஸ் என்னை போன்ற இரத்தம் கொதிக்கும் இளைஞர்களை வழிநடத்த தயாராக இருக்குறீர்கள்?..தேவை இன்னொரு சுபாஷ் சந்திர போஸ்...<br /><br /><br />நிறைவுப்பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post_10.html">நிறைவுப்பாகம் </a><br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-628875795593356023?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-79893390968440958972010-06-03T23:23:00.000-07:002010-07-09T06:56:25.308-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? -- பாகம் 3<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAUJIsh0mCI/AAAAAAAAAIc/cRgt2dYvcRE/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAUJIsh0mCI/AAAAAAAAAIc/cRgt2dYvcRE/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477794566762698786" /></a><br /><br /><br />நன்றிங்க மூன்றாம் பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு...<br /><br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html ">முதல் பாகம் </a><br /><br />இரண்டாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : -<br /><a href="http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/2.html"target="_blank">இரண்டாம் பாகம் </a><br /><br />8 பேரும் தங்களுக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தோம்.விவாதிப்பதற்கான தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டது,எனக்கு தலைப்பை புரிவதற்கே 10 நிமிடம் தேவைப்பட்டது.ஒவ்வொருவரும் கருத்துக்களை வீசினார்கள் , மனசு - ஏதாவது பேசு, பேசினாலே நீ இந்த சுற்றில் வெற்றி அடைந்துவிடலாம் என்கிறது, இதுவரை ஆங்கிலமே அதிகம் பேசியதில்லை,சண்டை போட்டு விவாதித்து கொண்டு இருக்கும் இவர்களுக்கிடையில் நான் எப்படி பேசுவது?, இருந்தும் தோற்று விடக்கூடாது என்று பேசினேன்.<br /><br />அதற்குள் நன்றி கலந்து கொண்டதற்கு, முடிவை அறிவிக்கிறோம் என்று சொன்னவுடன்,<br />ஏழை சிறுமி பார்ப்பளே ஏக்கத்துடன் கடைத்தெருவு இனிப்பை ,அவ்வாறு என் பெயரும் வந்துவிடாத என்று ஏக்கத்துடன் நின்றேன்.வாசிக்க ஆரம்பித்தவுடனே, முடித்துவிட்டார்கள்..நிஜமாய் கண்கலங்கிவிட்டது,கிடைத்த வாய்ப்பை விட்டுவிட்டோமே என்று, இருந்தாலும் என் மனசு பெரியா ஆளுங்க, ஆமாங்க இதுவரைக்கும் நீ வந்ததே வெற்றி தான் என சமாதானம் கூறியது.என் அறை செல்லும் வரை எனது மூளைக்கும் , மனதிற்கும் பெரிய போராட்டமே நடந்துச்சுங்க.<br /><br />தோல்வி உனக்கு புதுசு இல்ல என என்னையே தேற்றிக்கொண்டது என் மனசு..அதே கடை , அதே நேரம், அதே "அண்ணா ஒரு பாதம் பால்"...மனசு வலி நின்றுடுசுங்க.சில மாதங்கள், ஏன்? பல மாதங்களே ஓடின...இதற்கிடையில் பல தோல்விகள், ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்னை- தோல்வியால். <br /><br />திடிர்னு ஒரு நாள் தோணுச்சுங்க, காலை 9.30 க்கு பேருந்தை பிடிச்சு தி.நகர் என ஒரு பயணச்சீட்டை கேட்டு , தி.நகர்ல இறங்கினேன்.எனது சுயவிவிரம் அடங்கிய தாளை நகல் எடுக்கும் கடையில் கொடுத்து 30 நகல் போடச் சொன்னேன்.<br /><br />வாங்கிகிட்டு , காலைல 7 மணிக்கு வீடு வீட்டுக்கு பால் போடுகிற பையன் மாதிரி, மென்பொருள் நிறுவனம் மாதிரி தெரிகிற எல்லா நிறுவனத்திற்கும் கொடுத்தேன், சில நிறுவன காவலாளிகள் வாங்கிகிட்டாங்க, சிலர் சொன்னா புரியாதா அப்டின்னு திட்டி அனுப்பினாங்க , சில பேர் கண்முன்னாடியே குப்பைய போடுற மாதிறி உள்ள தூக்கி போட்டாங்க,வலிக்கத்தான் செய்தது.என்ன பண்றதுங்க வாழ வந்தாச்சு, இனி வாழ்ந்து தான் ஆகணும், திரும்பிப்போனா,"அப்பவே சொன்னேன் இருக்குற காசவைச்சு கடை வைச்சு புளைச்சுக்க ,படிக்காத" அப்டின்னு சொன்ன, சொந்தக்காரன் எல்லாம் காரி துப்புவான்ல அப்டின்னு நினைக்கும் போது வலி மறைந்திடும்ங்க. தி.நகர் முழுவதும் சுற்றி எப்படியும் ஒரு 25 நகல விற்றுவிடுவேங்க.<br /><br />பசிக்க ஆரம்பிச்சுடும் , தள்ளுவண்டி கடைய தேடி தேடி அதிகம் பசிக்க ஆரம்பிசுடும், எப்படியாவது கண்டுபிடிச்சு சாப்பிடும்பொழுது ருசிக்கும்ங்க. நிறையாத பாதி வயித்துக்கு தண்ணீர் தாங்க உணவு.தண்ணீருக்கு அங்க காசு இல்ல, அறை போனதும் படிப்பு, மாலை ஆனதும் அதே கடை,அதே "அண்ணா ஒரு பாதம் பால்"..வாழ்க்கை இனிக்கிறதே அப்பதாங்க..இதற்கிடையில வீட்ல இருந்து தினமும் இரண்டு அழைப்பு அப்பா ,அம்மாகிட்டு இருந்து, நல்லா சாப்பிடு அப்டின்னு , உதட்டலவுல நல்லா சாப்பிடுறேன் அப்டின்னு பொய் சொல்ல வேண்டி இருக்கும் .<br /><br /><br />இந்த "சுயவிவரம் அடங்கிய நகல்" விற்பனை தொழில் தி,நகரோட நிற்கவில்லை, தினமும் தொடர்ந்தது நுங்கம்பாக்கம் , கோடம்பாக்கம்,சைதாபேட்டை,வேளச்சேரி,<br />அண்ணாசாலை, திருவான்மியூர், ஆனா பாருங்க இந்த டைடல் பார்க்குக்குள்ள மட்டும் கடைசி வரைக்கும் போக முடியலங்க, பார்த்தாவே துரத்திடுவான், சரி நம்ம கஷ்டம் அவனுக்கு எப்படி தெரியும். இதுல முக்கியமான விசயம் என்னன்னா ஒரு நேர்முகத்தேர்வு அழைப்பு கூட வரல அப்படிங்கறதுதாங்க.ஆனா ஒண்ணு மட்டும் சரியா வந்துச்சுங்க,சென்னைல திருவல்லிகேனிக்கு வர எல்லோருக்கும் கிடைக்கிற, இங்கே தங்க தகுதியானவன் அப்டிங்கற பச்சை அட்டை , அட இன்னும் புரியலைங்களா? அது தாங்க "டைபாய்டு" காய்ச்சல்.<br /><br />நானும் ஒரு ரூபாய் மாத்திரை எல்லாம் வாங்கி போட்டு பாத்துட்டேங்க, மாலை நேரம் வர வர அதிகமாகிகிட்டே போனதா பார்த்தா எதோ பெரிய காய்ச்சல்னு தெரியும் , இருந்தாலும் சரி ஆகிடாதா அப்டின்னு ஒரு ஆசை தான். தி.நகர்ல ஒரு நேர்முகத்தேர்வு இருந்துச்சுங்க , காலைல காய்ச்சல் அவ்வளவா இருக்காது அதனால் கிளம்பி போய்ட்டேன்.மதியம் 3 மணி வரைக்கும் நிற்க வைச்சுட்டு கடைசியில், 20,000 கட்டனும், நாங்க பயிற்சி தருவோம், அப்புறம் வேலை வாங்கி தருவோம் அப்டின்னு சொல்வாங்க , கண்ணுல தண்ணி வராதுங்க, ஜெய்த்துவிடலாம் இன்னைக்காவது அப்டின்னு உடல்வலியும் தாங்கிக்கிட்டு வந்த மனசுதாங்க வலிக்கும். <br /><br />குளிர்காய்ச்சல் அதிகமாகிடுச்சு, கையில் காசும் குறைவா இருக்கிறதால பெரிய தனியார் மருத்துவமணைக்கு போக முடியல, ஒரே வழி தான் , அது நான் என் சொந்தமண்ணை மிதிக்குறது தான் , நண்பர்களிடம் ஒரு தொகைய கடனா வாங்கிகிட்டு, சென்னை புறநகர் பேருந்து நிலையத்தில, சேலம் பேருந்தில் உட்கார்ந்து அழுத அழுகை இன்னும் நான் ஒவ்வொருமுறையும் செல்லும்பொழுது நினைவில் இருக்கும் .<br /><br />ஜெய்க்க வந்த நான் தோல்வியோட என் சொந்தமண்ணை மிதிக்க வேண்டி வந்தத நினைச்சப்ப தான் ரொம்ப வலிச்சுதுங்க.60 பேரு தூங்கிகிட்டு போற பேருந்துல ஒருத்தன் மட்டும் உறக்கத்தையும்,வலியையும், தோல்வியையும் ,எதிர்பார்ப்பையும், சுமந்துகிட்டு கிளம்பினான்...<br /><br />நான்காம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><a href=" http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/4.html"target="_blank" > நான்காம் பாகம் </a><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-7989339096844095897?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-15202160459256217722010-06-02T03:27:00.000-07:002010-06-02T04:13:21.721-07:00ஏழைச்சிறுவனான நானும்,எனது ஹட்ச் டாக் (hutch dog) கனவும்.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAYzOCI8Y-I/AAAAAAAAAIk/4HVP8qLnxSA/s1600/poor-beggar-boy-thumb10583611.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 188px; height: 350px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAYzOCI8Y-I/AAAAAAAAAIk/4HVP8qLnxSA/s400/poor-beggar-boy-thumb10583611.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478122312928355298" /></a><br /><br />இரவு- கண்விழிக்கும் முன்பே கோணிப்பையை எடுத்துக்கொண்டு, நீங்கள் போதையிலும், யார்மேலையோ இருக்கும்கோபத்திலும்,பணம் அதிகம் இருக்கிறது என்ற பகட்டிலும் வேண்டாம் என்று தூக்கி எறியப்பட்ட உணவிலும், பொருளிலும், என் பசியை ருசிக்க செய்யும் ஆதாயம் தேடுபவன் நான்.<br /><br />காலை- கண்விழிக்கும் பொழுது பல தெருக்களை கடந்து இருப்பேன்,சிறுவர்கள் நிறைந்த அந்ததெருக்களை கடக்கும் பொழுதுதான் நானும் சிறுவன் என்பது புரியும் எனக்கு, அங்கே அந்த சிறுவர்கள் ஹட்ச் டாக் உடன் நடந்து செல்வார்கள், காலைச்சுற்றிக்கொண்டு ஓடும் அழகை காண வேண்டும் என்பதற்காக தினந்தோறும் சரியாக அந்த தெரிவிற்கு சென்றுவிடுவேன்.<br /><br />தெருக்களின் விளம்பரபலகைகளிலும், உயர்ந்த கடைகளின் தொலைகாட்சிகளில் காணும்போதும் ஆசை அதிகமாகியது, என்னோடு குப்பைப்பொறுக்கும் ரவி சொன்னான் அதன் விலை நாம் வருடம் முழுவதும் குப்பைப்ப்பொறிக்கினால் கூட அதனை அடைய முடியாது என்று, <br /><br />என் எலும்பு, சதைகளின் மொத்த எடைகளை விட ,அதிகம் கணக்கும் குப்பைகளை சுமந்த பொழுது கூட இந்த வலி இல்லை எனக்கு , அவன் அடைய முடியாது என்று சொன்ன பொழுது இருந்த வலியை இன்னும் எத்தனை நாள் என் கோணிப்பையோடு சேர்த்து சுமப்பேன் என்று தெரியவில்லை அந்த நேரத்தில் . <br /><br />அன்று ரவி வேகமாய் ஓடி வந்து என்னை இழுத்துச்சென்று புதரைக்காட்டினான்,7அழகான நாய்குட்டிகள்,ஹட்ச் டாக் கனவு விடிந்துவிட்டது தெருஓர நாய்குட்டியால்,அதிலிருந்து ஒன்றை கையில் எடுத்துக்கொண்ட <br />அப்பொழுதே எனக்கு ரவிக்கும் ஒரு ஒப்பந்தம் , இனி நீ பொறுக்கும் அணைத்து பால் உரைகளும் எனக்கு வந்தாக வேண்டும் என்று ,அதில் மிச்சம் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் பால் தான் இதற்கு உணவு என்பதை சீக்கிரம் புரிந்துகொண்ட ரவியும் சரி என்று தலை ஆட்டினான்....<br /><br />சாப்பிடுவதும்,தூங்குவதும்,கண்விளிப்பதும், விளையாடுவதும், சண்டையிடுவதும், பாசம் காட்டுவதும், முத்தங்கள் கொடுப்பதும், இப்படி நாட்கள் நகர்ந்தன, சீக்கிரம் பெரியவனாக வேண்டினேன் அப்பொழுது தானே அந்த தெரு சிறுவர்களிடம் எனது ஹட்ச் டாக்கை காட்ட முடியும், <br /><br />சீக்கிரமாய் வளர்ந்தான், அன்று என்னோடு சேர்ந்து ஏழைகள் ஏழைகளாகவே, பணக்காரர்கள் பணத்திமிரோடும் இருக்கும் வீதிகளை என்னோடு சேர்ந்து சுற்றிக்கொண்டு இருந்தான் , வேகமாய் அந்த தெருவை அடைந்தேன், குறுக்கும் நெருக்குமாய் என்னுடைய ஹட்ச் டாக்கை பாருங்கள் என்று சொல்லாமல் சொல்லிக்காட்டிக்கொண்டு இருந்தேன்.<br /><br />அந்த நொடிகளில் என் கோணிப்பையை வைத்துவிட்டு குட்டிக்கரணம் போட்டேன்.சந்தோஷத்தில் கலைத்து வீடு திரும்பியது அன்று தான் முதல் முறை.<br /><br />நேற்று என்னோடு வர மறுத்த என் ஹட்ச் டாக்கை பார்த்தேன்,என்ன ஆகிற்று என்று தெரியவில்லை படுத்தேகிடந்தது, எழுப்ப முயற்சிக்கிறேன்,கண்களை எறும்புகள் மொய்த்துகொண்டு இருந்ததை பார்த்து, கண்ணீரோடு எறும்புகள்தான் தான் காரணம் என்று கோபத்தில் எறும்புகள் அணைத்தையும் வெறியுடன் கொன்று தீர்த்த எனக்கு, என்னைப்போல் என் ஹட்ச் டக்கால் இரவுப்பசியை தாங்கிக்கொண்டு இருக்க முடியாது என்று தெரியவில்லை. முதல் முறையாக நானும் வேண்டாம் என்று தூக்கி எறிந்தேன் எனக்கு பிடித்த என் ஹட்ச் டாக்கை,என் மனசுல வைச்சுக்கிட்டு..<br /><br />இப்ப எல்லாம் அந்த தெருப்பக்கம் போறது இல்ல,<br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-1520216045925621772?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-67224730300015595632010-06-01T06:20:00.001-07:002010-07-09T06:56:54.002-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? -- பாகம் 2<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAUJIsh0mCI/AAAAAAAAAIc/cRgt2dYvcRE/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TAUJIsh0mCI/AAAAAAAAAIc/cRgt2dYvcRE/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477794566762698786" /></a><br /><br /><br /><br />நன்றிங்க இரண்டாம் பாகத்தை படிக்க வந்ததிற்கு...<br /><br />முதல் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><a href=" http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html"target="_blank" > முதல் பாகம் </a><br /><br /><br />அங்க போயி நிக்கும்போது அடிவயிரே கலக்குற மாதிரி இருக்குங்க, ஆமா அங்க பார்த்தா என்னை மாதிரி குறைஞ்சது ஒரு 500 பேராவது நிற்பாங்க,திரும்பி போன வாழ்க்கை இல்ல அப்டின்னு மனசு சொல்லும், சரின்னு காத்து இருப்பேன்.கடைசில எல்லோரும் உங்க சுயவிவரம் அடங்கிய தாளை கொடுத்துவிட்டு செல்லுங்கள், உங்களை விரைவில் அழைக்கிறோம் அப்டின்னு சொல்வாங்க, <br /><br /><br />வெற்றி அடைந்திடலாம் என நினைத்த வெள்ளந்தி மனசு அப்டியே உடைந்து போகும் பாருங்க,மணி 4 ஆகி இருந்தும் சாப்பிட கூட மறந்துடும்ங்க இந்த வயிரும். 1 மணிக்கு சாப்பிட வேண்டிய மதிய உணவை 12 மணியில் இருந்து ,சாப்பிடு,சாப்பிடு அப்டின்னு சொல்ற அம்மா கண்முன்னாடி வந்து வந்து போவாங்க பாருங்க. என் தன்னம்பிக்கையை என்கூட இருக்க சொல்லிட்டு என் கண்ணீர் துளி மட்டும் என்னைய விட்டு வெளியே போகும்ங்க அந்த நேரத்துல ...<br /><br />எப்படி வீடு திரும்பி போவேன்னு தெரியாதுங்க, 5.30 மணிக்கு டீ கடைல "அண்ணா ஒரு பாதம் பால்" அப்டின்னு ,சொல்றப்ப ஏதோஒரு இனம் தெரியா ஆறுதல்,போற-வர மக்களை பார்க்கும் போது நாமும் ஒரு நாள் சாதிச்சுடலாம்னு மனசு எனக்குள்ளே சொல்லிக்கும். இரவு சாப்பிட்டுட்டு படுக்கிறதோட சரிங்க, தூக்கத்த முந்திகிட்டு, கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைச்ச அப்பா அம்மாவோட நினைவுதாங்க வரும்,அந்த மொட்டை மாடி தரைக்கு நிச்சயம் தெரியும்ங்க என் கண்ணீரோட முகவரி,<br /><br />இப்படிதான் பல நேர்முகத்தேர்வுகளின் தோல்விகளை, மாலை நேரத்து சூடான பாதாம் பால் குளிர வைக்கும்ங்க..அன்றைய ஒரு மாலை நேரம் அழகானதாய் மாற்றிவிட்டது "நீங்கள் நேர்முகத்தேர்விற்கு அழைக்க படுகிறீர்கள்" என்ற அந்த மின்னஞ்சல்..<br /><br />வேகமாய் எனது அறைக்கு வந்து படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன், அரைகுறையாய் இரவு உணவு, அரைகுறையாய் அனைத்தும் முழுமையாய் இந்த முறை ஜெய்த்துவிடவேண்டும் என்பதற்காக..<br />தூங்கியதாய் ஞாபகம் இல்லை விழிக்கும்போது, மீண்டும் அரைகுறையாய் அணைத்தும்,சரியான தேர்வு நடைபெறும் இடத்தில் ஆஜராகியதை தவிர,<br /><br />இம்முறை ஆட்களை கண்டு பயம் இல்லை, காரணம் டீ கடைக்காரன் கூட கண்விழித்துஇருக்காத நேரம் அல்லவா அது. நிச்சயம் நான் தான் அங்கே முதல்வனாய், தேடலில் பசிக்ககூடவில்லை, காத்திருந்தேன் காத்திருந்தேன்.சக போட்டியாளர்களின் எண்ணிக்கை நிச்சயம் 1000 தொட்டு இருக்கும்,பெரிய நிறுவனம் நடத்திய நேர்முகத்தேர்வு என்பதால், <br /><br />எப்படியோ முதல் கட்ட கணிதவியல் தேர்விற்கு உள்ளே அனுப்பப்பட்டேன்,கழித்தும்,கூட்டியும், பெருக்கியும்,வகுத்தும் என் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு போராடினேன். சிறிது நேரத்தில் முதல்கட்ட தேர்வு முடிந்தது ,அனைவரும் பெரிய அரங்கில் காத்திருக்கவும்,மதிய உணவை முடித்துவிட்டு வரவும் என அறிவிப்பு செய்யப்பட்டது,<br /><br />கனவுகளோட காத்திருந்த அந்த நொடிகளில் நிஜமாய் பசிக்கவில்லை, எதிர்காலத்திற்காக என்னோடு என்னைபோல் என் வயிரும் கூட என்னோடு ஆவலாய் காத்து இருந்தது பசிக்காமல்,<br /><br />சிறிது நேரத்தில் முடிவை வாசிக்க வந்தார்கள், இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்து, என் பெயரை நான் கேட்க்க ஆசைப்பட்டேன், சிறிது நேரத்தில் வாசிக்கப்பட்டு முடிந்துவிட்டது எனது பெயரை கேட்கமுடியவில்லை,எழுவதற்குமுன் இன்னொரு தகவல் அறிக்கை வந்தது, மீண்டும் வாசிக்க தொடங்கினார்கள் பெயர்களை, மீண்டும் கடவுளை பிரார்த்திக்கிறேன் , என் பெயரும் வாசிக்கப்பட்டது, நிஜமாய் இதயம் கனத்தது சந்தோஷத்தில்,வென்று விட்டதாய் குதித்தேன், <br /><br />வாசிக்கபட்டவர்கள் அந்த அறைக்கு செல்லும்படி அறையின் <br />பெயரை வாசித்தவுடன் அங்கே இருந்த முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருப்பேன், இரண்டாவது தேர்வு, குழுவாக அமர்ந்து கருத்துகளை ஆங்கிலத்தில் பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னதும் கால்கள் நடுங்கத்தொடங்கின, <br /><br />இவ்வளவு சீக்கிரம் வெற்றி வீழ்ந்துவிடும் என்று நினைக்கவில்லை இருந்தும் போராட தயாராகிவிட்டேன்..அறைக்குள் சென்றோம் நானும் சக போட்டியாளர்களும்..<br /><br />அறையில் என்ன நடந்தது, அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்....<br /><br />மூன்றாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><a href=" http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/blog-post.html" target="_blank"> மூன்றாம் பாகம் </a><br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6722473030001559563?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-85968037364853306952010-05-29T01:32:00.000-07:002010-07-09T06:57:11.661-07:00வாழ்க்கை(வலி)ன்னா என்ன? -- பாகம் 1<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TADRqYT_O_I/AAAAAAAAAIU/K5-nQ1fxCeQ/s1600/unemployed-worker.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/TADRqYT_O_I/AAAAAAAAAIU/K5-nQ1fxCeQ/s400/unemployed-worker.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476607672893520882" /></a><br /><br />படித்த கடனை அடைக்க பட்டணம் கிளம்பிய எனக்கு தெரியாது நான்<br />உலகத்தை இனி தான் படிக்க போகிறேன் என்று ,<br /><br />திருவல்லிக்கேணியில் ஒருஅறை எடுத்து இருக்கிறேன், வந்துவிடு என்று நண்பன் சொன்னதும் முதல்முறையாக தனியாக வருகிறேன்<br />சென்னைக்கு,சென்னை புறநகர் பேருந்து நிலையம் கண்டதும் உலகம் பெரியது என்று தோன்றியது. <br /><br />அங்கே இருந்து கலைவாணர் அரங்கம் பேருந்துநிறுத்தத்தில் இறங்கி சுறுசுறுப்பா வேகமா ஓடுற மனுசங்கள பார்த்தேன், வலிச்சுது அட சுறுசுறுப்பா வேகமா ஓடுற மனுசங்கள பார்த்து இல்லை,உடுத்த கொண்டு வந்த உடைகளைவிட படிக்க கொண்டு வந்த புத்தகங்களோட சுமை அதிகமா இருந்துச்சு அதனால.<br /><br />குறுகிய படிகட்டுல ஆரம்பிச்சுது வழி,ஏறிக்கிட்டே இருக்கேன் கடைசியில் பார்த்த தொடங்கினதும் முடிஞ்சுடுச்சு அறை, குளிக்க குளிக்க வியர்க்குற குளியலறை அங்க தான் பார்த்தேன்.<br /><br />சரி குளிச்சுட்டு சாப்பிடப்போன, தள்ளு வண்டீல அடிமாட்டு விலைக்கு விக்குறாங்க , அட நாற்காலி போட்டு உட்கார்ந்து கடைல சாப்பிட்டா ஒரு மாசத்துக்கு செலவுக்கு வைச்சுக்க அப்டின்னு அப்பா கொடுத்த காசு ஒருநாலுல தீர்ந்துடும் போல இருந்துச்சு , அதுக்காக குறைச்சு, தள்ளுவண்டில சாப்பிட பழகிக்கிட்டேன்.<br /><br />சாப்பிடற நேரம் போக,புத்தகங்கள்(சி,சி++,ஜாவா, )தான் என்கூட பேசிகிட்டே இருக்கும்,சீக்கிரம் வேலை வாங்கணும் அப்டிங்கற கனவு பகலிலும் வரும்,நான் என்னை அறியாம உறங்கிபோன பகல் நேரங்களில். செய்தித்தாள்களும்,வேலைவாய்ப்பு இணையதளங்களும் தேய்ந்து போயின தேடி தேடி..<br /><br />எப்படியாவது ஒரு நேர்முகத் தேர்வு நாளை இருப்பதை கண்டுபிடித்துவிடுவேன், இன்று இரவு உறங்காமல் படித்துகொண்டு இருப்பேன் பகல் கனவை நிஜமாக்க..விடிந்துவிடும், காலை 10 மணிக்கு இருக்கும் நேர்முகதேர்விற்கு 5 மணிக்கே எழுந்து குளித்துவிட்டு , புறப்பட்டு கண்ணாடி முன் நிற்கும் போது தான் மனசு தோத்துபோக முயற்சிக்கும்,<br /><br />குழிவிழுந்த கன்னம், எழும்பும் சதையும் தோழர்களாய் சேர்ந்து ஒட்டி இருக்கும், அளவு அதிகமாக இருக்கும் மேலாடை, இடுப்புப்பட்டையால் இருக்கமாய் கட்டி இருக்கும் கீழாடை,காலணிபூச்சு போடப்படாத காலணி இவைகளை பார்த்து. திறமை இருக்கு தைரியமாய்இரு என்று சொல்லும். பேருந்தில் ஏறும்போது இருந்த மேலாடையின் நிறம், இறங்கும்போது வேறாக இருக்கும். குறைந்தது 20 பேரிடமாவது திட்டு வாங்கிக்கொண்டு தான் நேர்முகத்தேர்வு இடத்தை அடைவேன்.<br /><br />அடைந்ததும் என்ன நடக்கும் என்பதை அடுத்த பதிவில் சொல்கிறேன்..<br /><br />காத்திருக்கவும் கணத்தோடு....<br /><br /><br /><br />இரண்டாம் பாகம் இணைப்பு இங்கே : - <br /><br /><a href=" http://vijaykavithaikal.blogspot.com/2010/06/2.html"target="_blank" > இரண்டாம் பாகம் </a><br /><br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-8596803736485330695?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-25927926346037155532010-05-20T02:44:00.001-07:002010-05-20T02:50:40.922-07:00இறைவன் நிஜமாய் அங்கில்லை...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S_UEgZu0ygI/AAAAAAAAAIM/xm5kaHK-yUg/s1600/3940061843_7f2ba54976.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S_UEgZu0ygI/AAAAAAAAAIM/xm5kaHK-yUg/s400/3940061843_7f2ba54976.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473285876848314882" /></a><br /><br /><br />இறைவன் எழுதிய கவிதையில் எழுத்துப்பிளைகளாய் <br />நாங்கள்,இன்னும் திருத்தப்படாமலே வாசிக்கப்பட்டுகொண்டு <br />இருக்கிறோம்.எங்களை திருத்த மனிதஇறைவன்கள் நீங்கள் போதும்,<br /><br />சாலையோரம், புகைவண்டி நடைபாதையோரம்,கோவில் <br />முற்றத்தோரம்,இன்னும் எங்கெல்லாம் மனிதஇறைவன்கள் <br />நடமாடுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் நாங்கள்,<br /><br />கேட்கவேண்டிய கேள்விகள் ஏராளம்,விடையில்லா இறைவனிடம் <br /><br />காவல் காப்பதற்கு, காவலர்கள்,<br />உடல் காப்பதற்கு, மருத்துவர்கள்<br />.<br />.<br />.<br />பிச்சைஎடுப்பதற்கு, ஊனமுற்ற நாங்களா?<br /><br /><br />உங்கள் முன் கையேந்தி கோவில்முன் நிற்கும்பொழுது<br />கண்ணீரோடு சொல்லிக்கொள்ள முயல்வதெல்லாம் ஒன்றே<br />ஒன்று தான்.......<br /><br />"இறைவன் நிஜமாய் அங்கில்லை"<br /><br />மனித இறைவங்களே பிச்சைஇடுவதிற்கு பதிலாய் ,<br />உங்கள் உதவிக்கரங்களை ஒருமுறை எங்களை நோக்கி <br />நீட்டுங்கள், நிச்சயம் ஒருநாள் <br /><br />"எழுந்து நின்று வணக்கம் வைப்போம்"....<br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-2592792634603715553?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-18919028302111559662010-05-14T23:39:00.000-07:002010-05-14T23:44:10.379-07:00என் முதல் பயணம்....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-5Cs_M2r5I/AAAAAAAAAG8/9u4KhMey5Ns/s1600/birth-chest.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-5Cs_M2r5I/AAAAAAAAAG8/9u4KhMey5Ns/s400/birth-chest.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471383937948757906" /></a><br /><br /><br /><br /><br />என் முதல் முகவரி உன்கருவறை ,அவ்விடமிருந்து உன் முகம்காண நான் முண்டியடித்து செய்த பயணத்தில் உன்னை காயம் செய்து இருக்கிறேன்,அதற்காக அன்றே அழுது இருக்கிறேன் அம்மா...<br /><br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-1891902830211155966?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-20773972958182638342010-05-04T01:01:00.000-07:002010-05-07T23:11:02.411-07:00நானும் இரக்கமற்றவன் தான்....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-FpCY-krnI/AAAAAAAAAFY/Ey75VSGg88Q/s1600/tired_beggar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-FpCY-krnI/AAAAAAAAAFY/Ey75VSGg88Q/s400/tired_beggar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467766912390049394" /></a><br /><br />தெரிந்தோ தெரியாமலோ, முடிந்தோ முடியாமலோ,<br />சாலையோரம் நின்று பிச்சைக்கேட்கும் முதல் சிறுவனோ, முதல் மூதாட்டியோ மட்டுமே என்னிடம் இருந்து கருணை பெறமுடிகிறது,அதற்கு பிறகுவரும் அணைத்து உதவிகேட்போருக்கும் நானும் இரக்கமற்றவன் தான்....<br /><br /><br />எங்கே உண்கிறார்கள், எங்கே உறங்குகிறார்கள் என்ற இன்னும் ஏராளமான கேள்விகளுக்கு விடை தேடதோன்றும்,ஆனால் விடை தேட முயற்சித்ததில்லை,நான் கொடுக்கும் ஒரு ரூபாய் நிச்சயம் இதற்கு ஒரு தீர்வாய் இருக்காது, இவர்களுக்கான ஒரு முழுமையான தீர்வை நான் கொடுக்கும்வரை<br /><br />நானும் இரக்கமற்றவன் தான்....<br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-2077397295818263834?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-42993335769198797492010-04-16T00:09:00.000-07:002010-05-07T23:12:00.762-07:00அந்த அழகிய நிமிடத்துளிகள்.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Abf3PjtPI/AAAAAAAAAE4/IGnPnJadq3o/s1600/l__observatoire_by_complejo.jpg"><img class="Fadein" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Abf3PjtPI/AAAAAAAAAE4/IGnPnJadq3o/s400/l__observatoire_by_complejo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462896582219511026" /></a><br /><br /><br />நான் சாதித்த நாட்களும், வீண் செய்த நாட்களும் துலைந்து போயின,<br />நான் உன்னோடு இருக்கும் இந்நாட்கள் மட்டும் என் நாட்குறிப்பேட்டில் ஏறி அழகாய் கண்சிமிட்டுகின்றன..<br /> <br />என் ஒவ்வொரு அதிகாலை கண்விழிப்பிலும் உன் முகம் பார்த்து, <br />பிடிக்காத தேனீரையும் விரும்பிப்பருகும் நொடிபொழுதுகள்.<br /><br />உன் கண்களை இன்னும் அழகாய்க் காட்டும் , நீ என்னோடு <br />சண்டையிட்ட நிமிடப்பொழுதுகள்.<br /><br /><br />நான் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டு இருப்பதாய் நினைத்து,<br />அதிகாலைகளில் என் நெற்றியில் நீ விட்டு செல்லும் அழகிய முத்த நிமிடத்துளிகள்.<br /><br />என் மார்பில் நீயும் , உன் மடியில் நானும், உறங்கிப்போன நேரத்துளிகள்.<br /><br />நீ வலியினால் கண்கலங்கும் - வரமா? சாபமா? என்று தெரியாத அந்த நாட்களில்<br />தலைகோதி, தோல்கொடுக்கும்போது நீ சிரிக்கும் அந்த நிமிடத்துளிகள்.<br /><br />நம் இருக்கமான இரவுகளில் நீ வெட்கப்படும் அழகிய தருணங்கள் நிறைந்த நிமிடங்கள்.<br /><br />தெரியாமல் என்னை இடித்து சென்ற முகம் தெரியா பெண்ணை <br />சத்தம் வராமல் திட்டிதீர்த்த உன்இதழ்களுக்கு, முத்தமிட்ட நிமிடத்துளிகள்,<br /><br />ஈரக்கூந்தலில் கடவுளிடம் எனக்காய் வேண்டிக்கொள்ளும் அந்த நிமிடத்துளிகள்<br /><br />கடைசி மழைத்துளியையும் நாம் ஒன்றாக ருசித்த அந்த மாலைநேர மணித்துளிகள் <br /><br />எனக்காய் அவசர அவசரமாய் சமைக்க கற்றுக்கொண்டு,தீக்காயத்தோடு சரியாக வேகவைக்காத உணவையும் அழகாய் பரிமாறும் அந்த நிமிடத்துளிகள் <br /><br />இப்படி எத்தணையோ நிமிடத்துளிகள்........<br /><br /><br />இன்னும் நான் உன்னோடு வாழப்போகும் லட்சக்கணக்கான மணித்துளிகள் ,என் நாட்குறிப்பேட்டில் ஏறி கண்சிமிட்ட முண்டியடித்துக்கொண்டு நிற்கின்றன பாவமாய் ......<br /><br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-4299333576919879749?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-23735959434222855462010-04-13T03:31:00.000-07:002010-05-14T00:57:36.049-07:00நினைவு தெரிந்த முதல் நாள்.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-0COWUqZXI/AAAAAAAAAGs/PkSuVqXOtFQ/s1600/2693444130_59b87f0d28.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-0COWUqZXI/AAAAAAAAAGs/PkSuVqXOtFQ/s400/2693444130_59b87f0d28.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471031567858689394" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-0B_t8d1lI/AAAAAAAAAGk/NXPEH_HtPeQ/s1600/479466912_4376ac8358_b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 330px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S-0B_t8d1lI/AAAAAAAAAGk/NXPEH_HtPeQ/s400/479466912_4376ac8358_b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471031316501616210" /></a><br /><br />இன்று என் அம்மா என்னை அழகுபடுத்தி, <br />ஏதேதோ என் காதில் சொல்லி என்னை,<br />என் அக்காவின் கையில் ஒப்படைக்கிறாள்,<br />என் அக்காவும் என்னை புஜ்ஜிமா, அம்முமா, <br />என்றெல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாய் கொஞ்சுகிறாள்,<br />சிரித்தேன், என் அம்மாவும், அக்காவும் சிரித்தார்கள்.<br />என் அக்கா என்னை "சமத்து" என்று சொல்லி, சரி போகலாமா ? என்றாள். <br /><br /><br />சரி போகலாம் என்று சொல்லி, சிறிது தூரம் நடந்திருப்பேன்,<br />அம்மாவை காணோம், திரும்பி பார்த்தால் கலங்கிய கண்களுடன்,<br />பார்த்து போகும்படி சொல்லி கொண்டு இருந்தாள்..<br />எதற்காக அழுதாள் என தெரியாமலே நானும் அழுதுகொண்டு<br />திரும்பி ஓட முயன்ற, மறுகணம் என் அக்காவின் கைகள் எனக்கு பூட்டப்பட்ட விலங்காய் மாறி இருந்தன.. <br /><br />அந்த நிமிடம் எனக்கு தெரிந்த மிகப்பெரிய எதிரி என் அக்கா தான்,<br />அழுதுகொண்டே நடந்தேன், நடுநடுவே கோபத்தோடு அக்காவை பார்ப்பேன்,சிரிப்பாள்,முகத்தை கடித்து வைத்துவிடவேண்டும் போல்தோன்றும்.<br />நானும் அழுதும், அடம்பிடுத்தும், கிழேவிழுந்து புரண்டும் பார்த்துவிட்டேன், என் அக்கா என்னை விடுவதாய் இல்லை...<br /><br />பள்ளியை நெருங்கிவிட்டேன், என்னைப்போல் அடித்து அழைத்துவரப்பட்ட கைதிகளை பார்த்தேன், அவர்களும் என்னைப்போல் பாவமாய்...<br />சிலபேர் மிட்டாய்களை காட்டி மிரட்டி அழைத்து வரப்பட்டிருந்தார்கள், அவர்கள் மிட்டாயை வாயில் வைத்தபடி அழுதுகொண்டிருந்தார்கள், இன்னும் சிலபேர் குச்சிகளைக்காட்டி மிரட்டி அழைத்து வரப்பட்டிருந்தார்கள், அவர்கள் குச்சியை தூக்கும் பொழுதெல்லாம் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள், <br /><br />கொஞ்சம் அழுகை நின்றுருந்தது, இருந்தாலும் வேண்டுமென்றே அழுதேன்...<br />என் அக்காவோ, அவள் தோழிகளிடம் என்தம்பி என்று சொல்லி, சிரித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்.அவர்களும் சிரிக்கிறார்கள் நான் அழுவதை பார்த்து.<br />எனக்கோ அனைத்தும் புதிதாய்... <br /><br />மணி அடித்தும், அவசர அவசரமாய் என் அக்கா என்னிடம் <br />அங்க போயி நிக்கணும், பாட்டு பாடுவாங்க, முடிந்ததும்<br />உன் வகுப்பறைக்கு போகிடனும், இடைவேளையில் அக்கா உன்னை வந்துபார்க்கிறேன் என்றாள். நிஜமாய் சொல்லிமுடித்ததும் நான் அழுத அழுகை இன்னும் மறக்காமல் இருக்கிறது. <br /><br /><br />அப்பொழுதுதான் என் அக்காவின் அருமை புரிகிறது,<br />அவள் பின்னாடி ஓடினேன், என்னை பிடித்துவந்து முதல்வகுப்பு <br />வரிசையில் நிற்கவைத்துவிட்டு கலங்கிய கண்களுடன் மூன்றாம்வகுப்பு வரிசையில் ஓடிநின்றுகொண்டாள்,<br />அழுதுகொண்டே அவளைத்தேடி கொண்டிருந்தேன்..<br /><br /><br />தேசியகீதம் முடிந்ததும் என்வகுப்பிற்கு சென்றேன், கன்னங்களில் கண்ணீர் வடிந்ததழும்போடு, அருகே அமர்ந்திருந்தவளை பார்க்கிறேன்,அவளோ சிரித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள், அவளை பார்த்ததும் மெதுவாய் என் அழுகையை குறைத்தேன்.<br /><br />இருந்தும் என் கவனம்முழுவதும் என் அக்காவை காணவேண்டும் என்பதிலே இருந்தது. <br />இடைவேளை முடிந்ததும் என் அக்கா ஓடிவந்து என்னை <br />இருக்ககட்டியணைத்துக்கொண்டு எதுக்கு அழுகிறாய் <br />என்று கேட்டதை நான் இன்னும் மறக்கவில்லை.<br /><br />இடைவேளை முடிந்ததும் அவளுடனே ஓடிசென்று அவள்வகுப்பில் அமர்ந்து கொண்டேன், பாவம் அழாதகுறையாய் கெஞ்சினாள்,நான் இருக்கமாய் பிடித்துகொண்டேன்,ஆசிரியை வந்ததும் இழுத்துவரப்பட்டு முதல்வகுப்பில் கொண்டுவந்துவிடப்பட்டேன் பாவமாய்..<br />சிறிது நேரத்தில் பசிக்க ஆரம்பத்திவிட்டது,<br /><br />மணி அடித்தது, வேகமாய் ஓடிவந்து பசிக்குதாமா என்று ,உணவை சாப்பிட கொடுத்து, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வீட்டுக்கு போகிடலாம் என்று சொன்னபொழுது நிஜமாய் என்உலகம் விடிந்ததாய் உணர்ந்தேன். <br />மாலை மணி அடித்தும், அக்காவின் வகுப்பிற்கு ஓடிப்போனேன், அக்காவின் தோழிகள் சிரித்தார்கள். அக்காவோ என் கையைபிடித்து வா வீட்டிற்கு போகலாம் என்றாள். <br />நிஜமாய் அந்த நிமிட சந்தோசம் இதுவரை நான் அனுபவித்தது இல்லை.<br /><br /><br />வீட்டிற்கு சென்றதும் அம்மாவை இருக்கமாய் பிடித்துக்கொண்டேன், நிறையா என்னை பற்றி சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாள் அக்கா.ஆனால் என் அம்மாவிற்கு தெரிந்து இருக்கும் என் இருக்கமான பிடிப்பிலிருந்து, "இவன் என்னை விட்டு போக மறுக்கிறான், போக பிடிக்கவில்லை என்று".<br /><br />என் தலைகோதி என்ன கற்றுகொண்டாய் இன்றைக்கு என்றாள்?.அன்று சரியாக சொல்ல தெரியவில்லை "அம்மாவோட பாசம் எவ்வளவு பெரியது என்று கற்றுக்கொண்டேன் என " ..இருந்தாலும் என் அழுகையில் புரிந்து கொண்டு இருப்பாள்,என் தாயல்லவா அவள்......<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-2373595943422285546?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-85598933815332836462010-03-27T05:04:00.000-07:002010-05-07T23:13:32.455-07:00நீ .........<a href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S630aprxkXI/AAAAAAAAAEY/6cnsvANtf9A/s1600/manice.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 243px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S630aprxkXI/AAAAAAAAAEY/6cnsvANtf9A/s400/manice.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453283462518772082" /></a><br /><br /><br /><br />உன் அழகின் மிச்சமே - இவவுலகம் முழுவதும் ....<br /><br />உன்னை நேசிக்க உரிமை என்றால் -ஒரு நொடி போதும் வாழ்வதற்கு<br /><br /><br />உன் மௌனச்சிரிப்பில்,வாழ்க்கையை தொலைத்த என் வார்த்தைகள் உன் காதோரம் பாவமாய் ....<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-8559893381533283646?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-19397231428464404612010-03-26T03:47:00.000-07:002010-03-27T05:53:14.805-07:00என் டையரியின் நேற்றைய பக்கம்....<a href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S63-PyMCIpI/AAAAAAAAAEg/zB9_39TU960/s1600/nice.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 367px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S63-PyMCIpI/AAAAAAAAAEg/zB9_39TU960/s400/nice.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453294270939275922" /></a><br /><br /><span style="color:black"><br /><br /><br />இன்று மாலை நீயும் நானும் மழையில் துள்ளி குதித்து விளையாடினோம் ,<br />இரவு உண்ணும்போது உன்னிடம் கேட்டேன்,<br /><br /><br />நான் சிறுவயதில் மழையில் நனைந்து விளையாடும் போதெல்லாம் ,<br />மழையில் நனையாதே என்பாய், நானோ கோபமாய் திரும்பி பார்த்துவிட்டு <br />"போடி உன் வேலையை பார்" என்பேன்.<br />அழுதுகொண்டே ஓடிபோய் விடுவாய், திரும்பி வரமாட்டாய் என்று நினைப்பேன், <br />நீயோ உன் அம்மாவிடம் திட்டு வாங்கிக்கொண்டே புதிதாய் வாங்கி வைத்திருக்கும் சேலையை எடுத்து வருவாய், <br /><br />எதற்காக என்ற கேள்விகுறியோடு பார்க்கும் என்னிடம் சொல்லாமல் சொல்வாய்,<br />நீ நனையாமல் இருக்க உன் தலைக்கு மேல் குடைபோல் பிடிக்க என்று,<br />குதித்து விளையாடும் போது இடையுறாய் வருகிறாய் என்று அடித்து விடுவேன் உன்னை.<br />பாவமாய், அழுதுகொண்டே மீண்டும் பிடிப்பாய் சேலையை குடைபோல் .. <br /><br />இன்று நீயே என் மனைவியாய், இன்று மழையில் நனையும்போது ஏன் குடைபிடிக்கவில்லை என்றேன்?.<br /><br />நீ மழையில் விளையாடிமுடித்து வீடு சென்றதும், நீ கத்தி அழும் சத்தம் கேட்கும், உன் அம்மாவிடம் அடிவாங்கி கொண்டு பாவமாய் உட்கார்ந்து இருப்பாய், உன் விழிநீர்-மழைநீரோடு கலந்து ஓடிக்கொண்டு இருக்கும்,<br />"காய்ச்சல் வந்தா யார்பாத்துகிறது உன்னை?" என்று, உன் அம்மா உன்னை திட்டும்பொழுதெல்லாம், நான் இருக்கிறேன் என்று கத்தி சொல்லத்தோன்றும்,<br />நிஜமாய் ஒருவேளை அது காதலாய் இருக்கலாம், தெரியவில்லை, எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் நீ அழகூடாது, சிரித்துகொண்டு இருக்கவேண்டும் என்பது மட்டுமே... <br /><br /> இன்று நீயே என்னுடையவனாய், உன் சிரிப்பை அருகிலிருந்து ரசிக்கிறேன் என்றாய் .<br /><br />வார்த்தை பேசாமல் முத்தங்களை உன் நேசத்திற்கு பரிசாய் தந்துவிட்டு, உன் மடியில் படுத்து உறங்கிப்போனேன் ,<br /><br />இன்னும் ஈரமாய் உன் நேசம், என் உடல்முழுவதும் ...<br /> <br /><br /><br /> அன்புடன் உன் விஜி<br /> 24-பிப்-2010<br /> <br /> <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-1939723142846440461?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-22342955706401973912010-03-16T03:19:00.001-07:002010-05-07T23:16:30.603-07:00என் அக்கா ......<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S6BuqX7vsSI/AAAAAAAAAEI/OOnkZjk55RY/s1600-h/chanderi_2008_010111.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S6BuqX7vsSI/AAAAAAAAAEI/OOnkZjk55RY/s400/chanderi_2008_010111.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449477223376466210" /></a><br /><br /><br />நீ அழகாய் கட்டிய மணல்வீடுகளையும், குச்சிவீடுகளையும் விளையாட்டாய் இடித்தெறியும் என்னை,ராட்சசியாய் மாறி என்முடியை பிடித்து இழுத்து அடித்துவிடுவாய்,<br />நான் உன்தம்பி அல்லவா,வலித்தாலும் சிரிப்பேன் ,<br />நீயோ என்னை அடித்துவிட்டு, அழுது கொண்டுபோவாய் நம் அம்மாவிடம்,<br />அங்கேயும் திட்டே மிஞ்சும் உனக்கு,சின்ன பையனை ஏன் அடித்தாய் என்று,<br /><br />அன்று உன் அழுகையை பார்த்து ரசித்தேன்.. <br /><br />காலங்கள் கடந்தன, நாட்கள் நகர்ந்தன....<br />இன்றைய தேதியில் உனக்கு திருமணம் நடந்து பத்து ஆண்டுகள் கடந்து இருக்கும்.<br />நான் இப்பொழுது பொறியியல் படிப்பை முடித்து <br />சென்னையில் வேலை தேடிக்கொண்டுஇருக்கிறேன். <br /><br />இன்று நானே அழுகிறேன் ஒவ்வொரு நாளும்,<br />எனக்கு வேலை கிடைக்கவேண்டும் என்று <br />நீ அழகாய் பார்த்து பார்த்து வளர்த்த உன் முடியை காணிக்கை செய்கிறேன் என்று கடவுளிடம் கைகூப்பி வணங்கிய போது நீ தான் எனக்கு தெரிந்தாய் கடவுளாய்,<br /><br />எத்தனையோ நாட்கள் உனக்குமுன் பள்ளியில் இருந்து ஓடிவந்து உன் உணவையும் சேர்த்து சாப்பிட்டு இருக்கிறேன்,அன்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது அக்கா, நான் முழுவதையும் நன்றாக உண்ணவேண்டும் என்பதற்காகவே துரத்திக்கொண்டுவந்து இருக்கிறாய் என்று.<br /><br />வாரத்தில் நான்குநாட்கள் விரதம் இருக்கிறாய் நான் நல்லபடியாக சாப்பிட்டு ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்று,<br /><br />மாதத்திற்கு ஒருமுறை முட்டிக்காலில் கோவிலை சுற்றிவருகிறாய், தீ மிதிக்கிறாய், என் பயணங்கள் சரியாக அமைய வேண்டும்என்று.. <br /><br />மாமாவோடும், உன் குழந்தைகளோடும் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டிய நேரங்களில் கூட " வேலை கிடைத்துவிடும், நம்பிக்கையாய் இரு, அக்கா நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்" என்ற குறுந்தகவல் அனுப்பமறந்ததில்லை,<br /><br />நல்லா சாப்பிட்டியா?, எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாம நன்றாக தூங்கணும், சரியா? என்று அலைபேசியில் நீ பேசும்போது, நான் என்ன சின்னகுழந்தையா என்று, நான் கேட்க தொடங்கும்முன்பே நீ கூறுவாய் எத்தணை வயதானாலும் நீ எனக்கு மூன்று மாதகுழந்தை தான் என்பாய், அப்பொழுதெல்லாம் தொலைபேசியை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு தேம்பி தேம்பி அழுது இருக்கிறேன்.<br /><br />நான் நேர்முகத்தேர்விற்கு செல்லும்பொழுது நண்பர்கள் சொல்வார்கள் "ஆல் தி பெஸ்ட் " என்று, அப்பாவும் ,அம்மாவும் சொல்வாங்க "பாத்து பண்ணு" என்று , நீ மட்டும் தான் சொல்வாய் மறக்காம சாப்பிட்டுட்டு போமா என்று.<br /><br />நான் உன் அழைப்பை ஏற்க்கவில்லை என்றால் என் நண்பர்களை அழைத்து என்தம்பி எப்படி இருக்கிறான் என்று பதறுகிறாய்,<br /><br /><br />நான் உன்னோடு தொலைபேசியில் பேசிகொண்டு இருக்கும்பொழுதெல்லாம் நண்பர்கள் கிண்டலடிப்பார்கள் பெண் தோழியுடன் பேசிபழகு அக்காவிடம் பேசுவதை விட்டுவிட்டு என்று சொல்லும் அவர்களுக்கு தெரியாது<br />எனக்கு முதலும் கடைசியுமான இவ்வுலகின் மிகச்சிறந்த தோழியும் நீ தான் என்று..<br /><br />உன் வயிற்றில் நான் சுமக்கப்படவில்லை , உன் மார்பில் பால் அருந்தியதில்லை இதை தவிர வேறு வித்தியாசம் காண முடியவில்லை என்னால் உனக்கும், நம் அம்மாவிற்கும்.<br /> <br /> <br />இப்பொழுதெல்லாம் நீ அம்மாவாகவே தெரிகிறாய் ,<br />உன்னை அம்மா என்று தான் அழைக்கிறேன் ...<br /><br />அம்மா...<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-2234295570640197391?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-38007246638291866532010-03-10T01:46:00.000-08:002010-05-07T23:16:44.266-07:00உன் முகப்பரு........<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S5dq2PuTQKI/AAAAAAAAAD4/xXniXtjK5Fo/s1600-h/untitled2.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 369px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S5dq2PuTQKI/AAAAAAAAAD4/xXniXtjK5Fo/s400/untitled2.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446939754494116002" /></a><br /><br /><br />என்னில் உனக்கு என்ன பிடிக்கும் என்றாய்?.,<br /> <br />உன் முகப்பரு என்றேன்.<br /> <br />முகப்பருவா என்றாய் ஆச்சர்யமாய்!.,<br /> <br />ஆம் நீ என்னோடு பேசும்பொழுது எல்லாம் தலைகுனிந்தே பேசிவிட்டு ஓடி செல்கிறாய்,<br /> <br />உன் முகப்பருக்கள்தானடி சொல்கின்றன, நீ நேற்று வெட்கப்பட்ட நிமிடங்களின் எண்ணிக்கையை....<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-3800724663829186653?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-60554351034193096792010-02-26T23:08:00.000-08:002010-05-07T23:17:10.806-07:00உன் வெட்கம் உணர்த்தியதை.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Acy5w-iAI/AAAAAAAAAFA/FdsqJDjJZRA/s1600/deep_in_a_dream_by_marinshe.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Acy5w-iAI/AAAAAAAAAFA/FdsqJDjJZRA/s400/deep_in_a_dream_by_marinshe.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462898008825694210" /></a><br /><br /><br />உன் பார்வையால், நான் துலைத்ததைஎல்லாம், தேடிக்கொண்டு இருக்கும்பொழுது தான், உன் காதலையும் கண்டெடுத்தேன். <br />உன் பார்வை விட்டுவைத்த மீதி காதலை உன் வெட்கம் உச்சரித்தது . <br />உன் வெட்கம் உச்சரித்த காதலின் மீதியை உன் கைவிரல்கலும், கால்விரல்கலும் வரைந்து காட்டின .<br />நிஜமாய் சொல்கிறேன் உன்னை தவிர வேறு யாரும் காதலை இவ்வளவு அழகாய் உணர்த்தியது இல்லை. <br />உன் காதல் உணர்த்தியதை இங்கே சமர்பித்திருக்கிறேன், <br />ஆனால் இன்னும் முடியாமல் தவிக்கிறேன் உன் வெட்கம் உணர்த்தியதை...........<br /><br /> <br />  <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6055435103419309679?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-38420721227745451992010-02-26T21:24:00.000-08:002010-02-27T03:52:29.348-08:00நிஜமாய் உனக்கு தெரியாதடி<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ivhK97JNI/AAAAAAAAACQ/6HYjixFvuhw/s1600-h/aa.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 389px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ivhK97JNI/AAAAAAAAACQ/6HYjixFvuhw/s400/aa.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442793134091871442" /></a><br /><br />நமது படுக்கையறையின் மின்விளக்கை கலட்டிஎரிய முயற்சிக்கும் என்னிடம் ,<br />எதற்காக என்று கேட்கிறாய்?நிஜமாய் உனக்கு தெரியாதடி,<br /> <br />விளக்கை எரிய செய்யும்போதெல்லாம் நீ நேற்றைய இரவில் சிந்திய வெட்கங்கள் எல்லாம் ஓடி மறைய முயற்சிக்கின்றன பாவம்.<br /><br /> --விஜி<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-3842072122774545199?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-21064195644529529642010-02-26T02:54:00.000-08:002010-02-26T03:35:26.771-08:00பேசாமல் முத்தமிட<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4eoqknrxXI/AAAAAAAAABw/ul-PjPxmUwA/s1600-h/beauty,face,girl,photography,portrait,woman-ff624a9bcf09f7b9a661064a1b2d4f4b_h.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 272px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4eoqknrxXI/AAAAAAAAABw/ul-PjPxmUwA/s400/beauty,face,girl,photography,portrait,woman-ff624a9bcf09f7b9a661064a1b2d4f4b_h.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442504124038628722" /></a><br /><br /><br />கவிதையே, உன் மூச்சுகாற்று போதும் உன்னை பற்றி அறிய, இதழ்கள் தேவையில்லை. உன் இதழ்கள் பேசி வீணாக்க அல்ல,. <br />பேசாமல் முத்தமிட....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> --விஜி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-2106419564452952964?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-38495109280525218282010-02-22T22:22:00.002-08:002010-03-01T22:38:49.335-08:00உன் ஸ்பரிசம்.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4yo0sXFucI/AAAAAAAAAC4/Gq8AQdghGwc/s1600-h/nice1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4yo0sXFucI/AAAAAAAAAC4/Gq8AQdghGwc/s400/nice1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443911672798755266" /></a><br /><br />நான் ஊருக்கு சென்றிருந்த நாட்களை எப்படி சமாளித்தாய் என்றாய்?, <br />நீ அருந்திய தேனிர் கோப்பை, நீ உண்ணும் தட்டு, நீ உடுத்திய ஆடை, நீ குளிக்கும் சோப்பு, நீ கட்டியணைத்து தூங்கிய தலையணை,இவை அணைத்தும் என்னுடையதாய் மாறின என்றேன்.<br /> <br />ஓடி வந்து கட்டியணைத்து கொண்டாய்.........<br /><br />நீ எப்படி சமாளித்தாய் என்றேன்?,<br />வார்த்தை பேசாமல் அழுதாய், புரிந்தது எனக்கு.<br />இனி அழவிடமாட்டேன் உயிரே.........<br /><br /> --விஜி<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-3849510928052521828?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-58072752404158537292010-02-22T22:22:00.001-08:002010-02-27T05:09:36.079-08:00சிரித்தே கொன்றாய் ......<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4kW2CAz0LI/AAAAAAAAACw/rpbxk9iT0wU/s1600-h/girl-female-beautiful-smile-happy.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4kW2CAz0LI/AAAAAAAAACw/rpbxk9iT0wU/s400/girl-female-beautiful-smile-happy.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442906742162968754" /></a><br /><br /><br /><br />இரவு முழுவதும்- <br /><br />சுவரையே வெறித்து பார்த்த கண்கள், <br />உன் செல்ல பெயரை உச்சரித்தே காய்ந்துபோன உதடுகள், <br />நீ திட்டியனவாய் இருந்தாலும் திரும்ப திரும்ப கேட்டு கொண்டே இருந்த காதுகள், <br />விநாடிகளை கணக்கிட்டு கொண்டிருந்த விரல்கள், <br />புரண்டு படுத்தே தேய்ந்த தேகம், <br />சண்டை இட்டது போல் வெட்கத்தால் பிரிந்தே இருந்த கால்விரல்கள், <br />இருட்டிலும் பிரகாசிக்க முயற்சித்த முகம், <br />எங்கு எங்கே ரசாயன மாற்றம் நடக்கிறது என்று தெரியாமல் தவித்த உடல், <br />உடலெங்கும் ஓடி எதோ சொல்ல முயன்று தோற்று போன குருதி, <br />ஓடிய குருதியின் வெப்பம் தாங்காமல் வெடிக்க முயற்சித்த நரம்புகள், <br />புடைக்கும் நரம்பிற்கு சமாதானம் கூறிய தோல்கள், <br />எனது உடலில் உனது உளவாளியாய் வேலை பார்த்த உன் நினைவுகள், <br />காற்றில் உன்னை தேடி இதயத்தோடு இணைக்க முயற்சித்த ஒவ்வொரு சுவாசமும், <br />தனக்குள் உனக்கொரு இடத்தை கொடுத்து கனத்த இதயம், <br /><br /><br />இவையனைத்தும் வெட்கத்தில் இறந்து பிறந்தன <br />என்னை திட்டிய பிறகு, நீ சிந்திவிட்டு போன காலை நேர பனித்துளி புன்னகையால்.........<br /><br /> --விஜி<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5807275240415853729?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-60227983361520143012010-02-22T22:21:00.002-08:002010-03-01T22:18:49.013-08:00உனக்குள் இருக்கவே ஆசை....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ytv-gSPoI/AAAAAAAAADI/7KgCCgVvZvw/s1600-h/amma3.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 324px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ytv-gSPoI/AAAAAAAAADI/7KgCCgVvZvw/s400/amma3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443917089327955586" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-6022798336152014301?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-74801213874719005702010-02-22T22:21:00.001-08:002010-03-01T22:16:23.139-08:00அம்மா நீயே என் உலகம்......<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ytKLKf1BI/AAAAAAAAADA/hB2aP6_Rcfg/s1600-h/amma1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 294px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4ytKLKf1BI/AAAAAAAAADA/hB2aP6_Rcfg/s400/amma1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443916439891203090" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-7480121387471900570?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-57308047513471576672010-02-22T22:20:00.001-08:002010-03-01T23:15:48.834-08:00உன் கோபம்........<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4y7DOAGCHI/AAAAAAAAADw/uo8XSgnOihE/s1600-h/black,and,white,blackwhite,face,girl,girls,photography-3067fbcfd71007755966c0a194c4d74e_h.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4y7DOAGCHI/AAAAAAAAADw/uo8XSgnOihE/s400/black,and,white,blackwhite,face,girl,girls,photography-3067fbcfd71007755966c0a194c4d74e_h.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443931713556580466" /></a><br /><br /><br /><br />நீ கொட்டிய கோபங்களை பொறிக்கி பார்த்தால்,<br />நிஜமாய் நேசிக்கிறேன் என்றல்லவா வருகிறது....<br /><br /><br /> ----விஜி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5730804751347157667?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-4806140481827172232010-02-22T22:19:00.001-08:002010-03-01T22:44:29.398-08:00உன் மௌனம்......<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4yzo42SVQI/AAAAAAAAADY/HKnSUDiYWho/s1600-h/sad.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S4yzo42SVQI/AAAAAAAAADY/HKnSUDiYWho/s400/sad.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443923564620305666" /></a><br /><br /><br /><br /><br />போதும் வலிக்க போகிறது மௌனத்திற்கு,<br />எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படி இருக்கமாய் கட்டியணைத்து இருப்பாய்?..<br /><br /> --விஜி<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-480614048182717223?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1245717646643054920.post-54547704763253056792010-02-22T22:15:00.000-08:002010-04-22T02:58:53.246-07:00உன்னை நேசிக்கிறேன் என் உயிர் மணைவியே (I Love u Dear)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Ad0pCsGfI/AAAAAAAAAFI/mTR4lRg88LE/s1600/alone_again.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_geUM26oVk80/S9Ad0pCsGfI/AAAAAAAAAFI/mTR4lRg88LE/s400/alone_again.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462899138207947250" /></a><br /><br /><br /><br />நீ ஊருக்கு செல்லும் நாட்களில் மட்டுமே உனது உடைகளை <br />என்னோடு நெருக்கமாய் உறங்க அனுமதிக்கிறேன்.<br /><br /> --விஜி<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1245717646643054920-5454770476325305679?l=vijaykavithaikal.blogspot.com' alt='' /></div>விஜய்http://www.blogger.com/profile/13353667744149399875noreply@blogger.com6